ΣE ΠPΩTO ENIKO Για μια συντροφιά ανάμεσά μας…

Νόμιζα ότι ήταν μια μεροληπτική και αποσπασματική εκτίμηση μιας υπερευαίσθητης
δημοσιογράφου, που «όλα τα πολυψάχνει και όλα τα πολυαναλύει». Ο κυνικός φίλος
γυναικολόγος, όμως, που βλέπει επί χρόνια ζευγάρια, βρέθηκε ξαφνικά – και εν
αγνοία του – να ταυτίζεται μαζί μου.

Έχοντας πια απηυδήσει με όσα ακούει τελευταία από τις ασθενείς του και τους
άνδρες τους, εν είδει προσωπικής εξομολόγησης, ξέσπασε – τρελαμένος – στο
τέλος μιας φοβερής μέρας του: «Δεν ξέρω τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία τα
τελευταία πέντε χρόνια. Οι περισσότερες γυναίκες είναι πνιγμένες μέσα στους
γάμους τους και ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν αλλού διέξοδο, κυρίως σε
εξωσυζυγικές σχέσεις. “Αλλιώς θα τρελαθώ”, μου λένε. Άλλες – πολλές – θέλουν
να κάνουν παιδί χωρίς να παντρευτούν τον πατέρα, γιατί μπορούν ήδη να
προβλέψουν το δυστυχισμένο μέλλον ενός γάμου…».

Πολλοί άνδρες – πρόσθεσε – νιώθουν τόση μοναξιά που καταλήγουν σε ακραίες
καταστάσεις. Ο πενηνταπεντάρης καθηγητής του Πανεπιστημίου, για παράδειγμα, ο
οποίος σημειωτέον δεν έχει σεξουαλική λειτουργία λόγω διαβήτη, παντρεύεται μια
Ρωσίδα «μόνο για να μιλάει»! Ο τριαντάρης παντρεύεται τη σαρανταπεντάρα «γιατί
αισθάνεται χαμένος με τις Ελληνίδες της ηλικίας του»… Και ο σοβαρός
επιστήμονας κάνει σοβαρή σχέση με μια παντρεμένη καρκινοπαθή, που έχει
αφαιρέσει τα γεννητικά της όργανα και είναι σωματικά και ψυχικά ένα «κουρέλι»,
μόνο και μόνο «για την παρέα»!

«Για μια συντροφιά ανάμεσά μας», όπως είπε ήδη ο αγαπητός Θέμελης; Ή μια
κοινωνία – χωρίς τα παραδοσιακά πια στηρίγματά της και χωρίς προετοιμασία για
το αύριο – στα πρόθυρα νευρικής κρίσης!