ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Τελικά ο εμβληματικός ποδοσφαιριστής της αποτυχημένης καμπάνιας της Εθνικής
μας για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας δεν μπορεί να είναι άλλος
από τον Άγγελο Μπασινά. Χωρίς ο άλλοτε παίκτης του Παναθηναϊκού -κι άλλοτε
παίκτης γενικά -να φταίει σε τίποτα: ο προπονητής του τον καλούσε σαν μην είχε
αλλάξει τίποτα, ο ίδιος αγαπούσε την Εθνική και προσπαθούσε να τιμήσει αυτή
την πρόσκληση, κι αργότερα τη συμμετοχή του στο αρχικό σχήμα, με όσα μέσα
είχε. H πέρα από κάθε λογική επιμονή σε έναν παίκτη όχι εκτός φόρμας αλλά
εκτός δράσης φανερώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά του προπονητή -ίσως και του
ανθρώπου -Ρεχάγκελ και αποδεικνύει γιατί ο θρίαμβος της Πορτογαλίας είναι όχι
μόνο αδύνατο να ξεπεραστεί αλλά και δύσκολο να χωνευτεί από τους ίδιους τους
πρωταγωνιστές του.

O Ρεχάγκελ κέρδισε με κάποιους παίκτες και δέθηκε σε τέτοιον βαθμό μ’
αυτούς που ξέχασε ότι υπάρχουν κι άλλοι. Αγνόησε, κυρίως, τον νόμο της φύσης
που θέλει τα πάντα να είναι ισορροπία κι άρα η διεκδίκηση της επιτυχίας
απαιτεί διαρκείς προσαρμογές, γιατί τίποτα -και πολύ περισσότερο ένα σύνολο
ανθρώπων -δεν είναι σήμερα ίδιο με χθες. Ο προπονητής, στον οποίο τόσα
χρωστάμε, παρασύρθηκε από τον χαρακτήρα του και από έναν διπλό ποδοσφαιρικό
μύθο. Ο χαρακτήρας του -και οι επιτυχίες που του έφερε -τον έμαθε να μην
εμπιστεύεται κανέναν άλλον από τον εαυτό του και από αυτούς που φάνηκαν άξιοι
της εμπιστοσύνης του. Ο μύθος, που λέει ότι ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει,
βρέθηκε, δυστυχώς για όλους μας, αντιμέτωπος με την πραγματικότητα: αρκετοί
από τους θριαμβευτές της Πορτογαλίας -γιατί δίπλα στον Μπασινά πρέπει
οπωσδήποτε να βάλουμε τον Βρύζα, τον Καραγκούνη, κατά μεγάλα διαστήματα τον
Χαριστέα, ίσως και τον Σεϊταρίδη -βρέθηκαν μετά το καλοκαίρι σε τέτοια
αγωνιστική κατάσταση που δεν δικαιολογούσε συμμετοχή σε συγκρότημα με
φιλοδοξίες πρόκρισης. Ο άλλος μύθος, καθαρά ελληνικός, που θέλει το ποδόσφαιρό
μας να μην έχει καν ανεκτούς αντικαταστάτες των «Πορτογάλων» αποκαθηλώθηκε από
τις εμφανίσεις του Κυργιάκου, του Καφέ και το γκολ του Λυμπερόπουλου στο
Αλμάτι. Έτσι, χωρίς το παραμικρό φρεσκάρισμα, το ψυχικό δέσιμο παρέμεινε (και
γι’ αυτό σε κανένα παιχνίδι δεν πέσαμε αμαχητί), τα πόδια όμως πολλών δεν
μπορούσαν ν’ ακολουθήσουν. Όλες οι λειτουργίες της ομάδας έπεσαν λίγο, αλλά
ακριβώς όσο χρειαζόταν για να διαρραγεί η προηγούμενη σχεδόν εξωπραγματική
ισορροπία.

Το παιχνίδι με τη Δανία, όπως εξάλλου και όλη η προμουντιαλική πορεία της
Εθνικής, μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι ότι παλέψαμε
γενναία κι ότι χάσαμε δύσκολα, ή μάλλον ότι θέλαμε πολύ λίγο για να μη
χάσουμε. Ο άλλος, που δεν μπορεί παρά να έρχεται πρώτος στο μυαλό όσων αγαπούν
πραγματικά το ποδόσφαιρο είναι ότι δεν δημιουργήσαμε ούτε μία φάση με αρχή,
μέση και τέλος κι ότι δεν απειλήσαμε σχεδόν καθόλου την αντίπαλη εστία. Ο
αποκλεισμός κάθε άλλο παρά σβήνει την ευγνωμοσύνη μας για το πρόσφατο
επίτευγμα. Κανένα ανάθεμα δεν δικαιολογείται. Πιο δυσάρεστο, ωστόσο, από το
ότι θα παρακολουθήσουμε το Μουντιάλ από τον καναπέ είναι το αίσθημα ότι δεν
κάναμε τα μάλλον αυτονόητα που έπρεπε ώστε να δικαιούμαστε το Μουντιάλ.