…στο «Far Εast»

Εδώ και μήνες μ’ έφαγε η κόρη μου να την πάω για σούσι. Εγώ έλαμπα από τη χαρά
μου που επιτέλους, ύστερα από τόσες και τόσες φορές, το γαστρονομικό της
πνεύμα άνοιξε! Ήταν έτοιμη για τη δοκιμή ενός δύσκολου – για παιδιά – φαγητού.
Πάντα επιφυλακτική, όμως, σκέφτηκα ότι ένα καθαρά γιαπωνέζικο εστιατόριο
μπορεί να της φανεί πολύ ακραίο κι έτσι, γνωρίζοντας ότι το κινέζικο της
αρέσει, ξεκινήσαμε για το «Far East» στο Κεφαλάρι, για να δοκιμάσει το
αντικείμενο του πόθου της, αλλά να έχει και μια εναλλακτική λύση εάν κάτι δεν
της άρεσε (αχ, τι σοφία αποκτάς ως μαμά!..).

Το «Far East» στα μάτια ενός ενηλίκου είναι πολύ ωραίο και προσεγμένο
εστιατόριο. Στα μάτια ενός παιδιού, όμως, είναι το κάτι άλλο. Πολυτελές.
Παρασκευή βράδυ ήταν και χάρηκα που δεν ήμουν η μόνη με την ιδέα να πάω το
παιδί μου σε ένα καλό εστιατόριο. Τα εστιατόρια είναι μέρος του πολιτισμού και
μέσα σε ένα περιβάλλον ήσυχο, όμορφο, με τάξη κ.λπ., μαθαίνει ένα παιδί να
συμπεριφέρεται κι αυτό πολιτισμένα.

Κοίταξε η ίδια το μενού, επέλεξε η ίδια το σούσι που ήθελε: την ασφαλή επιλογή
του Philadelphia maki, ένα ρολό δηλαδή με καπνιστό σολομό και τυρί κρέμα,
υλικά που σε άλλες μορφές (πάνω σε καναπεδάκια, για παράδειγμα) της αρέσουν.
Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ξετυλίξει το ρολό και να βάλει το φύκι στην
άκρη! Το σούσι δεν έπεισε τον παιδικό της ουρανίσκο, παρ’ όλο που στη μαμά
άρεσε. Τόσο, μάλιστα, που παρήγγειλα κι άλλα, όπως τόνο, και αβοκάντο, και
γαρίδα. Οι επιλογές τού σούσι σε γενικές γραμμές εδώ ήταν όλες κλασικές και
μέσα στο πλαίσιο της γευστικής «ασφάλειας». Ούτε καν πικάντικος τόνος υπάρχει!

Πρώτα, δυο λόγια για τον χώρο: το «Far East» είναι από τα καλύτερα κινέζικα
εστιατόρια της Αθήνας και το κατάστημα του Κεφαλαρίου προσεγμένο και άνετο. Ο
χώρος είναι μεγάλος, όλα τα κλασικά στοιχεία της κινέζικης ατμόσφαιρας είναι
παρόντα, αλλά το εστιατόριο έχει μοντέρνα αισθητική. H είσοδος, με τη
γεφυρούλα της, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Οι επιλογές μας εκείνο το βράδυ έπρεπε να ικανοποιήσουν τη γεύση μιας φρέσκιας
gourmet. Τα ανοιξιάτικα ρολά, τα ντάμπλιγκς, τα τηγανητά won ton, η πάπια
(τραγανή ή Πεκίνου) και το κοτόπουλο caramel ήταν όλα μέσα στην παραγγελία
μας.

Τα ρολά κλασικά – πώς τα κρίνει κανείς αυτά; Από το τύλιγμά τους; (καλό) Από
τη γέμισή τους; (γευστική) Από το χέρι που τα τηγανίζει; (ελαφρύ) Άρα, πέρασαν
τις εξετάσεις μας και εξαφανίστηκαν σε μικρό χρονικό διάστημα. Τα ντάμπλιγκς
με γαρίδες στον ατμό είναι σίγουρα πιο «περίεργα» για τη γεύση ενός παιδιού.
Εμένα μου άρεσαν, ήταν αφράτα και νόστιμα. H τραγανή πάπια και η πάπια
Πεκίνου, με τις λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο πιτούλες τους, τις διάφορες
γαρνιτούρες και τη σάλτσα plum άρεσαν και στις δυο. Πρώτη φορά έβλεπα το παιδί
μου να τρώει με τέτοια λαχτάρα! Το καραμελωμένο κοτόπουλο ήταν η τελευταία μας
γεύση από το «Far East» και ίσως η λιγότερο δυνατή. Για μένα ήταν ένα βαρύ
πιάτο, σκεπασμένο με μια σάλτσα που κάλυπτε ό,τι άλλο είχε να προσφέρει.

Φυσικά, έπειτα από όλα αυτά – συν μια κινέζικη μπίρα – αποκτήσαμε τη σιλουέτα
του Βούδα! H επόμενη στάση, όμως, ήταν αναπόφευκτη: Haagen Daz! (η… άθλια 39
κιλών κόρη μου καταβρόχθισε ένα τριπλό χωνάκι!!).

«Far East»: Δηλιγιάννη 54, Κηφισιά, τηλ. 210-6233.140