Ούτε οι δούλοι δεν ήθελαν να τρώνε αστακό!

Σύμβολο κύρους. Πριν από 150 χρόνια ο αστακός θεωρούνταν «φτηνιάρικο» θαλασσινό

TO MENOY που είχαν τα αμερικανικά εστιατόρια το 1850 επιτρέπουν στους
επιστήμονες να καταγράψουν την διαρκή μείωση της επάρκειας πολλών θαλασσίων
ειδών, δίνοντάς τους σημαντικές πληροφορίες που θα τους βοηθήσουν στην
προσπάθειά τους να προστατέψουν τα θαλάσσια είδη που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.
Μία μελέτη της τιμής των ψαρικών και οστρακοειδών σε περισσότερους από 200.000
καταλόγους αμερικανικών εστιατορίων έχει φανερώσει έντονα κυμαινόμενες τιμές
οι οποίες με τη σειρά τους αντικατοπτρίζουν το διαρκώς μειούμενο πλεόνασμα
δεκάδων ειδών κατά τη διάρκεια των τελευταίων 150 χρόνων. H μελέτη που έκαναν
οι επιστήμονες φανερώνει πώς, προσαρμοσμένη φυσικά στον πληθωρισμό, η τιμή των
θαλασσινών ειδών ­ ψαριών και οστρακοειδών, μεταξύ των οποίων του αστακού, του
ξιφία, της γλώσσας, των μυδιών και του μπακαλιάρου ­ έχει αυξηθεί ιλιγγιωδώς,
καθώς έχει μειωθεί πολύ η επάρκεια των ειδών αυτών.

Οι τιμές ανέβαιναν

«Καθώς μειώνονταν τα ψάρια αυτά στις θάλασσες, οι τιμές τους ανέβαιναν
κατακόρυφα, σε βαθμό που ορισμένα από αυτά τα είδη έγιναν σύμβολο κύρους»,
τόνισε ο Γκλεν Τζόουνς, επικεφαλής της έρευνας από το Πανεπιστήμιο του Τέξας,
επισημαίνοντας πως «αυτή η τάση μοιάζει να επιβεβαιώνει ότι πολλοί άνθρωποι
θέλουν να φάνε κάτι απλώς και μόνον επειδή είναι σπάνιο». Χαρακτηριστικό είναι
εξάλλου ότι, όπως προκύπτει από τα μενού των εστιατορίων της εποχής, το 1850 ο
αστακός θεωρούνταν πολύ «φτηνιάρικο» ψαρικό κάτι που δεν ήθελαν να τρώνε ούτε
οι δούλοι!

©The Times, 2005