Σημαιοστολισμένοι με μια γραβάτα φούξια (και ολίγον αρζαντέ)

Ζούμε σε μία χώρα στην οποία όλοι οι άντρες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων,
μισούν, αγνοούν και σχεδόν αποστρέφονται τη γραβάτα. Ξέρω και πολλούς που
έχουν μία από τον γάμο τους και τη φυλάνε να την ξαναβάλουν στην κηδεία. Σ’
αυτές τις δύο ακραίες και σχεδόν ασήμαντες χρονικά στιγμές της παρουσίας τους
επί της γης. Πόσο κρατάει ένας γάμος; Πόσο κρατάει μισανοιγμένο ένα φέρετρο
αιωρούμενο πάνω από το φρεσκοσκαμμένο χώμα; Στον γάμο βέβαια μένουν τεκμήρια
το βίντεο, καταχωνιασμένο βαθιά σ’ ένα συρτάρι, αλλά και οι φωτογραφίες με
αργυρή κορνίζα σε τραπεζάκι με τασάκι κάτω από πορτατίφ.

Έτσι, λοιπόν, βλέπεις τη γραβάτα να τη φοράς γαμπρός κάθε που σβήνεις μαζί με
το τσιγάρο και μία ημέρα από τη ζωή σου την κοινή. Αλλού πού να τη δεις την
έρημη τη μεταξωτή θηλιά με τον κόμπο στον λαιμό; Τον βρόχο τον χρωματιστό που
ήρθε, λέει, από την Κροατία. Τη φορούσαν όχι ακριβώς σ’ αυτό το απίστευτο
σχήμα του τριγώνου, σαν πάνινο τυροπιτάκι, αλλά έτσι πιο ανέμελη, οι Κροάτες,
εξ ου και κροάτα, κραβάτα (κατά τον Αλεξανδρινό), γραβάτα για τον Νεοέλληνα.
Τώρα, γιατί αυτό το περιττό αξεσουάρ, αυτό το άχρηστο πανί, που δένει στον
λαιμό κέρδισε τους άντρες όλου του κόσμου, είναι ένα μυστήριο άλυτο. Βέβαια,
με τα χρόνια και ειδικά μετά τη γενιά της αμφισβήτησης (αλήθεια, τι αμφισβητεί
τώρα αυτή η γενιά;) η γραβάτα πέρασε στο περιθώριο και τη βλέπεις πια σπάνια
να σφίγγει το πουκάμισο, εκτός, όπως είπαμε, από γάμο και κηδεία.

Γάμο, κηδεία και ειδήσεις. Τηλεοπτικές εννοώ, γιατί δεν φαντάζομαι να κάθεται
να γράψει δημοσιογράφος άνθρωπος στο γραφείο της εφημερίδας του ζωσμένος τη
γραβάτα. Όλοι οι παρουσιαστές ειδήσεων, μηδενός εξαιρουμένου, βάζουν στον
λαιμό τους τη θηλιά, κρεμάνε κι ένα χαμόγελο και αρχίζει το πανηγύρι: «H
σημερινή μας παραίτηση», «Καραμανλής εν ύπνω», «Σφοδρή επίθεση του Γιωργάκη»,
«Το αποκαλυπτικό σουτιέν της Γωγούς», «Το έγκλημα το σεξουαλικό με τον ύποπτο
με το μπουφάν κουκούλα», «Το νέο βίντεο κλιπ της Πέγκυς Ζήνα», «Ο τυφώνας
Κατίνα», «Ο Ντέμης» και μια ματιά στον καιρό. Όλα αυτά με γραβάτα. Γιατί
χωρίς, με το πουκάμισο ανοιχτό, ποιος θα σε πιστέψει; H γραβάτα είναι ένα
σύμβολο. Ή μάλλον Το σύμβολο. Αμέσως μετά τη Σημαία καληώρα που είναι οι μέρες
της τώρα. Παραμονές του ΟΧΙ κα το κατάλαβα στα φανάρια που, αντί για
λουλούδια, μπανάνες, μαντιλάκια, πούλαγαν Γαλανόλευκες οι μελαψοί Τσιγγάνοι
(την έβαλα τώρα κι εγώ στη φράση τη γραβάτα. Γιατί ξεγραβάτωτη η φράση θα
‘τανε: «Πούλαγαν στα φανάρια τη Γαλανόλευκη οι γύφτοι»).