[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το κράτος τους πολίτες είναι σε όλους γνωστός.
Καθημερινά είμαστε όλοι αιχμάλωτοι της γραφειοκρατίας, της ωχαδελφίστικης
δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και της διαφθοράς. Παρά τις μεγαλόστομες
διακηρύξεις και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, το κράτος εκδικείται τους
πολίτες. Με τις ουρές αναμονής. Με τα φακελάκια και τα… γρηγορόσημα. Με την
απαράδεκτη συμπεριφορά υπαλλήλων – oι οποίοι «αναπαύονται» πίσω από την
ατιμωρησία και τη μονιμότητα – εις βάρος πολιτών. Εκεί όμως που είναι
πρωτοφανής η εκδίκηση του κράτους απέναντι στους πολίτες είναι το μείζον θέμα
με τις δικαστικές διεκδικήσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και
συνταξιούχων. Εκτιμάται ότι συνολικά το ποσό-μαμούθ των 4 δισ. ευρώ διεκδικούν
2.000.000 εργαζόμενοι και συνταξιούχοι από το Ελληνικό Δημόσιο, για επιστροφή
αναδρομικών από διαφορές αποδοχών, συντάξεων, επιδομάτων και εφάπαξ. Και
μεταξύ αυτών που διεκδικούν αναδρομικά είναι και χιλιάδες απόμαχοι της
δουλειάς, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να δικαιωθούν τρέχουν σε δικηγορικά
γραφεία και συνωστίζονται σε υπηρεσίες. Και περιμένουν χρόνια για να
ενισχύσουν το πενιχρό τους εισόδημα. Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί το κράτος
προωθεί νομοθετικές ρυθμίσεις με προχειρότητα και έτσι σε πολλές περιπτώσεις
οι διατάξεις κρίνονται αντισυνταγματικές. Σχεδόν κάθε εβδομάδα εκδίδεται και
από μια απόφαση ανώτατων δικαστηρίων που δικαιώνουν εργαζομένους ή
συνταξιούχους που έχουν προσφύγει. Και ο χορός των προσφυγών καλά κρατεί,
μετατρέποντας το Δημόσιο σε ένα απέραντο δικαστήριο. Και με την κυβέρνηση να
παρακολουθεί αμέριμνη αυτή την οδύσσεια μισθωτών και συνταξιούχων. Όπως
άλλωστε παρακολουθεί αμέριμνη την πρωτοφανή μείωση των εισοδημάτων από τη
συνεχιζόμενη άγρια λιτότητα. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι και για το 2006 το
«κέρδος» για τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους θα είναι της τάξεως των
15 ευρώ τον μήνα (στις καλύτερες περιπτώσεις). Αυξήσεις που φυσικά θα
κινούνται κάτω από τον πληθωρισμό και θα εξανεμισθούν από τη μεγάλη ακρίβεια
που πλήττει την αγορά. Επιτέλους! Η αντοχή, η ανοχή έφθασε στα όριά της.