Tο κρασί μπορεί να τους ενώσει!

Στον αμπελώνα Ζαρίτ, στην Άνω Γαλιλαία, δυο βήματα από τα λιβανέζικα σύνορα
και δίπλα σ’ ένα παρατηρητήριο του στρατού, ο Άνταμ Μοντεφιόρε, ο γεννημένος
στη Βρετανία γόνος της διακεκριμένης εβραϊκής οικογένειας που είναι τώρα
Ισραηλινός πολίτης και διευθυντής διεθνούς μάρκετινγκ του Οινοποιείου Καρμέλ,
ακούει τις αναφορές του τοπικού διαχειριστή του.

Δεν πρόκειται για τα συνηθισμένα προβλήματα των αμπελουργών, όπως κάποια
αρρώστια των κλημάτων ή ο καιρός, αλλά τα νέα για τα μπλόκα που έστησε ο
στρατός μετά την απαγωγή ενός στρατιώτη από την Χεζμπολάχ και πώς επηρεάζουν
τη δουλειά της μέρας.

Λιγότερα από 160 χιλιόμετρα βορειότερα, στο χωριό Γαζίρ κοντά στη Βηρυτό, ο
Σερζ Οσάρ, ένας σπουδαγμένος στη Γαλλία Χριστιανός Μαρωνίτης και ιδιοκτήτης
του Chateau Musar, θυμάται μια μέρα του 16ετούς εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου,
όταν είχε πια κουραστεί να τρέχει στο καταφύγιο σε κάθε επιδρομή. Έτσι έμεινε
στο γραφείο του και σερβίρισε σ’ ένα γιγάντιο ποτήρι μπακαρά ένα ολόκληρο
μπουκάλι Chateau Musar του 1972. Κάθε ώρα από τις 12 που διήρκεσε ο
βομβαρδισμός, έπινε και μια γουλιά. Τουλάχιστον, λέει, έμαθε πώς
συμπεριφέρεται το κρασί της χρονιάς εκείνης στην παρατεταμένη έκθεση στον
αέρα.

H παραγωγή οποιουδήποτε κρασιού σε τέτοιες συνθήκες θα ήταν αξιοσημείωτη. H
παραγωγή ενός καλού, και ακόμη περισσότερο ενός πολύ καλού κρασιού, είναι
εντυπωσιακή. Το Chateau Musar θεωρείται σήμερα ένα από τα ξεχωριστά κόκκινα
στον κόσμο, ενώ αρκετές ισραηλινές ετικέτες αρχίζουν επίσης να ξεχωρίζουν,
κερδίζοντας βραβεία και μια θέση στη διεθνή σκηνή.

Το 6.000 π.χ. H ανακάλυψη ότι ο χυμός των σταφυλιών που έχει υποστεί
ζύμωση μπορεί όχι μόνο να έχει υπέροχη γεύση, αλλά και να δημιουργεί ένα
υπέροχο αίσθημα ευφορίας πιστεύεται ότι έγινε γύρω στο 6000 π.X. στην περιοχή
ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα, την Κασπία Θάλασσα και τη Θάλασσα της Γαλιλαίας.
Και η ιδέα διαδόθηκε. Όχι μόνο το κρασί έγινε πηγή εσόδων και, καθώς ήταν
ασφαλέστερο από το νερό, εντάχθηκε στην καθημερινή ζωή, αλλά και υιοθετήθηκε
από τη θρησκεία. Αλλά η αραβική κατάκτηση της περιοχής τον 7ο αιώνα – και η
ακόλουθη διάδοση του Ισλάμ, που απαγορεύει το αλκοόλ – επέφερε τη σταδιακή
μείωση των αμπελώνων μέχρι που, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σχεδόν
εξαφανίστηκαν, καθώς τα κλήματα διατηρήθηκαν μόνο σε κάποια μοναστήρια ή σε
ιδιωτικούς κήπους.

Επέστρεψαν μαζί με τους πρώτους σιωνιστές πιονιέρους στα τέλη του 19ου αιώνα.
Αμπελουργοί όπως ο Βρετανός Μόουζες Μοντεφιόρε (ένας πρόγονος του Άνταμ, που
έπινε ένα μπουκάλι κρασί την ημέρα και έζησε 100 χρόνια) και ο Γάλλος
υποστηρικτής τους, ο βαρόνος Εντμόν ντε Ροτσιλντ, συνιδιοκτήτης του Chateau
Lafitte, πίστεψαν πως τα αμπέλια θα ήταν η προκοπή τους. Ο βαρόνος έριξε
εκατομμύρια φράγκα στην οινοποιία και, μολονότι δεν έζησε αρκετά για να δει
κάποιο κέρδος, η Καρμέλ, η εταιρεία που βοήθησε να ιδρυθεί το 1882, παράγει
σήμερα 25 ώς 30 εκατομμύρια φιάλες ετησίως.

Σταυροφορία. Για τον Σερζ Οσάρ, οι ρίζες της οικογένειας του οποίου
φτάνουν στην εποχή των Σταυροφόρων, το κρασί είναι από μόνο του σχεδόν μια
σταυροφορία. Είναι ο λόγος που ο ίδιος και ο αδελφός του, ο Ρόναλντ, κράτησαν
σε λειτουργία τα χρόνια του πολέμου την επιχείρηση που ίδρυσε ο πατέρας τους,
ο Γκαστόν, το 1930. «Είχαμε στείλει τις συζύγους και τα παιδιά μας στη Γαλλία
για ασφάλεια, και θα μπορούσαμε να είχαμε καθήσει κι εμείς στις όχθες του
Σηκουάνα για να περιμένουμε να ξανάρθουν τα καλά χρόνια, αλλά πιστεύω στον
Λίβανο και στην αποφασιστικότητα του λαού του – και πιστεύω στο κρασί», λέει
στην Λιζ Γκιλ των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» που τον επισκέφθηκε. «Μαθαίνεις μια χώρα
μέσα από το κρασί της και μαθαίνεις και τον εαυτό σου».

Υπήρξαν περίοδοι που το εγχείρημα ήταν σχεδόν αδύνατο. Τα σταφύλια έπρεπε να
μεταφερθούν από την κοιλάδα Μπεκάα μέσα από πυρά ελεύθερων σκοπευτών και
ατέλειωτα μπλόκα. Αλλά την περίοδο αυτή το Chateau Musar άρχισε να εξάγεται
στο εξωτερικό, ελλείψει εσωτερικής αγοράς. Και ενώ πριν από το 1975 μόνον το
3% της παραγωγής του εξαγόταν στο εξωτερικό, σήμερα το ποσοστό αυτό αγγίζει το
85%.

Τα λιβανέζικα και τα ισραηλινά κρασιά εκτίθενται το ένα δίπλα στο άλλο και
στις διεθνείς εκθέσεις οι παραγωγοί τους κάνουν παρέα και κουβεντιάζουν για το
κοινό τους πάθος. «Αν οι λαοί της Μέσης Ανατολής έπιναν λίγο λιγότερο καφέ και
λίγο περισσότερο κρασί», φιλοσοφεί ο Μοντεφιόρε, «μπορεί μια μέρα να
γινόμασταν όλοι φίλοι».

LINKS:

* www.carmelwines.co.il

* www.chateaumusar.com