Φουντώνουν οι εξεγέρσεις

Ανήμπορη να αντιμετωπίσει την «Ιντιφάντα» των νεαρών μεταναστών στα
υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού αποδεικνύεται η γαλλική κυβέρνηση. Κάθε
νύχτα τα επεισόδια γίνονται ολοένα και πιο βίαια. Κάποιοι αστυνομικοί μιλούν
πλέον ανοιχτά για «εμφύλιο πόλεμο» και αξιώνουν την επιβολή απαγόρευσης της κυκλοφορίας.

Φλόγες οργής. Τουλάχιστον 315 αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν χθες. Κάποιοι αστυνομικοί αξιώνουν την επιβολή απαγόρευσης της κυκλοφορίας

«H κατάσταση είναι δραματική. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και φοβόμαστε ότι
θα γίνουν ακόμα χειρότερα», δήλωνε χθες ο Φρανσίς Μαζανέ, γενικός γραμματέας
του σωματείου αστυνομικών UNSA. Τη νύχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη, την έβδομη
κατά σειρά νύχτα ταραχών, παραδόθηκαν στη βία τουλάχιστον 20 προάστια στα
βόρεια και τα ανατολικά του Παρισιού. Εννέα άτομα τραυματίστηκαν. Ανάμεσά τους
και ένας πυροσβέστης που υπέστη εγκαύματα στο πρόσωπο από βόμβα μολότοφ.
Τέσσερις φορές εκπυρσοκρότησαν όπλα με στόχο αστυνομικούς και πυροσβέστες.
Τουλάχιστον 315 αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν. Το ίδιο και μια αντιπροσωπεία
αυτοκινήτων Renault, δύο Δημοτικά Σχολεία, ένα γυμναστήριο, ένα σούπερ μάρκετ.
Χθες το πρωί, ο προαστιακός σιδηρόδρομος που συνδέει το Παρίσι με το
αεροδρόμιο «Σαρλ Ντε Γκωλ» δεν λειτουργούσε: στη διάρκεια της νύχτας ομάδες
νεαρών είχαν επιτεθεί με πέτρες σε δύο συρμούς στον σταθμό Λε Μπλαν-Μεσνίλ.
Υποχρέωσαν μάλιστα τον οδηγό του ενός συρμού να βγει από αυτόν και έσπασαν τα
παράθυρα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά από τα θραύσματα μια επιβάτιδα.

Το πόρισμα

Σύμφωνα με το προκαταρκτικό πόρισμα που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η
αστυνομία, οι δύο έφηβοι αφρικανικής καταγωγής που έχασαν τη ζωή τους από
ηλεκτροπληξία την περασμένη εβδομάδα στο Κλισί-σου-Μπουά πυροδοτώντας τις
ταραχές δεν καταδιώκονταν από την αστυνομία και κρύφτηκαν σε έναν υποσταθμό
ηλεκτρικής ενέργειας γνωρίζοντας τους κινδύνους. Ο 15χρονος Τραόρ Μπουνά και ο
17χρονος Ζιέντ Μπενά έπαιζαν, σύμφωνα με την έρευνα, ποδόσφαιρο όταν κατέφθασε
η αστυνομία προκειμένου να διερευνήσει μια ύποπτη διάρρηξη. Όπως αναφέρει όμως
χαρακτηριστικά η «Independent», στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού όπου
κατοικούν κυρίως μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς από τη Βόρεια Αφρική, «οι
λευκοί, στη συντριπτική τους πλειονότητα, αστυνομικοί τείνουν να παρενοχλούν
όλους τους Άραβες και μαύρους νεολαίους, είτε είναι εγκληματίες είτε όχι. Εξ
ου, πιθανότατα, και η απόφαση των δύο παιδιών να τραπούν σε φυγή».

H αποτυχία

Ακόμα και αν οι έρευνες που διεξάγονται δείξουν ότι η αστυνομία δεν είχε την
παραμικρή ευθύνη για τον θάνατό τους, οι ταραξίες δύσκολα θα εξευμενιστούν. Τα
επεισόδια είχαν άλλωστε προαναγγελθεί: από πέρυσι το Ελεγκτικό Συνέδριο
προειδοποιούσε πως η πολιτική της Γαλλίας για ενσωμάτωση των μεταναστών έχει
αποτύχει και πως η κατάσταση μπορούσε να οδηγήσει σε «σοβαρές κοινωνικές και
φυλετικές εντάσεις». Οι εκκλήσεις για ηρεμία που απηύθυνε ο Γάλλος πρόεδρος
Ζακ Σιράκ έπεσαν στο κενό. Για πρώτη φορά χθες, ο πρωθυπουργός του και ο
υπουργός Εσωτερικών του, Ντομινίκ ντε Βιλπέν και Νικολά Σαρκοζί αντίστοιχα,
έβαλαν στην άκρη τις διαφωνίες και τους ανταγωνισμούς τους και προσπάθησαν να
εμφανίσουν ένα ενιαίο μέτωπο, δηλώνοντας στη Γερουσία πως η κυβέρνηση «δεν θα
παραδοθεί στη βία» και πως η αποκατάσταση της τάξης είναι η «απόλυτη
προτεραιότητά τους».

«Μεγάλοι αδελφοί» σε ρόλο πυροσβεστών…

ΟΠΟΤΕ και αν επιστρέψει η ηρεμία στα ταραγμένα προάστια του Παρισιού,
πολλοί πιστεύουν ότι μέρος των «ευσήμων» θα πρέπει να απονεμηθεί στους
επονομαζόμενους «grands freres», τους «μεγάλους αδελφούς», που προσπαθούν κάθε
νύχτα να νουθετήσουν τους νεαρούς θερμοκέφαλους και να αποτρέψουν τα
χειρότερα.

Στις συγκεκριμένες περιοχές, όπου η επίσημη εξουσία περιφρονείται και οι
οικογενειακές δομές λειτουργούν ανεπαρκώς, οι άνθρωποι αυτοί είναι οι μόνες
μορφές εξουσίας ικανές να εμπνεύσουν τον σεβασμό και τον φόβο. Πρόκειται για
κοινωνικούς λειτουργούς, προπονητές, ιμάμηδες και άλλους μέντορες, συχνά απλώς
για τους πρωτότοκους γιους των οικογενειών, που κατά δική τους δήλωση
«προσπαθούν να συζητήσουν λογικά με τους νεώτερους, ώστε να μην κάνουν ανόητα
πράγματα».

Ευχαριστίες από τις αρχές, πάντως, πιθανώς να μην ακούσουν. Στο πλαίσιο της
θυμωμένης και έντονης πολιτικής συζήτησης που πυροδότησαν οι ταραχές, κάποιοι
«δείχνουν» τους «μεγάλους αδελφούς» ως μέρος του προβλήματος και όχι της
λύσης. Οι κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον τους είναι ποικίλες. Λέγεται
ότι εκμεταλλεύονται την οργή και την απογοήτευση των περιθωριοποιημένων νέων
ώστε να τους σπρώξουν προς τον ισλαμικό φανατισμό. Λέγεται επίσης ότι
επιβάλλουν στα προάστια καταπιεστικά μουσουλμανικά έθιμα, τρομοκρατούν για
παράδειγμα τις νεαρές κοπέλες, ώστε να ντύνονται σεμνά και να παραμένουν σε
απόσταση ασφαλείας από τα αγόρια. Σε αυτό το στάδιο, πάντως, ο ρόλος τους
δείχνει να είναι πολύτιμος.

TAXAP ΜΠΕΝ ΤΖΕΛΟΥΝ

Επαναστάτες με αιτία

Ο Μαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν

ΔΕΝ EINAI η πρώτη φορά που εξεγείρονται οι νέοι της γαλλικής
περιφέρειας. Δεν πρόκειται για «επαναστάτες χωρίς αιτία». «Στο επίκεντρο αυτής
της εξέγερσης βρίσκεται η οργή των νέων της Γαλλίας που είναι παιδιά της
μετανάστευσης», λέει ο Μαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν στην εφημερίδα
«Ρεπούμπλικα», για την κρίση που ξέσπασε στα παρισινά προάστια. «Μια νεολαία
φτωχή, παρεξηγημένη και υπό αστυνομική επιτήρηση. Ξέρουμε καλά τι τραβάνε
αυτοί οι νέοι, τους οποίους η Γαλλία δεν θέλει να βλέπει και δεν τους
αναγνωρίζει. Κάθε φορά που επιχειρούν να εκφραστούν, τους στέλνουν την
αστυνομία. Αυτοί οι νέοι δεν είναι ξένοι, δεν είναι μετανάστες, είναι Γάλλοι
ξεπεσμένοι, που το μέλλον τους έχει υπονομευθεί από τη φτώχεια, από τα
ακατάλληλα σπίτια και από μια ιστορία που έχει γίνει γι’ αυτούς μειονέκτημα.
Είναι Γάλλοι δεύτερης κατηγορίας, επειδή γεννήθηκαν από γονείς μετανάστες,
επειδή δεν είναι λευκοί και επειδή δεν τα καταφέρνουν καλά στο σχολείο». Μόλις
το 5% των παιδιών των μεταναστών, γράφει ο Μπεν Τζελούν, τα καταφέρνει να μπει
στο Πανεπιστήμιο. Άλλοι αποθαρρύνονται από τη στιγμή κιόλας που θα γεννηθούν.
Άλλοι τα βολεύουν κι άλλοι υποκύπτουν στον πειρασμό της εγκληματικότητας.
Ξέρουν πως δεν είναι αποδεκτοί, ότι το χρώμα της επιδερμίδας τους, η καταγωγή
τους και η κατάστασή τους δεν τους επιτρέπουν να πάνε σε καλύτερα σχολεία ή να
κάνουν μια φυσιολογική επαγγελματική σταδιοδρομία.

«H καταστολή δεν λύνει το πρόβλημα αυτών των νέων», λέει ο Μαροκινός
συγγραφέας. «Αντίθετα, τους προκαλεί και τους σπρώχνει σε ακόμη μεγαλύτερη
εξέγερση. Χρειάζεται μία νέα πολιτική, μία πολιτική που θα αναγνωρίζει την
πραγματικότητα και θα επιδιώκει την ενσωμάτωση αυτού του πληθυσμού στο μέλλον
της χώρας».