Kαλύτερα μπάσκετ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στη φετινή αγωνιστική περίοδο κάθε «ολ-αράουντ»
Έλληνας φίλαθλος έχει πολλούς λόγους να διαλέξει το μπάσκετ από το ποδόσφαιρο.
Όχι μόνο γιατί το μπάσκετ μάς χάρισε ένα ευρωπαϊκό Κύπελλο (και μία τρίτη
συλλογική θέση) αυτό το καλοκαίρι, ενώ στο ποδόσφαιρο η Εθνική αποκλείστηκε
και οι ομάδες μας αποκλείονται η μία μετά την άλλη στην Ευρώπη (όσοι ποντάρουν
στον Παναθηναϊκό για να σπάσει αυτό το σερί την Τετάρτη, μάλλον είναι
υπερβολικά αισιόδοξοι). H μεγάλη διαφορά δεν βρίσκεται τόσο στις επιτυχίες όσο
στο προσφερόμενο θέαμα. Το φετινό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου είναι, με διαφορά, το
λιγότερο καλό των τελευταίων χρόνων, ή μάλλον αυτό στο οποίο τόσες πολλές
ομάδες παρουσιάζονται κατώτερες από πέρσι. Αντίθετα, το πρωτάθλημα μπάσκετ
έχει ενδιαφέρον και νέα ορμή.

Το ενδιαφέρον βέβαια δεν βρίσκεται τόσο στη διεκδίκηση του τίτλου. Υπάρχει μια
ομάδα πολύ ανώτερη από τις άλλες και μάλιστα αυτό είναι το μεγαλύτερό της
κατόρθωμα και στην καλύτερη δική της στιγμή – κόντρα στον κορεσμό και στην
ενίσχυση πολλών αντιπάλων της. Ο Παναθηναϊκός είναι περισσότερο από ποτέ η
ομάδα του Ομπράντοβιτς, με ό,τι καλό αλλά και ό,τι αντιπαθητικό συνεπάγεται
αυτό: ομάδα με «άποψη», με ομοιογένεια, με αυτοματισμούς, αλλά και με εμμονές
(η έλλειψη ψηλών κλάσης), υπερβολική για τη χαρά του αθλήματος πειθαρχία και
αυτοπεποίθηση.

Το φετινό στοίχημά του, έτσι κι αλλιώς, έχει κατάληξη την Πράγα, αλλά και μόνη
η παρουσία του θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να δημιουργήσει ασφυξία εντός
συνόρων. Αν αυτό δεν συμβαίνει – και γι’ αυτό οι φίλαθλοι ξαναγυρνάνε στα
κλειστά γήπεδα – είναι γιατί μια σπουδαία φουρνιά προπονητών, κυρίως Ελλήνων ή
πάντως «ελληνοποιημένων» στη νοοτροπία, επέλεξαν, επιτέλους, την προοπτική από
το γρήγορο κέρδος.

Το δεύτερο, λοιπόν, χαρακτηριστικό, μετά την κυριαρχία του Παναθηναϊκού, είναι
η υπεροχή της προσωπικότητας των προπονητών – άρα και των ομάδων ως ομάδων –
σε σχέση με την αίγλη των παικτών. Με τα περισσότερα από τα αστέρια της
Εθνικής στο εξωτερικό, το βάρος πέφτει στους νέους και στα σύνολα, ενώ οι
αμφίβολης ποιότητας ξένοι – κυρίως κοινοτικοί ή ψευτο-κοινοτικοί – έπαψαν να
θεωρούνται η συμφερότερη λύση. Έτσι, είδαμε ακόμα και το «νεόπλουτο» Ολυμπιακό
να επενδύει στο μέλλον – με Σεϊμπούτις, κυρίως, αλλά και Βασιλόπουλο, Μπάρλο –
και σύντομα, όπως φάνηκε ήδη χθες στο παιχνίδι με την AEK (και ιδίως στο πρώτο
ημίχρονο) θα δρέψει τους καρπούς. Υπάρχει ο συγκινητικός ΠΑΟΚ του συγκινητικού
Μπάνε που δουλεύει με τα όπλα του και τη λογική του (ενώ ο Άρης, πιο πλήρης
στα χαρτιά, παραείναι μισθοφορικός για να αντέξει). Κι υπάρχει, κυρίως,
επικεφαλής ενός ομίλου ομάδων που δουλεύουν αθόρυβα, ο Πανιώνιος των πολλών
ταλαντούχων νέων και του ωραίου μπασκετικού κράματος – το σαββατιάτικο
παιχνίδι του με τον Άρη ήταν διαφήμιση για τη νέα σελίδα του ελληνικού
μπάσκετ. Σε σχέση με τις ένδοξες στιγμές των δεκαετιών του ’80 και του ’90
λείπουν τ’ αστέρια – οι Γκάληδες, οι Γιαννάκηδες αλλά και οι Ντομινίκ και οι
Ράτζα – αλλά ξανάρχεται το σφρίγος. Φαίνεται και στα γήπεδα της γειτονιάς, τον
αδιάψευστο μάρτυρα της κατάστασης του ελληνικού μπάσκετ: αρχίζουν πάλι ν’
αναστενάζουν.