[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ έζησαν από κοντά τη διακυβέρνηση της οκταετίας Σημίτη – ένα
διάστημα ουδόλως ευκαταφρόνητο χρονικά και πολιτικά εξαιρετικά σημαντικό για
τη χώρα – ένα βιβλίο του Κώστα Σημίτη θα ήταν σε κάθε περίπτωση σημαντικό.
Ακόμη κι αν περιείχε ανέκδοτα ή παραπολιτικά, ακόμη κι αν περιείχε συνταγές ή
ποιήματα.

Το πόνημα του πρώην Πρωθυπουργού για την περίοδο 1996 – 2004 αναμενόταν με
ενδιαφέρον. Κατ’ αρχήν, διότι καταγραφή της περιόδου, από πρωταγωνιστή, με
οπτική «εκσυγχρο-νιστική», ακόμη δεν έχει γίνει. Και, κατά δεύτερο λόγο, διότι
είκοσι μήνες μετά τις εκλογές, όσοι πίστεψαν πως ο κ. Σημίτης έχει πολιτικό
λόγο – έχει σκέψη και κρίση διαφοροποιημένη από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα,
που αξίζει να αρθρώνεται – σίγουρα ένιωσαν την αίσθηση του «κενού».

Μονάχα που αυτό το «κενό» αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να μας το καλύψει ο Κώστας
Σημίτης. Οι 600 και πλέον σελίδες δεν προσθέτουν κάτι στην οπτική μας, δεν
εξηγούν τα κάποια ερωτήματα που μας έμειναν – γιατί, λόγου χάρη, δεν
συγκρούσθηκε ποτέ με τον εντός των τειχών αναχρονισμό. Δεν υπάρχει – παρά τη
«δυσφορία» που διέρρευσε από τη Χαριλάου Τρικούπη – καμιά διαφοροποίηση του
συγγραφέα από τον κομματικό του χώρο όπως εκφράζεται σήμερα, μολονότι πολλοί
που νιώθουν εκείνο το προαναφερθέν «κενό» έχουν ενστάσεις.

Είναι φανερό πως ο κ. Σημίτης επιθυμούσε μεν να επιβεβαιώσει την παρουσία του
ως πολιτικού, αλλά – για άλλη μια φορά – δεν επιθυμούσε να έρθει σε κόντρα με
πράγματα και καταστάσεις. Δεν τηρεί καν την υπόσχεση να προτείνει κατευθύνσεις
για το μέλλον – εκτός εάν κάποιος διαθέτει τη μαντική ικανότητα της ανάγνωσης
μεταξύ των γραμμών.

Ως εκ τούτου, νομίζω ότι ήδη μπορούμε να αναμένουμε το επόμενο βιβλίο του κ.
Σημίτη. Όπως νομίζω ότι δικαιούμαστε να πληροφορούμαστε την άποψη του πρώην
Πρωθυπουργού για τα δρώμενα κάπως πιο συχνά και όχι, ας πούμε, μονάχα όταν
καταθέτει σχέδιο λύσης για το Κυπριακό ο Κόφι Ανάν.