[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΔΙΑΜΑΧΗ των κομμάτων – όχι επί της ουσίας – γύρω από τα εθνικά
θέματα, ακόμη και η απόπειρα διαστρέβλωσης των θέσεων του Προέδρου της
Δημοκρατίας αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. H Ελλάδα, όπως και άλλες
χώρες με άμεση εξάρτηση από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, βρίσκεται
μπροστά σε ένα μεγάλο ιστορικό δίλημμα. Έχει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει με
«κουμπαριές και ζεϊμπέκικα» το χτίσιμο μιας αβέβαιης φιλίας με την τουρκική
ηγεσία αλλά και τις ασταθείς, ακόμη και ξενόφερτες ηγεσίες στα Βαλκάνια και
στη Μέση Ανατολή, ή θα ακολουθήσει τον δύσκολο αλλά ασφαλή δρόμο της
πραγματικής φιλίας των λαών, που σέβεται πατρίδες, την ανεξαρτησία και την
αξιοπρέπεια των πολιτών.

Οι τουρκικές προκλήσεις κατά του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, το
απύθμενο θράσος τουρκικών σίριαλ να παρουσιάζουν μέσω της… ελληνικής
τηλεόρασης μοιρασμένο το Αιγαίο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία και
ορισμένοι ανόητοι που σπεύδουν να βραβεύουν τους ηθοποιούς – πρωταγωνιστές, οι
κατευθυνόμενες προκλήσεις των Σκοπίων και το βάθεμα της ανοιχτής πληγής της
Κύπρου αποτελούν ορισμένα στοιχεία ενός παζλ που κοντεύει να πνίξει την εθνική
μας ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή.

Ασφαλώς υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα κόμματα και σε ορισμένες περιπτώσεις η
εξυπηρέτηση αντιτιθέμενων συμφερόντων καθιστά δύσκολη τη συνεννόησή τους.
Ωστόσο, τα προβλήματα είναι πλέον τόσο μεγάλα, με δεδομένες μάλιστα τις γοργές
εξελίξεις στη γειτονιά μας, στα Βαλκάνια (π.χ. Κόσοβο, Σκόπια) και στη Μέση
Ανατολή (π.χ. η μεγάλη κόντρα Ισραήλ και Ιράν), που δεν επιδέχονται αναβολές
και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

H συνεννόηση αυτή – όχι κατ’ ανάγκην η συμφωνία όλων των εμπλεκόμενων κομμάτων
και κέντρων εξουσίας – πρέπει να αφορά όλον τον Ελληνισμό, ο οποίος έχει κάθε
λόγο να αγκαλιάζει, κυρίως αυτή την περίοδο, κάθε προοδευτική και πατριωτική
δύναμη στη Δύση, κάθε ηρωική αντίσταση των λαών του Τρίτου Κόσμου απέναντι σε
στρατούς κατοχής και κάθε προοδευτικό κίνημα που διδάσκει αξιοπρέπεια.

Διαφορετικά, ο τόπος θα βυθίζεται σε μία ύποπτη σκανδαλολογία. Και οι
πολιτικές δυνάμεις θα είναι οι θλιβεροί κομπάρσοι ενός θεάτρου, του θεάτρου
του παραλόγου!