[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OTAN και το Σύνταγμα ερμηνεύεται κατά το δοκούν σε ζητήματα
αδιαμφισβήτητα, τότε τα πράγματα αγριεύουν. Ο λόγος για τον «Μεγάλο Αδελφό».
Αυτό το τέρας με τα αμέτρητα μάτια, που επιμένει να μας επιβάλει την παρουσία
του, καταργώντας κάθε έννοια προσωπικής ελευθερίας. Παραπλανημένος ίσως από
τον τηλεοπτικό συγγενή του, υπό του οποίου τις κάμερες εκλιπαρούν να εκτεθούν
εκατοντάδες πολίτες, θεωρεί την παρακολούθηση όλων των πτυχών της ζωής
αυτονόητη. Ως πρόσχημα χρησιμοποιεί την πάταξη της εγκληματικότητας, υπέρ της
οποίας σαφώς είμαστε όλοι. Ναι, τη θέλουμε τη ζωή μας. Αλλά δεν απεμπολούμε
κατακτήσεις αιώνων, ακυρώνοντας την τόλμη εκείνων που θυσιάστηκαν για τις
ανθρώπινες αξίες. Όραμά τους ήταν η ελευθερία των επόμενων γενεών. Την οποία
ασφαλώς δεν φαντάστηκαν… on camera! H ασφάλεια που μας υπόσχεται ο «Μεγάλος
Αδελφός» αποτελεί όντως ένα δέλεαρ. Ικανοποιεί τη δειλία μας, μας βολεύει.
Και, για να μην έχουμε τις ενοχές του προδότη, χρησιμοποιεί τις συνταγματικές
επιταγές για περιτύλιγμα. Καλή η ελευθερία σου – λέει -, αλλά αν πάψεις να
αναπνέεις, θα αποδειχθεί μάλλον περιττή. Σωστό. Και το αντίστροφο επίσης. Ζωή
χωρίς προσωπική ελευθερία ίσον θάνατος. Πρέπει να διαλέξουμε; H Αρχή
Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα αποφάσισε για μας – ως όφειλε – και
είπε «όχι». Όχι στις 345 κάμερες που θα καταγράφουν την καθημερινότητά μας,
προς τέρψιν – πολλές φορές – των όποιων αστυνομικών οργάνων θα επεξεργάζονται
το υλικό. Δεν υποτίμησε η Αρχή το ζήτημα της ασφάλειας των πολιτών. Τοποθέτησε
ως αντίβαρο την ελευθερία, αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα του βάναυσου
αυτού συστήματος – όσον αφορά την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος
(οργανωμένου ή μη) -, συμβουλεύτηκε το Σύνταγμα και την ευρωπαϊκή νομοθεσία
και κατέληξε. Ελευθερία υπέρ πάντων. Εφησυχάσαμε κι εμείς, αν και γνωρίζαμε
πως η απόφαση δυσαρέστησε το αρμόδιο υπουργείο. Πιστέψαμε, ωστόσο, πως θα
τύχει σεβασμού. Πως, κατόπιν αυτής, το κράτος θα ξεχνούσε τον ντετέκτιβ που
κρύβει μέσα του, θα ανέτρεχε στην Ιστορία και θα μάθαινε την απάντηση που
πήρε, παίρνει και θα παίρνει μονίμως το δίλημμα το οποίο μας θέτει. Ελευθερία
ή θάνατος;