[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΤΟΠ. Ας σταματήσουμε να βάζουμε τα ίδια μας τα χέρια και να βγάζουμε
τα μάτια μας. H ιδιωτικοποίηση όλης της κοινωνίας είναι σκέτη αυτοκτονία. Από
τη διαπίστωση «όλοι στο Δημόσιο είναι τεμπέληδες που τους πληρώνει ο λαός»,
πάμε στην άνευ όρων παράδοση στα ιδιωτικά γεράκια. Ναι, συμφωνώ ότι το Δημόσιο
προσφέρει ασφάλεια και εκτρέφει τεμπέληδες, αλλά η λύση δεν είναι «πονάει
πόδι, κόψει πόδι». Γιατί η ιδιωτικοποίηση των πάντων δεν σου γιατρεύει το
πόδι, άντε το πολύ να σου φορέσει… ξύλινο – και ακριβοπληρωμένο. Γι’ αυτό,
προς Θεού, να μην ιδιωτικοποιηθεί η υγεία! Αν τώρα ρίξουμε μια ματιά στο
πολιτιστικό γίγνεσθαι της χώρας, θα διαπιστώσουμε ότι η αντίληψη «τέρμα ο
κρατικοδίαιτος πολιτισμός» όχι μόνο δεν οδηγεί στη δημιουργία «ανταγωνιστικού
πολιτισμού», αλλά εξοστρακίζει και αφανίζει οτιδήποτε – έστω και μικρό… –
γινόταν τα προηγούμενα χρόνια.

Σίγουρα πρέπει να αναθεωρηθεί ο τρόπος επιχορήγησης όλων των πολιτιστικών
έργων και να υπάρξει διαφάνεια και αξιοκρατία, που σε πολλές περιπτώσεις είχε
ξεχαστεί. Υποψιάζομαι, όμως, ότι πίσω από τον αφορισμό του «κρατικοδίαιτου
πολιτισμού», η κατάληξη θα είναι η κατάργηση του πολιτισμού – άντε το πολύ
πολύ να υπάρξουν κάποιες φολκλορικές φιέστες! Έτσι που η κυβέρνηση να γλιτώσει
ακόμη και τα λίγα χρήματα που δίνει ως υπουργείο Πολιτισμού. Αλλά ο πολιτισμός
μιας μικρής χώρας σαν της δικής μας είναι ο καθρέφτης της στο εξωτερικό. Και
κακά τα ψέματα, τον Έλληνα ιδιώτη ποσώς τον ενδιαφέρει η λάμψη αυτού του
καθρέφτη, εκτός κι αν ταυτίζεται με τα δικά του οικονομικά οφέλη. Γι’ αυτό και
είναι χρέος, αλλά και όφελος, αν το σύστημα χρηματοδότησης οργανωθεί σε σωστές
βάσεις – η πολιτεία να γυαλίζει διαρκώς τον καθρέφτη του ελληνικού πολιτισμού.
Στο κάτω κάτω, τα πολιτιστικά έργα διαφημίζουν την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και
παραμένουν στη χώρα. Δεν μετακομίζουν στα Βαλκάνια ή σε χώρες του Τρίτου
Κόσμου όπως πολλές επιχορηγούμενες ελληνικές βιομηχανίες!