Οι «νεο-αντιδραστικοί» παίρνουν… τα όπλα τους

«Νεο-αντιδραστικοί», αλλά όχι ρατσιστές: αυτοί απαρτίζουν τη νέα Δεξιά της
Γαλλίας. Άνθρωποι όπως ο υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί προσπαθούν να της
δώσουν πολιτικό περιεχόμενο, φιλόσοφοι όπως ο Αλέν Φινκιελκρότ κατηγορούνται
ότι τη «νομιμοποιούν».

«Νεο-αντιδραστικοί», αλλά όχι ρατσιστές. Αυτοί απαρτίζουν τη νέα Δεξιά της Γαλλίας που ήλθε η στιγμή να κάνουν την αντεπίθεσή τους, με σημαία τη «Σύγκρουση των πολιτισμών» του Σάμιουελ Χάντινγκτον. Τον χορό άνοιξε ο Σαρκοζί, χαρακτηρίζοντας τους εξεγερμένους των προαστίων «αποβράσματα»

Είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, δεν ανήκουν σε μια συγκροτημένη ομάδα και
φυσικά δεν έχουν πάντα άδικο. Δεν μπορεί κάποιος να τους απορρίψει, μπορεί
όμως να τους χαρακτηρίσει: είναι οι διανοούμενοι μιας νέας Δεξιάς που
γεννήθηκε από την 11η Σεπτεμβρίου, την εξάπλωση της τρομοκρατίας, την άνοδο
του ισλαμισμού και την αδυναμία της Αριστεράς. Ύστερα από δεκαετίες κυριαρχίας
των προοδευτικών, ήλθε η στιγμή να κάνουν την αντεπίθεσή τους, με σημαία τη
«Σύγκρουση των πολιτισμών» του Σάμιουελ Χάντινγκτον. Είναι οι
«νεο-αντιδραστικοί».

Τον χορό άνοιξε ο Σαρκοζί, χαρακτηρίζοντας τους εξεγερμένους των προαστίων
«αποβράσματα». Ύστερα ήλθε η σειρά της ακαδημαϊκού Ελέν Καρέρ, ειδικής σε
θέματα που αφορούν τη Ρωσία, που υποστήριξε σε συνέντευξή της από τη Μόσχα ότι
ο λόγος που τα παιδιά της Αφρικής βρίσκονται στον δρόμο είναι η πολυγαμία των
γονιών τους. Στη Γαλλία, προσέθεσε, «έχουμε νόμους που θα μπορούσε να τους
έχει φανταστεί ο Στάλιν, με βάση τους οποίους πας στη φυλακή αν πεις ότι
υπάρχουν πέντε Εβραίοι ή δέκα μαύροι στην τηλεόραση». Στον «μηδενισμό» και το
μίσος αποδίδει τις πρόσφατες ταραχές στη Γαλλία και ο φιλόσοφος Αντρέ
Γλικσμάν. Για ρατσισμό απέναντι στους μουσουλμάνους έχει κατηγορηθεί στο
παρελθόν και ο συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ. Ο μεγαλύτερος θόρυβος, όμως, έγινε
για μια συνέντευξη που έδωσε στην ισραηλινή «Χααρέτζ» ένας άλλος φιλόσοφος, ο
Αλέν Φινκιελκρότ.

Στη συνέντευξη, που στη συνέχεια εν μέρει αποκήρυξε, ο Φινκιελκρότ αρνήθηκε
ότι η εξέγερση στις γαλλικές περιφέρειες οφειλόταν στην ανεργία και τις
φυλετικές διακρίσεις. «Το πρόβλημα», είπε, «είναι πως πρόκειται κυρίως για
μαύρους και Άραβες που νιώθουν πως έχουν μουσουλμανική ταυτότητα». Κατά τη
γνώμη του, ήταν ξεκάθαρο πως επρόκειτο για μία εξέγερση εθνικοθρησκευτικού
χαρακτήρα. Όποιος θεωρεί όσα συνέβησαν μια απάντηση στον γαλλικό ρατσισμό,
λέει ο φιλόσοφος, είναι σαν να μη βλέπει ένα πολύ μεγαλύτερο μίσος: το μίσος
αυτών των νέων για τη Δύση.

Όπως συμβαίνει με τους νεο-συντηρητικούς των Ηνωμένων Πολιτειών, οι
νεο-αντιδραστικοί της Γαλλίας ετοιμάζουν το έδαφος για μια νέα πολιτική, πιο
σκληρή από τον κεντρώο γκωλισμό ενός Σιράκ ή ενός Ντε Βιλπέν. Ενδεικτικός
είναι ο νόμος του Σαρκοζί για τους «ταραξίες». Οι νεο-αντιδραστικοί δεν είναι
τόσο διανοούμενοι όσο μαχητές. Δεν είναι τόσο αναλυτές όσο προπαγανδιστές. Για
να αντιμετωπιστούν, γράφει ο Λοράν Ζοφρέν στο τελευταίο τεύχος του «Νουβέλ
Ομπζερβατέρ», πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η τρομοκρατία θέτει διαφορετικά
προβλήματα από τους πολέμους του παρελθόντος. Προβλήματα που για να επιλυθούν
χρειάζονται μια συντονισμένη αστυνομική, πολιτική και κοινωνική δράση.

Τα ζητήματα που θέτει η νέα Δεξιά

1. Ο πόλεμος κατά της Δύσης. Την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ο μουσουλμανικός
κόσμος κήρυξε πόλεμο στον δυτικό.

2. H Αριστερά. Με την κατανόηση που δείχνει προς τον ισλαμικό κόσμο και
την πολυπολιτισμικότητα ευθύνεται για τις εντάσεις που υπάρχουν σε πολλές
χώρες.

3. Οι χρήσιμοι ανόητοι. Κορυφαίες προσωπικότητες από τον χώρο της
διανόησης και της θρησκείας αρνούνται να δουν τον κίνδυνο που προέρχεται από
τον μουσουλμανικό κόσμο.

4. Το τέλος των αξιών. Ο δυτικός κόσμος ζει μία περίοδο παρακμής που θα
επιδεινωθεί αν δεν ανακόψει την προώθηση των μουσουλμάνων.