…στο «Μeat Μe»

Βρήκα ένα εστιατόριο που μου αρέσει! Περίεργο, αν κρίνει κανείς από τις 2-3
τελευταίες στήλες, που ήταν γεμάτες γκρίνια και απογοητεύσεις.

H ιδέα να πάμε στο «Meat Me» ήταν της φίλης μου, η οποία είναι κάτι σαν
γκρούπι της εστίασης. Γνωρίζει τα πάντα, έχει μνήμη ελέφαντα και πολλές φορές
είναι η πηγή μου για το τι γίνεται στον χώρο του φαγητού στην Αθήνα. Χώρια που
θυμάται απ’ έξω όλα όσα έχουμε γράψει όλοι εμείς που μπερδεύουμε τις πένες με
τα πιρούνια μας. Εκείνο το βράδυ είχε ματς, οι δρόμοι ήταν άδειοι και φθάσαμε
στο κέντρο σε χρόνο μηδέν, γεγονός το οποίο πάντοτε μου φτιάχνει τη διάθεση.

Φθάσαμε στην περιοχή της Κεντρικής Αγοράς. H γειτονιά έχει γίνει πολύ τρέντι.
Πολλοί μένουν σε ξενοδοχεία στο κέντρο της παλιάς Αθήνας και σε στενά όπου σε
άλλη εποχή δεν θα τολμούσε να περπατήσει κανείς μόνος του το βράδυ. Ο στόχος
μας εκείνο το βράδυ ήταν ένα καινούργιο κρεατάδικο, το όνομα του οποίου είναι
“έξυπνο” και κάνει λογοπαίγνιο, το «Meat Me». Στεγάζεται στο ισόγειο του
ξενοδοχείου «Athens Grand».

Έχει μια φρεσκάδα, σαν να ερμηνεύει με το ντιζάιν τις θετικές αλλαγές που έχει
υποστεί η γειτονιά. Ο χώρος είναι βαμμένος ολόασπρος, μια ευχάριστη, ήρεμη
μονοτονία που σπάει μόνο με τα ανοιχτά πράσινα αξεσουάρ από ‘δώ κι από ‘κεί,
κάτι λάμπες και άλλα που δίνουν έναν επιπλέον δροσερό τόνο. Είναι μικρός και
κομψός ο χώρος. Χωρίζεται από το ξενοδοχείο με έναν γυάλινο τοίχο που σ’αφήνει
να δεις ποιος μπαινοβγαίνει, δίνοντας στην όλη ατμόσφαιρα μια ζωντάνια. Τα
τραπέζια είναι ξύλινα και καλυμμένα με στρατσόχαρτο, κάτι που παραπέμπει στο
ρουστίκ θέμα του μενού: το κρέας.

Το «Meat Me» ξεκίνησε και γνώρισε σουξέ στη Θεσσαλονίκη. Από εκεί το κατέβασε
ο Όμιλος Δασκαλαντωνάκη και το εγκατέστησε στην Αθήνα. Οι θεσσαλονικιές ρίζες
είναι αισθητές σε ένα, δύο πιάτα, κυρίως αυτά που περιέχουν την πιπεριά
Φλωρίνης, αλλά και την απλή καυτερή πιπεριά στο τηγάνι που καίει ανελλιπώς
(μου αρέσει!).

Το concept είναι πολύ χαλαρό. Ο σερβιτόρος δεν «παίρνει» την παραγγελία σου.
Αντιθέτως, σου φέρνει το μενού που μοιάζει με δελτίο παραγγελίας και εσύ
συμπληρώνεις τα αντίστοιχα καρεδάκια. Κάθε πιάτο σερβίρεται και πωλείται ανά
τεμάχιο ή ανά μερίδα και οι τιμές (χαμηλές) κυμαίνονται μεταξύ 2 και 5,4 ευρώ,
με εξαίρεση το Τ-bone, το οποίο κοστίζει 15,50 ευρώ.

Το βαρόμετρό μου σε κάθε ταβέρνα ή απλό εστιατόριο είναι πάντα η
μελιτζανοσαλάτα, ένα εύκολο πιάτο που απαιτεί όμως τέχνη. Εδώ, η υφή και το
χρώμα ήταν πραγματικά, η γεύση όμως ήταν λίγο άτονη. Δεν θα το περίμενα. Όλα
όσα άλλα δοκιμάσαμε ήταν πολύ καλά. H ρώσικη με τη ρευστή μαγιονέζα και τη
φρεσκάδα της δεν έχει καμία σχέση με την «κόλλα» που σερβίρεται ως ρώσικη
σαλάτα σε τόσες και τόσες ταβέρνες. Ήταν νόστιμη και ελαφριά. H καυτερή
πιπεριά – τρεις για την ακρίβεια – ήταν ό,τι χρειαζόμουν για το συνάχι μου! H
σαλάτα με ρόκα, παρμεζάνα και ξηρούς καρπούς ήταν και πλούσια και φρεσκότατη.
Γλύκιζε ελαφρώς, αλλά μου άρεσε.

Δοκιμάσαμε διάφορα από τη σχάρα. Αυτό που για μένα έκλεψε την παράσταση ήταν
το ψητό ορτύκι, ανοιγμένο σαν πεταλούδα, χωρίς όμως να είναι εντελώς
ξεκοκαλισμένο. Κατάφεραν το ακατόρθωτο – ήταν ζουμερό! Κάτι που έλειπε από ένα
άλλο απλό πιάτο, τα μπιφτεκάκια, με τα κομματάκια ντομάτας από μέσα και την
καλή τους γεύση. Τα μοσχαρίσια φιλετάκια ήταν επίσης καλοψημένα, ίσως κάτι
λιγότερο από το medium που ζητήσαμε. Το κρέας ήταν νόστιμο. Τα παϊδάκια είχαν
πολύ έντονη, για μένα, μυρωδιά αρνιού – ίσως ήταν πιο φανερό ύστερα απ’ όλα τα
άλλα κρέατα που είχαμε φάει.

Το «Meat Me» είναι ένα απλό, «έξυπνο», επίκαιρο εστιατόριο. Ο λογαριασμός μάς
ξάφνιασε. Πληρώσαμε 25 ευρώ το άτομο για πάρα πολύ φαγητό (και μπίρα, όχι
κρασί).

«Meat Me»: Athens Grand Hotel, Πλατ. Κοτζιά. Τηλ. 210-3250.900