ΣE ΠPΩTO ENIKO Πρόβλημα που ζητάει λύση

Ο ξεσηκωμός των «αθλίων» του Παρισιού έχει και τη θετική πλευρά του, έγραψαν
πολλοί στον εγχώριο και τον ξένο Τύπο. Υπενθυμίζουν στους πολιτικούς –
εκείνους που κάποτε ρουφούσαν το «μέλι» των αποικιών τους – να ασχοληθούν
επειγόντως με το θέμα των «παιδιών του κατώτερου Θεού» που οι ίδιοι – αν όχι
δημιούργησαν – σίγουρα επέτρεψαν να υπάρξει. Όσοι έζησαν στο Λονδίνο, το
Παρίσι ή ακόμη και στη Νέα Υόρκη έχουν νιώσει το ανασφαλές και ενίοτε
επιθετικό βλέμμα των «άλλων» που ζουν στις «άλλες» γειτονιές, μακριά από την
ευμάρεια των φωτεινών βιτρινών του κέντρου. Εμείς στην Ελλάδα δεν είχαμε
«άλλους». Γι’ αυτό, είχαμε βγάλει (εντελώς αυθαίρετα) το συμπέρασμα ότι ο
«Έλληνας δεν είναι ρατσιστής». Γιατί να είναι; «Εκατό ξυλιές σε ξένο κώλο
είναι λίγες», λέει η παροιμία. Μόλις όμως άρχισαν να πέφτουν (οι ξυλιές) και
στον δικό μας, όλη η άνεση και η ανωτερότητα του Έλληνα πήγαν περίπατο.

«Μα πετάνε τα αποφάγια τους στον φωταγωγό» παραπονιόταν μια ταλαίπωρη φίλη
μου, που είδε σιγά σιγά τη γειτονιά στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε να
αλλάζει και να γίνεται multi culti.

Να πέσουμε να τη φάμε εμείς (οι πολιτικώς ορθοί). «Μα δεν είναι ρατσιστικό το
θέμα», επέμενε εκείνη. «Είναι θέμα επιβίωσης».

«Είσαι προκατειλημμένη εναντίον τους», εμείς (που μένουμε στην Κηφισιά). Ώρες
επί ωρών η συζήτηση για τα οφέλη που αποκομίσαμε ως χώρα από τους οικονομικούς
μετανάστες, για το πόσο κατάπτυστοι γινόμαστε κάθε φορά που διαμαρτυρόμαστε
όταν ένας «ξένος» μαθητής κρατάει την ελληνική σημαία.

«Εντάξει, η θεωρία (έλεγε εκείνη). Συμφωνώ. Αλλά εμένα το πρόβλημά μου, ποιος
θα το λύσει;».

Την απάντηση; Εντίμως; Δεν την ξέρω…

Σίγουρα η δική μας πραγματικότητα πόρρω απέχει από όσα συμβαίνουν σήμερα στο
Παρίσι, αλλά αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα είναι ότι το θέμα της αφομοίωσης
των «άλλων» από τις κοινωνίες των «εκλεπτυσμένων» Δυτικών είναι πιο σύνθετο
και πιο δύσκολο από ό,τι είχαμε πιστέψει και σίγουρα αφορισμοί του τύπου
ρατσιστής, μη ρατσιστής, είναι, μάλλον, πασέ.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν αναμενόμενο πόλεμο, ένα δικαιολογημένο ξέσπασμα.
Εκείνοι που δεν έχουν τίποτα εναντίον όσων εκμεταλλεύτηκαν τις περιστάσεις και
επέβαλλαν τους όρους τους. Ο άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται φαΐ, στέγη,
εκπαίδευση και ελπίδα για το αύριο. Όταν του τα στερήσεις, θα πέσει κάποια
στιγμή να σε φάει. Και ευτυχώς, όπως αποδεικνύεται, έχει ακόμη τη δύναμη να
αντιδρά.