ΠANAΓIΩTHΣ ΦAΦOYTHΣ Σινεμά κόντρα στον κοινωνικό ρατσισμό
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«H ξενοφοβία, αλλά και ο κοινωνικός ρατσισμός, η προκατάληψη σε καθετί |
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από τον τίτλο της μικρού μήκους
ταινίας «Τα σαλιγκάρια της Λουλούς» του Παναγιώτη Φαφούτη θα ανακάλυπτε στα
πλάνα της ένα κοινωνικό σχόλιο ενάντια στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό της
σημερινής ελληνικής κοινωνίας! Και όμως, η ταινία προβλήθηκε στο φετινό
Φεστιβάλ της Δράμας, άρεσε στους θεατές και η διεθνής κριτική επιτροπή τής
χάρισε το βραβείο της καλύτερης βαλκανικής ταινίας!
Ο 35χρονος σκηνοθέτης της, βέβαια, δεν μας είναι καθόλου «ξένος», αφού οι
προηγούμενες ταινίες του – «H ζωή είναι βραχεία», «Ο Γκόκος», «Μετά τις 11»,
«Red sky» – έχουν βραβευθεί επανειλημμένα στο Φεστιβάλ Δράμας και έχουν
κερδίσει πέντε διεθνή βραβεία σε ξένα φεστιβάλ.
Τι σε απασχολεί στα «Σαλιγκάρια της Λουλούς»;
«Αρχική πρόθεσή μου στα “Σαλιγκάρια της Λουλούς” ήταν να μιλήσω για την
προκατάληψη που μας κατέχει να κρίνουμε κάποιον πριν να τον γνωρίσουμε. Με
ενδιαφέρει τόσο η ξενοφοβία όσο και ο κοινωνικός ρατσισμός, η επικίνδυνη
ευκολία να κριτικάρουμε καθετί διαφορετικό. Ζω σε μία πολυκατοικία όπου οι
περισσότεροι ένοικοι είναι ξένοι και γνωρίζω από πολύ κοντά τις διάφορες
συγκρούσεις πολιτισμών, ιδεών και καθημερινών νοοτροπιών. Αυτή η ιστορία της
“Λουλούς… ” θα μπορούσε να συμβεί παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της
σημερινής, ταραγμένης, παγκόσμιας κοινωνίας».
Ποια είναι, αλήθεια, η ιστορία στα «Σαλιγκάρια της Λουλούς»; «Μια μικρή που
πηγαίνει με τη μητέρα της στο πάρκο της γειτονιάς της, γνωρίζεται με έναν
“περίεργο” τύπο, τους ενώνει η αγάπη τους για τα σαλιγκάρια, ενώ Ελληνάρες τον
σπάνε στο ξύλο ως επικίνδυνο παιδεραστή – για να δούμε στο φινάλε και σε φλας
μπακ ότι αυτός ο άγνωστος είναι λαθρομετανάστης που έχασε την κόρη του σε
ποτάμι, καθώς προσπαθούσαν να περάσουν “απέναντι”! Ένα κινηματογραφικό
παραμύθι κοινωνικής ευαισθησίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη
του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αλλά και με την ελευθερία που μου
πρόσφερε ο παραγωγός μου Βύρων Νικολόπουλος, να κάνω ό,τι πίστευα πως
εξυπηρετεί την υλοποίηση του σεναρίου μου». Μια αρμονική σχέση που κρατάει από
παλιά, καθώς ο Βύρων Νικολόπουλος έχει χρηματοδοτήσει και προηγούμενες ταινίες
του Παναγιώτη Φαφούτη.
Ύστερα από έξι ταινίες μικρού μήκους, ο Παναγιώτης Φαφούτης σκέφτεται σοβαρά
για την πρώτη μεγάλου μήκους, αλλά δεν βιάζεται. «Δεν θέλω να κάνω σώνει και
καλά μεγάλου μήκους ταινία, χωρίς να έχω να πω κάτι πολύ συγκεκριμένο και μετά
αυτή να μη βλέπεται, να είναι χωρίς αντίκρυσμα, όπως συνέβη σε αρκετούς άλλους
συναδέλφους. Τώρα διαβάζω λογοτεχνία που είναι “μια βάση” για να ξεκινήσει μια
στερεή ιστορία. Κι επειδή η φύση της σκηνοθεσίας σε κάνει πολύ εγωπαθή, μέσα
από ένα βιβλίο μπορεί να βρεις έναν συνεργάτη με τον οποίο δεν κινδυνεύεις
να… διαφωνήσεις»!
Και τι είδους ταινίες θέλεις να κάνεις;
«Να είναι αληθινές, όχι ωραιοποιημένες, απλώς, καλαίσθητες, με εντυπωσιακά
πλάνα για να “θαμπώσουν” τον θεατή. Να έχουν ουσία και καλές ερμηνείες», λέει.
Και όταν του επισημαίνουμε ότι αυτό εξαρτάται κυρίως από τον σκηνοθέτη, ο
οποίος πρέπει να ξέρει να τους διδάξει, κάτι που πολλοί δεν ξέρουν, μας
τονίζει, πολύ σωστά: «Όσο δεν δημιουργείται Ακαδημία Κινηματογράφου και όλα
γίνονται στο πόδι και άρπα κόλλα, το πρόβλημα αυτό δεν θα λύνεται».
«Απλώνεται ο προβληματισμός»
Τι νέο φέρνει η γενιά σου στον ελληνικό κινηματογράφο;
«Κατ’ αρχήν ποικιλία θεμάτων, κάτι που δεν υπήρχε παλαιότερα. Αλλά και στα
στερεότυπα συναισθηματικά φιλμ έχει αλλάξει η ματιά τους. Ο προβληματισμός των
σημερινών ελληνικών φιλμ απλώνεται σε μεγαλύτερη γκάμα θεματολογίας και
συνδυάζει πολλά “είδη” μαζί. Αν δεις τις πρώτες δουλειές πολλών παιδιών στη
Δράμα, διακρίνεις μία ικανότητα στην αφήγηση και κατασκευαστικά είναι πολύ
καλύτερες από τις αντίστοιχες πριν από 10 ή 15 χρόνια».
Google news
