ANAΛΩΣIMA Eγωιστικά γονίδια

H ομορφιά δεν υπάρχει, δεν είναι παρά σκηνοθεσία των οιστρογόνων. Ναι, όλα
αυτά τα πανέμορφα πλάσματα στους πίνακες του Μποτιτσέλι, στις φωτογραφίες του
Νιούτον, στις ταινίες όλων των στούντιο, στις πασαρέλες και στις διαφημίσεις,
στον δρόμο και στα αμφιθέατρα, δεν είναι παρά παιχνίδι των γονιδίων. Άδικα
ψάχνουμε να βρούμε την ομορφιά, την ξέρουν τα οιστρογόνα καλύτερα από μας.
Μέτρησαν οι επιστήμονες και βρήκαν ότι οι γυναίκες που παράγουν τα περισσότερα
οιστρογόνα είναι εκείνες που τελικά θεωρούνται ωραίες. Διότι έτσι έμαθε το
ασυγκράτητο για αύξηση και πλήθυνση είδος μας, να προτιμά εκείνες που
εξασφαλίζουν τη διαιώνιση και εξάπλωσή του. Είναι τόσο απλό και πεζό και
ελαφρώς καταθλιπτικό. Και στους άντρες η ομορφιά αντίστοιχα δεν είναι παρά
εκείνη που όταν την ψάξεις θα διαθέτει την περισσότερη τεστοστερόνη, βάζω
στοίχημα. H φύση μάς εμπαίζει εδώ και αιωνιότητες, ενώ εμείς νομίζαμε ότι της
έχουμε ξεφύγει, ότι πλάθουμε ελεύθεροι και ανεπηρέαστοι την αισθητική, ότι η
Ιστορία μάς την καθορίζει ίσως κάπως, όχι όμως και οι ορμόνες. Παιχνίδια στα
χέρια της αναπαραγωγής, οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι ποιητές. Να νομίζεις ότι
υμνείς την ομορφιά, να τη συνδέεις συμβολικά με την πνευματικότητα και να σε
τραβάει από τη μύτη η ορμόνη. Αβάσταχτο δεν είναι; Άσε πια τους αγγέλους, που
υποτίθεται ότι ήταν και χωρίς φύλο. Όλα εκείνα τα φωτεινά μάτια –
χαρακτηριστική βεβαίωση παρουσίας αυξημένων οιστρογόνων – τα κόκκινα μάγουλα,
τα τρυφερά στρογγυλά πιγούνια, όλα εκείνα τα λευκοντυμένα πλάσματα που δόξαζαν
τον άυλο θεό υποτίθεται, δεν ήταν παρά παγίδες του εγωιστικού γονιδίου που
έψαχνε αναπαραγωγή σε χώρους σεμνούς και ασκητικούς. Καιρός πια να
αντιδράσουμε στην τυφλή του προσταγή, καιρός να αναλύσουμε την έλξη της
ασχήμιας.