BAΣIΛHΣ KΟΣMΟΠΟYΛΟΣ «Nα αξιοποιήσουμε τις ταινίες μικρού μήκους»

Ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου έδωσε στον Βασίλη Κοσμόπουλο (δεξιά) την ιδέα για την βραβευμένη ταινία του «Ο φωτογράφος των Τρικάλων». Επάνω, ο Ηλίας Λογοθέτης στον ομώνυμο ρόλο

Ο 34χρονος Βασίλης Κοσμόπουλος έστρεψε το βλέμμα και τη μνήμη του στο παρελθόν
σκηνοθετώντας το φιλμ μικρού μήκους «Ο φωτογράφος των Τρικάλων», το οποίο
κέρδισε το δεύτερο βραβείο στο 28ο Φεστιβάλ Δράμας. Ένα βραβείο που «σίγουρα
βοηθάει, αλλά δεν είναι ποτέ αρκετό», τονίζει. Και θυμάται πως «μερικοί φίλοι
που βραβεύτηκαν στο παρελθόν δεν τους προέκυψε κάποια σημαντική ευκαιρία στη
συνέχεια». Παραδέχεται όμως πως «μέσα από το Φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια
έχουν αναδειχθεί κινηματογραφιστές που έδειξαν ότι έχουν κάτι να πούνε και θα
ήταν ενδιαφέρον οι όποιες ευκαιρίες να τους δοθούν εγκαίρως και όχι εκ των
υστέρων».

Τι σας προσείλκυσε στο θέμα ώστε να το κάνετε ταινία;

Πρώτη φορά «άκουσα», κυριολεκτικά, την ιστορία στο έξοχο τραγούδι του Θανάση
Παπακωνσταντίνου από τον «Βραχνό Προφήτη». Το τραγούδι μελοποιεί ένα ποίημα
του Χρήστου Μπράβου και απηχεί ένα πραγματικό περιστατικό, την φωτογράφιση του
επικηρυγμένου ληστή Θωμά Γκαντάρα από τον φωτογράφο των Τρικάλων Αθανάσιο
Μάνθο. H συνάντηση έγινε το 1923, κατόπιν επιθυμίας του Γκαντάρα, στα λημέρια
του και στο αρχείο της οικογένειας Μάνθου σώζονται οι 17 σπάνιες φωτογραφίες.
Λίγους μήνες αργότερα, σκότωσαν τον Γκαντάρα και το κομμένο κεφάλι του
εκτέθηκε σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμόν. Όλα αυτά αποτέλεσαν το υλικό
μυθοπλασίας της ταινίας.

Ποια είναι η μοίρα της ταινίας μικρού μήκους και γιατί είναι σχολείο για
τον νέο σκηνοθέτη;

H ταινία μικρού μήκους είναι ξεχωριστό είδος και συνάμα ένα δείγμα γραφής των
νέων κινηματογραφιστών. Νομίζω ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα και από
το σύστημα διανομής και από την τηλεόραση, με μια πιο συστηματική προσπάθεια
προώθησής της. Κινηματογράφο μπορεί να μάθει κανείς με πολλούς τρόπους: είτε
με επίσημες σπουδές είτε βλέποντας συστηματικά ταινίες είτε δουλεύοντας στην
παραγωγή είτε απλώς παρατηρώντας τον κόσμο. Κάποια στιγμή όμως θα έρθει η ώρα
της πράξης, και η ταινία μικρού μήκους είναι ένα ιδιαίτερο πεδίο άσκησης. Από
τα λάθη μιας πτυχιακής ταινίας συνήθως μαθαίνεις περισσότερα απ’ όσα στη
σχολή.

Με σπουδές στην Ελλάδα – σχολή Σταυράκου – και στο εξωτερικό – ακαδημία
Μονάχου -, ο Βασίλης Κοσμόπουλος ανοίγεται και προς άλλες καλλιτεχνικές
δραστηρότητες: «Το πλέον άμεσο σχέδιό μου είναι η έκθεση “Επίκαιρα Πατρών: ο
λαβύρινθος με τις εικόνες”, μιας ιδιότυπης οπτικοακουστικής εγκατάστασης με
χρήση αρχειακού κινηματογραφικού υλικού που αφορά την Πάτρα και θα αποτελέσει
μία από της εναρκτήριες εκδηλώσεις της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας».

Προς τα πού πρέπει να «κοιτάζει» το σημερινό ελληνικό σινεμά;

Δεν ξέρω προς τα πού πρέπει να «κοιτάξει» το ελληνικό σινεμά. Δεν είναι η
κατεύθυνση που με απασχολεί, αλλά.. η καθαρότητα και η δύναμη αυτού του βλέμματος.