EΓPAΨAN

Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος, με αφορμή την απεργία των δημοσιογράφων)

«Εν πάση περιπτώσει (την) ημέρα της δημοσιογραφικής απεργίας ο κόσμος δεν
έπαψε να υπάρχει· δεν έπαψε να αγωνιά για την καταιγίδα, να διαδηλώνει, να
τρέχει στο γήπεδο για την ομάδα του, να ζαλίζεται από τις τιμές στα σούπερ
μάρκετ, να θυμώνει με την επέκταση της λιτότητας μέχρι το 2015 και βλέπουμε.
Αυτονόητο είναι βέβαια, αλλά ακόμα και αυτό το αυτονόητο έχει κάποια
παιδαγωγική σημασία. Θέλω να πω ότι πολλοί από μας τους δημοσιογράφους, είτε
σε εφημερίδα δουλεύουμε είτε σε ηλεκτρονικό μέσο, παγιδευόμαστε κάποια στιγμή
από τη ναρκισσιστική πεποίθηση ότι ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον καταγράφουμε
εμείς, υπάρχει επειδή εμείς τον «ζωγραφίζουμε», εμείς τον διαφωτίζουμε, τον
καθοδηγούμε (κάτι ανάλογο συμβαίνει με όσους συγγραφείς πιστεύουν ότι ο κόσμος
υπάρχει για να τον εντάξουν οι ίδιοι στο βιβλίο τους, και για κανέναν άλλο
λόγο). Ο κόσμος όμως συνεχίζει να πορεύεται ακόμα και όταν εμείς δεν τον
τοποθετούμε στο χάρτινο ή γυάλινο σκηνικό που ετοιμάζουμε κάθε μέρα, για να το
ξηλώσουμε την επομένη. Αν το αποδεχτούμε αυτό, αν το χωνέψουμε, ποιος ξέρει,
ίσως γίνουμε σεμνότεροι ή, τέλος πάντων, προσεκτικότεροι με την εξουσιούλα μας».

(«H Καθημερινή»)