[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ έχει το αγκάθι του. Που όση διάθεση και αν έχει ο
εκάστοτε υπουργός να το ξεριζώσει, πάντα κάτι μένει κι αυτό ξαναφουντώνει πιο
άγριο, πιο επιθετικό. Νοσοκομεία και φακελάκια για τον υπουργό Υγείας,
Ολυμπιακή για τον υπουργό Μεταφορών, ακτοπλοΐα για τον υπουργό Ναυτιλίας,
αγροτικό για τον υπουργό Γεωργίας ή Αγροτικής Ανάπτυξης, κυπριακοτουρκικό για
τον υπουργό Εξωτερικών, τιμές για τον υπουργό Εμπορίου ή Ανάπτυξης, ανεργία
για τον υπουργό Εργασίας ή Απασχόλησης και, με εξαίρεση τους υπουργούς
Οικονομικών και Εσωτερικών που κάθονται μονίμως στα καρφιά (και πώς να
μιλήσεις για αγκάθι;), δύο υπουργοί – πολυτελείας για την κοινή γνώμη λόγω
τίτλου – βαδίζουν από καταβολής των υπουργείων τους… ξυπόλητοι στ’ αγκάθια.
Πρόκειται για τους υπουργούς Παιδείας και Δικαιοσύνης. Πώς να αξιολογήσεις τα
πάγια προβλήματα που καίνε την… καρέκλα τους; Κτιριακές υποδομές, ήτοι
σχολεία για τον μεν, φυλακές και δικαστήρια για τον δε. Οργανικά κενά –
εκπαιδευτικοί, δικαστικοί λειτουργοί. Ακόμη και για την παραπαιδεία, που μέχρι
πρότινος πρόσθετε ένα επιπλέον αγκάθι στον υπουργό Παιδείας, έναντι εκείνων
που… τρυπούσαν τον υπουργό Δικαιοσύνης, βρέθηκε το αντίστοιχο. Παραδικαστικά
κυκλώματα! Όχι ότι δεν υπήρχαν (όπως και άλλα κυκλώματα του χώρου), απλώς
βγήκαν στο φως. Βίοι παράλληλοι δύο υπουργών με εκ διαμέτρου αντίθετο
αντικείμενο. Με τη διαφορά ότι τα πρακτικά προβλήματα του υπουργείου Παιδείας
επιζητούν λύση στην αρχή κάθε νέας σχολικής χρονιάς, ενώ αυτά που πιέζουν το
υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχουν προτίμηση σε καμιά εποχή. Άνοιξη, καλοκαίρι,
φθινόπωρο, χειμώνα, μέρα και νύχτα. Τουλάχιστον οι φυλακές, «βράζουν» χωρίς
διακοπές. Ένα συνονθύλευμα ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων και ηλικιών,
συναγωνίζεται για το χειρότερο. Γιατί, οι νόμοι αυτής της ιδιαίτερης κοινωνίας
που διαμορφώνεται πίσω από τα κάγκελα, το επιβραβεύουν. Καταπολεμάται; H
νομοθεσία είναι άγραφη και δεν αλλάζει. H απομάκρυνση των καλών κρατουμένων
από τους κακούς, θα αμβλύνει σίγουρα το πρόβλημα. Οι νέες φυλακές εξ ίσου.
Μήπως όμως η λύση βρίσκεται στα χέρια της Παιδείας; Το κακό άλλωστε μόνο από
τη ρίζα του χτυπιέται… Κι αν ξαναφυτρώσει, είπαμε. Κάθε υπουργός και η μοίρα
του. Που είναι δεμένη και με τη δική μας…