Mη μείνει… στο ράφι

Με την επιστροφή της εθνικής ομάδας στην Αθήνα (και του Ευρωπαϊκού ύστερα από 18 χρόνια) δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε τα εσωτερικά προβλήματα που ταλανίζουν το μπάσκετ

O θρίαμβος της εθνικής μας ομάδας στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου θύμισε στους
περισσότερους τις μεγάλες επιτυχίες που μας έχει χαρίσει το άθλημα· και που,
ουσιαστικά, δεν σταμάτησαν ποτέ. Το θέμα είναι ο νέος τίτλος της πρωταθλήτριας
Ευρώπης, μετά το 1987, να «εξαργυρωθεί» σε μεγαλύτερο βαθμό από τότε,
προκειμένου να μη σταματήσει η παραγωγική διαδικασία και το ελληνικό μπάσκετ
να παραμείνει ψηλά.

Το καλό με αυτήν την εθνική ομάδα (που ουσιαστικά θα ταξιδέψει αυτούσια του
χρόνου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας) είναι το γεγονός ότι το μέλλον
τής ανήκει και δεν είναι τυχαίο που είχε τον μικρότερο μέσον όρο ηλικίας από
όλες τις ομάδες που συμμετείχαν σε αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Από εδώ και
πέρα όμως, με την επιστροφή της ομάδας στην Αθήνα, δεν θα πρέπει να
λησμονήσουμε τα εσωτερικά προβλήματα που ταλανίζουν το άθλημα και τα οποία δεν
του επιτρέπουν να κινείται ελεύθερα και στη χώρα του!

Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε στρατηγικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν από
‘δω και πέρα, προκειμένου να «εξαργυρωθεί» η επιτυχία και να μην τη θυμόμαστε
απλά για την εκπληκτική προσπάθεια αυτών των παιδιών και του Παναγιώτη
Γιαννάκη.

1. Περισσότεροι Έλληνες

Να αυξηθεί ο αριθμός των Ελλήνων παικτών στις ομάδες. Ο «αφελληνισμός» στο
πρωτάθλημα είναι κάτι που μας απασχολεί εδώ και χρόνια· και μάλιστα το
φαινόμενο παρουσιάζει… αυξητικές τάσεις τα τελευταία χρόνια, αφού οι
παράγοντες θεωρούν σαφώς πιο οικονομική λύση την απόκτηση κοινοτικών παικτών,
αντί των Ελλήνων.

2. Λογικές απαιτήσεις

Να γίνουν πιο λογικοί οι μάνατζερ αλλά και οι παίκτες. Δεν είναι δυνατόν να
έχει χαθεί το «μέτρο» στα χρηματικά ποσά που απαιτούν οι Έλληνες παίκτες,
θεωρώντας ότι με μία μεταγραφή θα εξασφαλίσουν όλη τους την καριέρα. Από την
πλευρά τους οι μάνατζερ τούς φουσκώνουν τα μυαλά σε αρκετές περιπτώσεις,
προκειμένου να κάνουν καλύτερα… παζάρια.

3. Ανταγωνιστικότητα

Πιο ανταγωνιστικό ελληνικό πρωτάθλημα. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η
αποδυνάμωση τόσο του Ολυμπιακού όσο και των ομάδων της Θεσσαλονίκης, άφησε τον
Παναθηναϊκό σχεδόν χωρίς αντίπαλο και ο ανταγωνισμός είναι πλέον ανύπαρκτος,
ιδιαίτερα στις κορυφαίες θέσεις. Όμως σε αυτό, τη βασική ευθύνη έχουν οι
παράγοντες των ομάδων.

4. Επαναπατρισμός των διεθνών

Να μη φεύγουν οι Έλληνες διεθνείς, που αποτελούν και «κράχτη» για τον κόσμο.
Δυστυχώς τα ποσά που παίρνουν στο εξωτερικό οι Έλληνες παίκτες δεν μπορούν να
τα διαθέσουν πλέον οι ελληνικές ομάδες, με αποτέλεσμα ο βασικός κορμός της
Εθνικής να αγωνίζεται στο εξωτερικό. Εδώ ο Ολυμπιακός άφησε τον Θοδωρή
Παπαλουκά να φύγει για τη Μόσχα, αν και -σε τελική ανάλυση -με την εικόνα που
παρουσίαζαν τα τελευταία χρόνια οι Πειραιώτες, ωφελήθηκε ο MVP της Εθνικής μας
που έφυγε! Επιπλέον, έξω, οι παίκτες μας δεν νιώθουν το άγχος και την πίεση
που έχουν εδώ.

5. Καλύτερα γήπεδα

Να βελτιωθούν οι συνθήκες στα ελληνικά γήπεδα. Παρά το γεγονός ότι
διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ανακαινίστηκαν κάποια γήπεδα, η
κατάσταση στα περισσότερα κλειστά γυμναστήρια απωθεί τον κόσμο από το να πάει
και να παρακολουθήσει έναν αγώνα. Θα πρέπει το ίδιο το προϊόν να γίνει πιο
ελκυστικό προς τους θεατές – πελάτες του.

6. Έξω οι… αλεξιπτωτιστές!

Απομάκρυνση ακατάλληλων παραγόντων από τον χώρο. Το γεγονός ότι το μπάσκετ
είναι ιδιαίτερα δημοφιλές, έφερε πολύ κόσμο στο άθλημα· όμως όχι μόνο στις
κερκίδες, αλλά και στις ομάδες. Ο καθένας ήθελε να γίνει… πρόεδρος και
κάποιοι απίστευτοι τύποι πήραν τα ηνία κάποιων συλλόγων, οδηγώντας τους ακόμα
και στη διάλυση. Οι κινήσεις τους μόνο κακό έκαναν στο άθλημα.

7. Φυτώρια

Έμφαση στην παραγωγική διαδικασία. Μπορεί η Ομοσπονδία να ρίχνει το βάρος σε
αυτήν, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και στις ομάδες που σχεδόν στο σύνολό τους
δεν ενδιαφέρονται για τα παιδικά και τα εφηβικά τμήματα -εφόσον βέβαια διαθέτουν.