«Δεν θέλω να τον ξεπεράσω»!

H Νόνικα Γαληνέα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το 1986, στην «Ευαίσθητη ισορροπία» του Έντουαρντ Άλμπι

Τους αγαπημένους της που έφυγαν από τη ζωή τον τελευταίο καιρό θυμήθηκε χθες
το βράδυ η θεατρική οικογένεια στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου. Ο
Κώστας Γεωργουσόπουλος μίλησε για τη Βάσω Μανωλίδου, η Αννίτα Δεκαβάλλα για
την Ελένη Χατζηαργύρη και ο Θάνος Μικρούτσικος για τη Λήδα Τασσοπούλου. Και η
Νόνικα Γαληνέα για τον Αλέκο Αλεξανδράκη:

«Όταν ένας μύθος συμβαίνει να είναι και δικός σου άνθρωπος, προηγείται ως
μύθος. Στην προκειμένη περίπτωση, και ασφαλώς κατ’ εξαίρεση, ο μύθος είναι
πραγματικότητα. Δεν δημιουργήθηκε από εντυπώσεις, αλλά από στάση ζωής. Με
αποδείξεις.

Ο Αλέκος ήταν από τους ευφυέστερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Δεν
ήθελε όμως ποτέ να προβάλλει το μέγεθος της ευφυΐας του, από σεμνότητα. Δεν
ήθελε ούτε να προβάλλει ούτε να αποδείξει καμία πλευρά της προσωπικότητάς του:
το ήθος του, την ομορφιά του, τον ανδρισμό του, τον πολιτισμό του, την αγωγή
του, την ευαισθησία του, τη δύναμή του, την υπομονή του, το χιούμορ του, το
μέγεθος του ταλέντου του – όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως σκηνοθέτης -, την
αντοχή του και πάνω απ’ όλα, τα αληθινά του “πιστεύω”.

Ποτέ δεν μιλούσε για τον εαυτό του. Ήταν ο πιο πολιτισμένος, αλλά και ο πιο
φιλοσοφημένος και ο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Απόλυτα
αυτάρκης. “Μη μου τους κύκλους τάραττε”. Όταν όμως πίστευε σε κάτι, τίποτα και
κανείς δεν ήταν ικανός να τον σταματήσει να το κάνει.

Είναι ο ηθοποιός που αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε περισσότερο απ’ οποιονδήποτε
άλλον, χωρίς ποτέ να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια γι’ αυτό. Ήταν ο
αγαπημένος του Θεού. Εγώ τον φώναζα Amadeus.

Καμιά φορά, όταν οι πολυέξοδες παραστάσεις που ανεβάζαμε μας ανάγκαζαν
ν’ αντιμετωπίζουμε οικονομικά προβλήματα, του έλεγα: “Τι θα κάνουμε; ” Και μου
απαντούσε ήρεμα: “Κάτι θα γίνει”!

Καθόταν στην πολυθρόνα του και κάποια στιγμή (συνήθως την τελευταία…)
χτυπούσε το τηλέφωνο και του γινόταν κάποια πρόταση που έφερνε τη λύση. Είχε
άστρο. Ποτέ όμως δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί αυτό το άστρο.

H κατανόηση και η συμπόνια που είχε γα τους ανθρώπους άγγιζε όρια
υπερβολής. Όταν κάποιος μας έκανε κάτι κακό ή φερόταν απαράδεκτα κι εγώ
γινόμουνα εκτός εαυτού, ο Αλέκος δεν θύμωνε. Του έλεγα πώς είναι δυνατόν να μη
θυμώνεις και εκείνος μου απαντούσε: “Μπαίνω τόσο πολύ στη θέση του άλλου, που
στο τέλος ξεχνάω ποια είναι η δικιά μου θέση”.

Ήταν ο τελειότερος πατέρας που έχω γνωρίσει ποτέ. H ζωή του μπροστά στη ζωή
των παιδιών του ήταν λεπτομέρεια. Ζούσε για τα παιδιά του. Ίσως γι’ αυτό να
έκανε τόσο σπουδαία παιδιά.

Ο Αλέκος ήταν νους υγιής εν σώματι υγιεί. Ήταν τελειομανής. Απόλυτος. Δεν
συμβιβαζόταν. Αυστηρός, σοβαρός στα σοβαρά, αδιάφορος στα αδιάφορα,
εξοργισμένος με ό,τι μπορεί να συμπεριλαμβάνει η έννοια “αναξιοπρέπεια”.

Για το μέγεθος του ταλέντου του και το σκηνικό του ήθος δεν υπάρχουν λόγια.
Αφήνει πίσω του μια ολόκληρη εποχή. Αγάπησε το θέατρο με πάθος και τρεις
ανθρώπους λάτρεψε, πίστεψε και ξεχώρισε: Τη Βάσω Μανωλίδου με την οποία είχε
παίξει και τη θεωρούσε τη μεγαλύτερη ηθοποιό που είχε γνωρίσει στη ζωή του,
τον δάσκαλό του Δημήτρη Ροντήρη και τον Δημήτρη Χορν».

«Ο χαμός μ’ έφερε αντιμέτωπη με τα όρια»

«Ο χαμός του Αλέκου μ’ έφερε αντιμέτωπη με τα όριά μου, με τις αντιδράσεις
μου. Δεν γνωρίζουμε τα όριά μας ώς τη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι μ’
αυτά, ώς τη στιγμή που είμαστε υποχρεωμένοι να τα αντιμετωπίσουμε. Ο Αλέκος μ’
αφήνει με τόσες αναμνήσεις που μπορούν να καλύψουν μια ολόκληρη ζωή. Ο Αλέκος
δεν ξεπερνιέται. Και για να ‘μαι ειλικρινής είναι ό,τι πολυτιμότερο μου
απέμεινε για να θυμάμαι.

Δεν θέλω να τον ξεπεράσω. Δεν θέλω να με βοηθήσει ο χρόνος. Δεν θέλω να τον
χάσω. Δεν θέλω όμως να τελειώσω μ’ αυτά που αισθάνομαι εγώ. Κάποτε, με μεγάλη
δυσκολία γιατί δεν του άρεσε ούτε να ζητάει ούτε να διεκδικεί, ζήτησε – για τη
δουλειά του κάποια μικρή βοήθεια, οικονομική, από την Πολιτεία. H απάντηση
ήταν αρνητική. Και τότε μου είπε: «Δεν πειράζει, θα δεις τι ωραία κηδεία θα
μου κάνουν»!