ΣE ΠPΩTO ENIKO Για εκείνους που γέρασαν και έσπασαν

Το πόρισμα της έρευνας του EKKE ήταν καταπέλτης: Κάτω από το όριο της φτώχειας
ζουν περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Έλληνες. Θα έπρεπε να μην αιφνιδιαστώ
από την είδηση, καθότι καθημερινά βλέπουμε μπροστά μας ή μαθαίνουμε για
ανθρώπους που έπιασαν πάτο, δεν τα βγάζουν πλέον πέρα. H αλήθεια όμως είναι
ότι όλοι, λίγο πολύ, οι Έλληνες, ο καθένας στα δικό του μέτρο, έχουμε
συνηθίσει να λέμε κάθε τόσο ότι «δεν τα βγάζουμε πέρα πλέον». Αγχωνόμαστε,
έχουμε ωστόσο βαθιά μέσα μας την πεποίθηση ότι με κάποιον τρόπο, έστω και με
ζόρι, «τα πράγματα θα βολευτούν».

Σε αυτό το «βόλεμα» συνήθως συμβάλλει η οικογένεια. Καταλυτικά. Πιστεύω
ακράδαντα ότι αυτοί οι στενοί και θερμοί οικογενειακοί δεσμοί που υπάρχουν –
ακόμα – στην Ελλάδα είναι ο λόγος που παρότι, όπως αποκαλύπτει η έρευνα, στο
θέμα της φτώχειας η χώρα μας βρίσκεται σταθερά στις χαμηλότερες θέσεις, η
φτώχεια αυτή δεν έχει τις ακραίες συνέπειες που παρατηρούνται στις άλλες
ευρωπαϊκές χώρες.

Σε μια χώρα όπου οι μαμάδες, προτού ακόμα πάρουν σύνταξη, ξεκινούν δεύτερη
καριέρα ως… πλήρους απασχόλησης γιαγιάδες και όπου οι πατεράδες πασχίζουν,
έστω και με κόστος την ίδια τους τη ζωή, να «φτιάξουμε κάτι για να αφήσουμε
στα παιδιά», πιστεύω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ξεχωριστή ευαισθησία
το θέμα των συντάξεων και της ιατρικής περίθαλψης των συνταξιούχων και
μεγαλύτερων σε ηλικία και να μην ισοπεδώνεται, εντασσόμενο συλλήβδην στα
«ζητήματα κοινωνικής πολιτικής» του κράτους.

Άλλο η χρηματοδότηση για την απεξάρτηση και κοινωνική επανένταξη των (ώς επί
το πλείστον σε παραγωιγή ηλικία) τοξικομανών και άλλο η de facto καταδίκη σε
θάνατο ανθρώπων που ποτέ δεν έκαναν τίποτε λιγότερο από… το καθήκον τους και
το μόνο λάθος που έκαναν ήταν ότι γέρασαν και έσπασαν. H διαφορά αυτή θα
έπρεπε ίσως να φανεί και στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της κοινωνικής
πολιτικής.