ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια ίδια, παρακαλώ

Μπαίνει φουριόζα μέσα στο μαγαζί και αρχίζει να φωνάζει. Από αυτές τις
«άσε-με-εμένα-να-τους-δείξω-εγώ-χρυσή μου» κυρίες, ώρα αιχμής στα Νότια
Προάστια (να σου πω Γλυφάδα, να καταλάβεις, όπου τελευταία βρίσκεται σε
εξέλιξη επιχείρηση «εξαφανίστε τους δρόμους»). H φουριόζα λοιπόν παρακάμπτει
όλους όσους περιμένουν τη σειρά τους στο κατάστημα και επιτίθεται με
ready-to-wear πανικό στην ομήγυρη. «Σας παρακαλώ (λέει αγχωμένη κάπως)
γρήγορα, γιατί το αυτοκίνητό μου κλείνει». Μόνο του; Πήρε πρωτοβουλία το
όχημα; Όχι δα. H φουριόζα έχει αφήσει το τζιπ ­ δωμάτιο σε ρόδες, τέτοιο
πράγμα ­ στη μέση του δρόμου. Δηλαδή όταν λέει «κλείνει», κλείνει εντελώς.
Εκείνη εν τω μεταξύ έχει ανοίξει την πόρτα, έχει βγει, έχει μπει στο μαγαζί,
έχει σκορπίσει τη βιασύνη της παντού, ενώ προηγουμένως έχει δει πως πίσω της
έχουν κιόλας κολλήσει τρία αυτοκίνητα. Σιγά που θα στενοχωρηθεί. Είμαστε να
κάνουμε κύκλους τώρα; Ορμάει σίφουνας μέσα, σαν ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας
να της δίνει προτεραιότητα. Με άνεση.

Τη ρωτάει ο άνθρωπος που βλέπει όλη αυτή τη φούρια, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή
εξυπηρετούσε κόσμο, «γιατί κυρία μου δεν παρκάρατε λίγο πιο κάτω». Τέτοιο
θράσος. Να παρκάρει τρία στενά πιο μακριά; Τι το πήραμε το τζιπ; Για πιο κάτω,
το πήραμε; Περιέργως πώς, κανείς δεν κορνάρει έξω, παρ’ ότι η ουρά με τα
αυτοκίνητα μεγαλώνει, ακινητοποιημένοι, δείχνουν όλοι υποδειγματική ηρεμία,
σαν τάξη γιόγκα σε μάθημα συγχρονισμού. Ή περιμένουν να δουν τα όρια της
κυρίας. H οποία κάποια στιγμή βγαίνει από το μαγαζί, ικανοποιημένη με τον
εαυτό της που τα κατάφερε, γιατί, αυτή χρυσή μου ξέρει, δεν είναι κορόιδο να
χάνει την ώρα της, κάνοντας βόλτες στα στενά να βρει θέση να παρκάρει. Αλλά,
ξέρω κι εγώ τι χρειάζεται αυτή η κυρία. Μια ίδια, θέλει. Να της κλείσει τον
δρόμο με το δικό της τζιπ, φαρδύ πλατύ στη μέση του δρόμου, γιατί, χρυσή μου,
κι αυτή θα ξέρει.