ΣE ΠPΩTO ENIKO «Mπριζόλα από νάιλον»…

Σαν ξαναζεσταμένο φαγητό μού φαινόταν ο βομβαρδισμός που δεχτήκαμε με
«αποκαλύψεις» για το διπλωματικό παρασκήνιο γύρω από το θέμα των ημερών: την
επεισοδιακή έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή
Ένωση. Ακόμα και οι ειδήσεις τής αμέσως επομένης ημέρας, για τις νέες
τουρκικές προκλητικές δηλώσεις και παραβιάσεις στον εναέριο χώρο μας, μου
φαίνονταν σχεδόν προαναγγελθείσες, μπαγιάτικες. Αναμενόμενες και
ξανασερβιρισμένες με έναν «τόνο» επικαιρότητας.

Ίσως γι’ αυτό μου τράβηξε την προσοχή, ως ασυνήθιστα φρέσκια και… ζουμερή,
και παρηγορητικά απλή, η είδηση ότι η E.E. άναψε το «πράσινο φως» στην
επιστροφή της μπριζόλας με κόκαλο (t-bone) στα ευρωπαϊκά μενού, όπως και της
διάσημης ιταλικής μπριζόλας «α λα Φιορεντίνα», αίροντας την απαγόρευση που
είχε επιβάλει πριν από τέσσερα χρόνια λόγω της ασθένειας των τρελών αγελάδων.

Αυτή η επιστροφή στο προ 2001 καθεστώς – έστω και μόνο για το t-bone steak –
είναι κάπως καθησυχαστική, σε μια εποχή που το ευρωπαϊκό όραμα είναι στον
αέρα, πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες παραλύουν, η ανεργία χτυπάει

«κόκκινο», οι μισθοί γίνονται… ταϊλανδέζικοι, ακόμα και οι φημισμένα
ψύχραιμοι Γερμανοί ζορίζονται να βγάλουν μία κυβέρνηση και εμείς οι Έλληνες
βυθιζόμαστε σε μια νέα μιζέρια.

H δυναμική επάνοδος της… αδυσώπητα διωγμένης από την Ευρώπη, μπριζόλας με
κόκαλο σού δίνει την ελπίδα – ή μήπως την ψευδαίσθηση; – ότι άνθρωποι,
καθεστώτα, κανονισμοί, μορφώματα, καταστάσεις μπορεί να έρχονται και να
φεύγουν, αλλά κατά βάση, η ίδια ουσία παραμένει. «Δος μου αγάπη να είναι
αγάπη, ν’ αντέχει στον χρόνο, ν’ αντέχει στα λάθη… πες μου πως αυτό που
ζούμε δεν είναι μια ακόμα αγάπη από νάιλον», τραγουδάει η – για χιλιοστή φορά
– αναγεννημένη Άννα Βίσση. Κάπως έτσι, μέσα σε αυτόν τον άτεγκτα ρευστό κόσμο,
η διαχρονική υπόσταση βασικών αρχών, θεμελιωδών αξιών και ουσιαστικών στέρεων
πραγμάτων – όπως η μπριζόλα με κόκαλο – είναι μια κάποια λύση. Έστω κι αν μας
οδηγήσει στην τρέλα της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας.