Eσείς, έχετε τον δικό σας Λένον;

Στις 9 Οκτωβρίου ο Τζον Λένον θα γινόταν 65 χρόνων. Εκείνη την παγωμένη νύχτα

όμως της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, ο 25χρονος Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν ήθελε όλα

να τελειώσουν εκεί, στην είσοδο του κτιρίου Ντακότα. Πυροβόλησε και σκότωσε

τον Τζον Λένον και πλήγωσε βαθιά μια ολόκληρη γενιά.

«Ήμουν πίσω από το τιμόνι και οδηγούσα, όταν άκουσα τα νέα. Ασυναίσθητα

κατέβασα την ταρίφα και έστριψα για το Ντακότα».

«Γύριζα σπίτι εκείνη την ώρα. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου… Έτρεξα στο

νοσοκομείο να βρω τη Γιόκο».

«Τα ‘μαθες για τον Τζον Λένον; Τον πυροβόλησαν σε έναν δρόμο της Νέας Υόρκης.

Τα ‘μαθες για τον Ντάρμπι Κρας; Υπερβολική δόση, αυτοκτόνησε. Αρχικά ταράχτηκα

περισσότερο για τον Ντάρμπι, επειδή τον ήξερα. Το άλλο πρωί άρχισα να το

χωνεύω… Κάποιος πυροβόλησε τον Τζον Λένον. Κάποιος γαμημένος, εγωπαθής,

χριστιανός, θρησκόληπτος πυροβόλησε τον Λένον. Θυμάμαι τον Μπάουι να

προφητεύει ολοκάθαρα ότι κάποια μέρα κάποιος ροκ σταρ θα έπεφτε θύμα

δολοφονίας».

«Όταν ο Τζον έφυγε τόσο ξαφνικά εκείνη τη νύχτα ένιωσα λες και ο μισός μου

εαυτός πέταξε μαζί του».

Ένας φίλος τού Λένον ταξιτζής, ο μουσικός παραγωγός Ντέιβιντ Γκέφεν, ο

τραγουδιστής των Dead Kennedys, Τζέλο Μπιάφρα και η Γιόκο Όνο «χτυπήθηκαν» –

διαφορετικά ο καθένας, μα όλοι, μαζί με τον Τζον εκείνη τη νύχτα. Είκοσι πέντε

χρόνια μετά, ξαναμπαίνουν στο δωμάτιο της μνήμης τους με τα πράγματα του Τζον.

Και όλοι προσπαθούν να ξεχάσουν το ίδιο πράγμα. Εκείνη την εφιαλτική νύχτα του

Δεκεμβρίου.

H αλήθεια είναι πως ο κόσμος δεν σταμάτησε να γυρίζει, από τότε.

Τραντάχτηκε κάπως. Όπως σε σεισμό, αλλά δεν σταμάτησε. Ο Τζον Λένον λείπει

καιρό τώρα, αλλά δεν πρόκειται για απουσία, μάλλον μια ιδιαίτερη παρουσία

είναι η περίπτωσή του. H Γιόκο συνεχίζει να αναρωτιέται αν θα είναι έτοιμη

ποτέ να γράψει για τη ζωή της με τον Τζον. «Σε όσους με ρωτούν, δίνω την ίδια

απάντηση. Ότι δεν είμαι έτοιμη ακόμη. Θα είμαι ποτέ έτοιμη; Δεν το

πιστεύω…», λέει και κάθεται διακριτικά στην άκρη, αφήνοντας χώρο στους

άλλους να μιλήσουν.

«Ο δικός μας Τζον Λένον» είναι το βιβλίο που η Γιόκο ετοίμασε. Του καθενός ο

Τζον δηλαδή. Ο Τζον του Πίτερ Γκάμπριελ και του Μπόνο, ο Τζον του ξάδελφου

Μάικ Καντγουόλαντερ από το Λίβερπουλ, ο Τζον του Μικ Τζάγκερ και του Ίγκι Ποπ,

της Πάτι Σμιθ και της Άνι Λίμποβιτς, ο Λένον του Έλτον Τζον και του

κοινωνιολόγου Νέσμοντ Μόρις.

Αν για κάποιους ο Τζον ήταν αγωνιστής, για άλλους ήταν ένας γλυκός, ήρεμος

άνθρωπος με χιούμορ. Συνήθως, ούτε άγιος ούτε ήρωας. Αλλά και ήρωας και άγιος.

Ο καθένας από τους γνωστούς, τους φίλους, τους περαστικούς της ζωής του

«συστήνει» τον δικό του Λένον, σε μια εποχή που δεν υπάρχουν (ή κάπου

κρύβονται και δεν τα βλέπουμε) αντίβαρα για να ισορροπήσουν τους Λένον που

χάνουμε.

«Τα ίδια καθάρματα κάνουν κουμάντο»

Μπορεί να είχε τη δική του δισκογραφική εταιρεία και να προωθούσε νέους

καλλιτέχνες, να είχε πολιτική επιρροή (και ο Μπόνο πολύ λιγότερα να κάνει),

μπορεί να έγραφε και άλλα Imagine. Δεν αποκλείεται να ξαναβρισκόταν με τον

Μακάρτνεϊ και να έπαιζαν πάλι μαζί. Πάνω κάτω μπορεί κανείς να φανταστεί πώς

θα ήταν σήμερα αν ζούσε ο Τζον, που θα έβρισκε πάντα να κάνει κάτι

περισσότερο. Όχι πως δεν προσπάθησαν κάποιοι να αλλάξουν τον Λένον (από το FBI

και τις μυστικές υπηρεσίες). Αλλά έπαιξαν και έχασαν.

«Οι άνθρωποι που ελέγχουν τους μηχανισμούς της εξουσίας, το ταξικό σύστημα και

όλο το αστικό σκηνικό είναι ακριβώς τα ίδια, μόνο που τώρα υπάρχουν πολλά

παιδιά της μεσοαστικής τάξης με μακριά μαλλιά που γουστάρουν κωλομπαριλίκια

και κόβουν βόλτες στο Λονδίνο φορώντας ρούχα της μόδας… Εκτός από αυτό,

όμως, τίποτε δεν έχει αλλάξει. Απλώς μασκαρευτήκαμε. Τα ίδια καθάρματα κάνουν

κουμάντο, οι ίδιοι άνθρωποι διευθύνουν τα πάντα. Είναι ακριβώς το ίδιο!

Παραπλάνησαν τα παιδιά! Εντάξει, έχουμε μεγαλώσει λιγάκι όλοι μας, έχουν γίνει

κάποιες αλλαγές, είμαστε κάπως πιο ελεύθεροι και τα ρέστα, όμως παίζεται το

ίδιο ακριβώς παιχνίδι… Το όνειρο τελείωσε, όλα είναι ίδια, μόνο που τώρα

είμαι τριάντα και έχω μακριά μαλλιά, τίποτε άλλο», απαντούσε ο Λένον στον Γιαν

Γουένερ του «Rolling Stone», το 1971, όταν εκείνος τον ρωτούσε για το πόσο

επηρέασαν οι Beatles την Ιστορία. Ναι, δυστυχώς, το παιχνίδι παίζεται ακόμη.

MAPK ΤΣΑΠΜΑΝ

Δολοφονική μαρτυρία

Εκείνη την κρύα νύχτα, έξω από το κτίριο Ντακότα. «Περίμενα ώρα, ώσπου είδα

από μακριά μια λιμουζίνα να πλησιάζει κι εκείνον μέσα. Άκουγα μέσα στο κεφάλι

μου μια φωνή να μου λέει: Κάνε το – Κάνε το – Κάνε το! Ένιωθα πως έκανα το

σωστό… Ένιωθα πως ίσως θα ανακάλυπτα την ταυτότητά μου, σκοτώνοντας τον Λένον».

MIK ΤΖΑΓΚΕΡ

«Με θεωρούσαν “κακή επιρροή”»

«H πρώτη μου επαφή με τον Τζον Λένον μού άφησε μια αίσθηση ταπεινότητας,

πράγμα κάπως αστείο. Δεν ήξερα τι να του πω. Οι Beatles είχαν τεράστια

επιτυχία τότε – συναντηθήκαμε το 1963, προτού εμείς κυκλοφορήσουμε δίσκο – και

ουσιαστικά ήμασταν ένα τίποτε. Δεν ήταν απλώς μουσικοί, ήταν εφηβικά είδωλα

και είχαν ήδη αποκτήσει μυθικές διαστάσεις». Ο Μικ ένιωθε αμήχανα, σχεδόν

απέφευγε να ρίξει το βλέμμα του στα Σκαθάρια, έτσι όπως στέκονταν δίπλα με τις

ωραίες δερμάτινες καμπαρντίνες τους. Κάποια στιγμή, πήρε θάρρος και ρώτησε τον

Τζον αν έπαιζε φυσαρμόνικα (έπαιζε στη φυσαρμόνικά του το “Love Me Do”). Ναι,

απάντησε εκείνος, αλλά δεν μπορώ να παίξω όπως εσείς, απλώς ρουφάω και φυσάω.

Εμείς δεν μπορούμε να παίξουμε πραγματικό μπλουζ».

Κολλητοί δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά πάντα υπήρχε κάτι φιλικό μεταξύ τους. Για

μεγάλα διαστήματα χάνονταν, αλλά όταν το 1974 χώρισε για λίγο ο Τζον από τη

Γιόκο, βρέθηκε με τον Τζάγκερ ξανά. «Και όταν ξαναγύρισε πίσω στη Γιόκο, έπεσε

σε χειμερία νάρκη. Μέναμε πολύ κοντά στη Νέα Υόρκη, αλλά κατά πάσα πιθανότητα

με θεωρούσαν “κακή επιρροή”, έτσι δεν μου επετράπη ποτέ να τον ξαναδώ. Σε μία,

δύο περιστάσεις, όταν πήγα να επισκεφθώ κάποιον που έμενε στο Ντακότα, του

άφησα ένα σημείωμα που έγραφε: “Μένω δίπλα σου. Ξέρω ότι δεν θέλεις να δεις

κανέναν, αλλά αν θέλεις, σε παρακαλώ, κάνε μου ένα τηλεφώνημα”. Ποτέ δεν με πήρε».

INFO

To βιβλίο «Ο δικός μας Τζον Λένον» κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις Εκδ. Μεταίχμιο