[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ το πόρισμα για την κατάρρευση του στεγάστρου του
Ακρωτηρίου της Σαντορίνης κι ενώ οι συνεχιζόμενοι τριγμοί βάζουν το φλέγον
ερώτημα, τι γίνεται με το υπόλοιπο τμήμα – θα σταθεί; θα πέσει; θα διορθωθεί;
– φουντώνει η συζήτηση για το ποιος φταίει. Ο φορέας υλοποίησης του έργου; Το
ηφαιστιογενές έδαφος; H στατική μελέτη; Υπήρξε κατασκευαστικό λάθος; Έπρεπε να
ανοίξει το Ακρωτήρι για το κοινό; Ποιος το αποφάσισε; Πόσο αξιόπιστος ήταν ο
ελεγκτικός μηχανισμός; Ποιος ήξερε; Ποιος αγνοούσε; Υπάρχει πολιτική ευθύνη;

Ατύχημα ή αστοχία, οι χειρισμοί και οι γνώσεις δεν οδήγησαν σε διαγνώσεις. H
«γέφυρα» ανάμεσα στη γνώση και στη διάγνωση είναι η τελική απόφαση που παίρνει
αρμοδίως η πολιτική αρχή. Αλλά στη γενικότερη αμηχανία σε ό,τι αφορά το
ατύχημα, οι αγωνιώδεις ανακοινώσεις και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις αποκτούν
μορφή σαλαμοποίησης του προβλήματος – με τα παρελκόμενά του.

Εν τω μεταξύ, οι υπόλοιποι θεατές του ατυχήματος μπαίνουμε στον πειρασμό να
γίνουμε δικαστές, βαθμολογητές ή ερασιτέχνες ψυχαναλυτές. Είναι πολύ εύκολο να
εξοστρακίσεις την ευθύνη από τα πρόσωπα στα πράγματα. Να δικάσεις το τσεκούρι
που έσφαξε το ιερό σφάγιο, έστω κι αν γνωρίζεις πως το αίτιο βρίσκεται στη
θυσία, κι όχι στο όπλο της.

Γιατί η πραγματικότητα με τον νεκρό τουρίστα δεν διαπραγματεύεται καμία είσοδο
σε εργοτάξιο, χωρίς να έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα προστασίας – και για την
αρχαιολογική ανασκαφή και για τους ανθρώπους. Όταν οποιοσδήποτε εργαζόμενος ή
επισκέπτης μπαίνει σε μικρό ή μεγάλο εργοστάσιο και είναι υποχρεωμένος να
φοράει κράνος, πώς στο περίφημο αρχαιολογικό εργοτάξιο με τη μεγάλη
επισκεψιμότητα, η μοναδική υποχρέωση του αμέριμνου τουρίστα είναι να πληρώσει
εισιτήριο εισόδου στον χώρο;

Περιμένοντας το πόρισμα, θυμάμαι ένα δίλημμα που έβαζαν οι παλαιοί
δημοσιογράφοι στους πολιτικούς: Αν μπορούσαν να σώσουν ένα έργο του Νταβίντσι
ή έναν άνθρωπο, τι θα έσωζαν; Φυσικά, ιεραρχώντας τα πράγματα, η απάντηση ήταν
μία και πάντα ίδια. Προηγείται η ασφάλεια του κόσμου. Έτσι κι αλλιώς όμως, το
ερώτημα ήταν ρητορικό και η απάντηση λαϊκίστικη.