Διαστάσεις Έλλειμμα εντιμότητας

H Τουρκία έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Το κακό γι’ αυτήν είναι
ότι μαζί της άλλαξε και η Ευρώπη.

Στην Τουρκία: χάσμα εξακολουθεί να χωρίζει τις κοσμικές γυναίκες από εκείνες που φορούν μαντίλα

Κοντά σαράντα χρόνια κράτησαν οι συζητήσεις της Ευρώπης με την Τουρκία. Και
την παραμονή της προγραμματισμένης έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, η
ευρωπαϊκή ηγεσία δεν ήταν ακόμη σε θέση να υποσχεθεί στον Τούρκο υπουργό
Εξωτερικών ότι μπορεί να πάρει το αεροπλάνο και να μεταβεί στις Βρυξέλλες
χωρίς να βρεθεί μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Το κλίμα που δημιούργησαν οι
αντιδικίες στο Ευρωκοινοβούλιο και οι αντιρρήσεις της Αυστρίας θύμισαν την
εποχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, όταν η Ευρώπη αλληλοσπαρασσόταν ανάμεσα
σε αντιτιθέμενα συμφέροντα για να καταλήξει τελικά να ζητήσει από την
Ουάσιγκτον να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. H ξαφνική ανακάλυψη της Κύπρου,
των Αρμενίων, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυλακές ή στα
ψυχιατρεία, επιβεβαιώνει πλήρως όσους είχαν υποστηρίξει την άρση του ελληνικού
βέτο: μόλις οι Ευρωπαίοι ηγέτες χάσουν το άλλοθι που τους έδινε η ελληνική
ακαμψία – την οποία φρόντιζαν βέβαια με κάθε ευκαιρία να κατακεραυνώνουν – θα
αρχίσουν να τρέχουν για να βρουν λόγους να κρατήσουν την Τουρκία μακριά τους.

Τέτοιοι λόγοι υπάρχουν ασφαλώς πολλοί, τόσο ουσιαστικοί όσο και τυπικοί. H
Τουρκία απέχει πολύ από το να μπορεί να χαρακτηριστεί δημοκρατική χώρα. Τα
βασανιστήρια συνεχίζονται. H δίωξη του Ορχάν Παμούκ επειδή μίλησε για τις
σφαγές των Κούρδων και των Αρμενίων θα ήταν αστεία, αν δεν έδειχνε ότι το
λεγόμενο «βαθύ κράτος» εξακολουθεί να έχει βάρος στις εξελίξεις. H αλαζονική
άρνηση της Άγκυρας να συζητήσει έναν τρόπο αναγνώρισης της Κύπρου δημιουργεί
πρωτοφανή δεδομένα στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα, όμως, ένας Τούρκος πρωθυπουργός
τολμά για πρώτη φορά να αναγνωρίσει δημοσίως ότι η χώρα του έκανε λάθη στην
αντιμετώπιση των Κούρδων και να καταδικάσει δημοσίως την προσπάθεια ενός
δικαστηρίου να ακυρώσει την πραγματοποίηση ενός φόρουμ για την Αρμενία. H
στάση αυτή έχει εξοργίσει τους Τούρκους εθνικιστές, για τους οποίους κάθε
καινούργιο ευρωπαϊκό «χαστούκι» είναι βούτυρο στο ψωμί τους.

Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες επισημαίνουν ότι δεν μπορούν να αγνοήσουν τη
βούληση της κοινής τους γνώμης. Και είναι γεγονός ότι τόσο στα δημοψηφίσματα
της Γαλλίας και της Ολλανδίας για το Ευρωσύνταγμα όσο και σε διάφορες
δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών εμφανίζεται να αντιτίθεται
στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο και αν αυτό δεν βρίσκει
όμως σύμφωνο τον Έλληνα Πρωθυπουργό, η πολιτική δεν ασκείται με δημοσκοπήσεις.
Επιπλέον, κανείς δεν έχει εγγυηθεί ότι η έναρξη των ενταξιακών
διαπραγματεύσεων θα έχει σώνει και καλά θετικό αποτέλεσμα. Το πιθανότερο είναι
ότι η Τουρκία δεν θα πάρει τελικά αυτό που θέλει. Τουλάχιστον ας έχουν
επιδείξει στο μεταξύ οι δύο πλευρές εντιμότητα, ειλικρίνεια και ευθυκρισία.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com