ΣE ΠPΩTO ENIKO H «άλλη» πραγματικότητα

Δέκα μέρες στο νοσοκομείο. Δίπλα σ’ έναν δικό σου που χειρουργείται. Οι
χειρότεροι φόβοι ξυπνάνε, όλες οι ιστορίες τρόμου για το ΕΣΥ που έχεις ακούσει
δίνουν συλλήβδην το «παρών». Περιμένεις να τελειώσει το χειρουργείο και
ανταλλάσσεις βλέμματα γεμάτα κατανόηση με τους άλλους ανήσυχους συγγενείς.
Όλοι τις ίδιες ειδήσεις διαβάζουμε και ακούμε… Και ξαφνικά έρχεται να σε
συναντήσει μια πραγματικότητα που δεν φαντάζεσαι. Οι γιατροί είναι προσηνείς,
αρκούντως αυστηροί για να εξηγήσουν όσα χρειάζεται με ακρίβεια, επαρκώς
χαλαροί για να κάνουν εκείνον που υποφέρει να νιώσει άνετα. Οι νοσοκόμες παρά
την πίεση κάνουν όσα πρέπει, η ηρεμία είναι η κυρίαρχη αίσθηση, όλα κυλούν
ρολόι. Και οι ασθενείς αισθάνονται σίγουροι, ασφαλείς, άνθρωποι που
αντιμετωπίζονται ανθρώπινα.

Δέκα μέρες στο νοσοκομείο. Όλα αυτά δεν τα ονειρεύτηκα. Τα έζησα σ’ ένα
κρατικό νοσοκομείο, στη B’ Ορθοπεδική Κλινική του «Γεώργιος Γεννηματάς», αλλά
μου πήρε λίγο καιρό να τα συνειδητοποιήσω. Και δεν θα αφορούσαν αυτό το
σημείωμα αν επιστρέφοντας σπίτι δεν επέστρεφα και στην άγρια καθημερινότητα
των καταγγελιών για φακελάκια, ιατρικά λάθη και αδιαφορία. Ναι, όλα αυτά
υπάρχουν. Αλλά προφανώς, υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι
από μέσα, αθόρυβα ίσως, αλλά και αποτελεσματικά.

Δέκα μέρες στο νοσοκομείο. Ανάμεσα σε ανθρώπινες ιστορίες που διασταυρώθηκαν
πάνω από κρεβάτια όπου περίσσευε ο πόνος – και τα συναισθήματα. Αν υπάρχει ένα
συμπέρασμα από αυτή την περιπέτεια, είναι η διαπίστωση ότι κάποια πράγματα
αλλάζουν. Όχι στις οθόνες των τηλεοράσεων ή στους τρομολαγνικούς τίτλους, αλλά
δίπλα μας. Με κινητήρια δύναμη το προσωπικό ήθος και την ευαισθησία. Γιατί
όπως έγραψε και ένας «καταραμένος» συγγραφέας: «Το φοβερό δεν είναι ο θάνατος.
Είναι οι ζωές που ζουν οι άνθρωποι μέχρι να έρθει ο θάνατος…».