Ένας… Γκοτζίλα 135 εκατομμυρίων ετών!

Τέσσερα μέτρα μήκος, ένα στόμα τρομερό, με σαράντα δόντια μήκους 10
εκατοστών το καθένα που θα μπορούσαν να ξεσκίσουν μέχρι και λαμαρίνες, και
ταχύτητα πάνω από 35 χλμ. /ώρα χάρη στην πανίσχυρη, ψαρίσια ουρά του.

Είναι μια περίπτωση όπου τα «Σαγόνια του Καρχαρία» συναντούν το «Τζουράσικ
Παρκ». Στην Παταγονία της Αργεντινής, σε μια περιοχή που ήταν κάποτε ένας
βαθύς τροπικός κόλπος, βρέθηκε το απολίθωμα ενός τέρατος που πριν από 135
εκατομμύρια χρόνια κυριαρχούσε στα παράλια των ωκεανών. Έτρωγε δεινόσαυρους
για… πρωινό και οι επιστήμονες το ονόμασαν Dakosaurus andiniensis και το
επονόμασαν Γκοτζίλα, από το τέρας που ήταν το σύμβολο του τρόμου σε σειρά
κινηματογραφικών ταινιών. «Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ο Γκοτζίλα
τρομοκρατούσε τον κόσμο στη Νέα Υόρκη, ενώ ο δικός μας Γκοτζίλα σκορπούσε τον
τρόμο στα πλάσματα του Ειρηνικού Ωκεανού», δήλωσε η Ζούλμα Γκασπαρίνι,
παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Ναθιονάλ, στη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και
επικεφαλής της ομάδας που έκανε την ανακάλυψη.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες η ύπαρξη του ζώου αυτού ήταν γνωστή μόνον από
μερικά απολιθώματα, τα οποία δεν επέτρεπαν όμως στους επιστήμονες να βγάλουν
συμπεράσματα για την εμφάνισή του. Χάρη στη δουλειά της Γκασπαρίνι, η οποία
μελετά από το 1966 την Παταγονία αναζητώντας απολιθώματα δεινοσαύρων και
ερπετών, ήρθαν τώρα στο φως ένα τέλειο κεφάλι μήκους 45 εκατοστών και μια
άθικτη σπονδυλική στήλη του ζώου αυτού. Χάρη στα εν λόγω ευρήματα, μια ομάδα
επιστημόνων κατάφερε να αναπαραστήσει τρισδιάστατα τον Dakosaurus andiniensis,
με χρηματοδότηση της National Geographic Society. Τα ευρήματά τους
παρουσιάζονται λεπτομερώς στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού «National
Geographic», αλλά ένας από την ομάδα περιγράφει το πλάσμα και στο τεύχος της
επιθεώρησης «Science», που κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή. «Το είδος αυτό
ήταν πολύ ασυνήθιστο, επειδή οι κροκόδειλοι της θάλασσας που ζούσαν εκείνη την
εποχή είχαν πολύ λεπτά χαρακτηριστικά – μακριά, λεπτά ρύγχη και δόντια σαν
βελόνες για να πιάνουν μικρά ψάρια και μαλάκια», δήλωσε στη «Science» ο
Ντιέγκο Πολ, του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, που συνυπογράφει την
ανακάλυψη. «Αλλά αυτός ο κροκόδειλος ήταν ακριβώς το αντίθετο. Είχε μικρό
ρύγχος και μεγάλα δόντια με οδοντωτές άκρες. Τρεφόταν σίγουρα με μεγάλα
θαλάσσια πλάσματα».

Μακροβούτι 250 μ.

Ο Γκοτζίλα έβγαινε για να ζεσταθεί στην ξηρά και κυνηγούσε στη θάλασσα, που
ήταν ο πραγματικός κόσμος του και στην οποία κινούνταν καλύτερα από τα
γρηγορότερα και πιο επιδέξια ψάρια. Με μια βαθιά ανάσα, μπορούσε να φτάνει σε
βάθος 250 μέτρων.