HΛIAΣ ΛAΓIΟΣ Πέταξε ο τεχνίτης της ποίησης

Ένας ασυνήθιστα προικισμένος τεχνίτης της ποίησης, ένας «μπαταρισμένος
ιχνηλάτης της αλήθειας» με βαθιά ανατρεπτικό λόγο, ο Ηλίας Λάγιος, πέθανε χθες
στα 47 του, θύμα του βέβηλου εαυτού του. Βέβηλου, γιατί κοντραρίστηκε με την
κατεστημένη τέχνη, με την «πολιτικώς ορθή» συμπεριφορά, με τη βουβή βία της
καθημερινότητας, με την ίδια του την υγεία. Ξενύχτησε, ήπιε, πείνασε,
εξαθλιώθηκε, παθιάστηκε, εγκαταλείφθηκε στον οίστρο του και… πέταξε. Πριν
από ένα εικοσαήμερο σκόνταψε στο μπαλκόνι του σπιτιού του στο Κουκάκι, έμεινε
αβοήθητος για ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα και όταν πια μεταφέρθηκε στο
νοσοκομείο, όταν οι επώνυμοι φίλοι του τον πήραν υπό την προστασία τους, μπήκε
σε μια οδυνηρή φάση ανάνηψης, αλλά τελικά ο οργανισμός του τον πρόδωσε. H
κηδεία του θα γίνει το Σάββατο από το Νεκροταφείο Ζωγράφου στις 11.00.

«…Εθελουσίως χρησίμευσα και ωμοβόρως διεμοιράσθην, / ανεδέχθην, τοις σοις
άλγοις εσταυρώθην κ’ υπέφερα…», έγραφε πέρσι στην αλληγορική (κι ώς ένα
σημείο αυτοβιογραφική) «Αρπαγή της κούτας» (Ερατώ). Ένα «λαϊκό αφήγημα»
λυρικό, σκωπτικό, δηκτικό και άσεμνο, που το εμπνεύσθηκε από τις δικές του
εμπειρίες σε ψυχιατρεία προκειμένου να μιλήσει για την ταυτότητα, την
ελευθερία και το «σατανόχτιστο» γύρω μας.

Γεννημένος στην Άρτα, μεγαλωμένος στο Ναύπλιο, εγκατεστημένος μέσα στα βιβλία
και στα μπαρ της Αθήνας, ο Ηλίας Λάγιος πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1981
με την ποιητική συλλογή «Πρόοδοι εν προόδω», που δημοσίευσε ως Αλέξης Φωκάς,
ψευδώνυμο που ξαναχρησιμοποίησε και το 1984. Συνολικά μέσα σε 24 χρόνια
εξέδωσε δεκαέξι βιβλία που τα ονόμαζε «πράξεις», δημιούργησε το περιοδικό
«Ωλήν», συμμετείχε με κείμενά του σε «συμπράξεις» με άλλους ομοτέχνους του,
όμως έγραψε και μελέτες και δοκίμια που, όπως υπογράμμισε η καθηγήτρια
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου («Βιβλιοδρόμιο» 25/9/2004, 15/1/2005) «φέρουν τη
σφραγίδα μιας ιδιαίτερης κριτικής εμβέλειας».

Το τελευταίο του βιβλίο ήταν ο «Άνθρωπος από τη Γαλιλαία», με 19 ποιήματα με
θέμα τη ζωή του Χριστού, τα οποία εναλλάσσονται με εκκλησιαστικά κείμενα για
την αγωνία του πιστού αλλά και του άθεου, όπως και του ποιητή μπροστά στις
αιματηρές συνέπειες που έχει η (εκάστοτε) διδασκαλία περί του βίου μας.