ΣE ΠPΩTO ENIKO Zητούνται (νέα) μυαλά…

Πριν από λίγες ημέρες σε ηλεκτρονική δημοσκόπηση άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο
ψήφισαν τον Νόαμ Τσόμσκι ως κορυφαίο διανοούμενο της εποχής μεταξύ 100
μεγάλων, διεθνών ονομάτων. Τις κορυφαίες θέσεις στη λίστα πίσω απ’ τον Τσόμσκι
κατέλαβαν σχεδόν κατά πλειοψηφία άνθρωποι ηλικίας 70 και άνω.

Και ύστερα άρχισε η συζήτηση. Οι εμπνευστές της δημοσκόπησης, και όχι μόνον,
αναρωτιούνται και ανησυχούν για το ποιοι θα είναι οι νέοι, σημερινοί και
αυριανοί, Τσόμσκι ή Αμάρτια Σεν. Γιατί, εν έτει 2005, η μόνη σταθερά
παραμένουν άνθρωποι που γεννήθηκαν πριν από τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Οι
αναλυτές δεν είναι οι μόνοι που ρωτούν γιατί ξεμείναμε από μυαλά. Για να
‘μαστε απολύτως ακριβείς, από νέα μυαλά.

Κάποιοι λένε ότι τα μεγάλα γεγονότα φτιάχνουν τους μεγάλους ανθρώπους και τα
μεγάλα μυαλά. Από μεγάλα γεγονότα, όμως, άλλο τίποτα τα τελευταία χρόνια. Νέες
θεωρίες θεμελιώθηκαν, αλλά οι νέοι διανοούμενοι αναζητούνται ακόμα. Ίσως να
φταίει το γεγονός ότι η εποχή θέλει «λαμόγια» κατά την εθνική ορολογία, θέλει
πολτό, θέλει ανθρώπους αναλώσιμους που συντηρούν βαμπιρικές σχέσεις. Δεν θέλει
σκεπτόμενους που υπερασπίζονται σταθερά ιδέες, που δεν τις προσαρμόζουν στις
απαιτήσεις της εκάστοτε εξουσίας, ούτε καλούς γνώστες του αντικειμένου τους
που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «αυθεντίες».

Έτσι, όλοι σπεύδουν να δηλώσουν ότι δεν ζούμε μόνο το τέλος της Ιστορίας, αλλά
και το τέλος των διανοουμένων που εναντιώνονται στις κυρίαρχες αντιλήψεις. H
νίκη των 70άρηδων, βέβαια, μπορεί να διαβαστεί κι αλλιώς. Να τα φορτώσουμε όλα
στη νέα γενιά που δεν έχει γίνει ακόμα εργοστάσιο παραγωγής «διανοουμένων».

Σαν ν’ ακούω τους στίχους του Άσιμου «εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα
λεφτά σας, νομίζω πως τα θέλετε μονά-ζυγά δικά σας…». Διανοούμενοι – λαμόγια
γίνονται;