ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη Φοινικούντα, το ηλιοβασίλεμα…

Ο Δημήτρης Διονυσόπουλος είναι ένας από τους ανθρώπους που ζηλεύω. Γεννήθηκε
και μεγάλωσε στον Πειραιά, «τρελάθηκε» από τους ρυθμούς της μεγαλούπολης και
αποφάσισε να ζήσει σε ένα από τα ωραιότερα μέρη που ξέρω: τη Φοινικούντα
Μεσσηνίας. Ένα μικρό γραφικό ψαροχώρι με τουριστική ανάπτυξη τέτοια, ώστε ο
τόπος να παραμένει αναλλοίωτος και οι άνθρωποί του να σκέφτονται και να
προγραμματίζουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους εκεί. Στο
χωριουδάκι που επέλεξε να ζει «μόνο οι τεμπέληδες δεν δουλεύουν» και το
Δημοτικό Σχολείο έχει σχεδόν πενήντα παιδιά, αριθμός που σπάνια συναντάται σε
σχολεία μακριά από αστικά κέντρα.

Στη Φοινικούντα έχω δει ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα της ζωής μου,
καθισμένη στην ταβέρνα «των παιδιών», αφού χρειάσθηκε να οδηγώ επί σχεδόν μια
ώρα στον κακό δρόμο που συνδέει την Καλαμάτα με την Πύλο. Την τελευταία φορά,
όμως, που βρέθηκα εκεί και κάθησα στην ίδια θέση, οι ντόπιοι μού είπαν ότι
επενδυτές έχουν σκοπό αντί για τον ελαιώνα και τη θάλασσα, οι επισκέπτες της
Φοινικούντας, της Κορώνης, της Μεθώνης, του Πεταλιδίου να έχουν θέα σε
εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας και ένα απέραντο λιγνιτωρυχείο.

Πρώτη φορά έβλεπα έτσι τους ανθρώπους στη Μεσσηνία: άλλοι με ήρεμο τρόπο και
με τα λογικά επιχειρήματα για τη διαδρομή που επί δεκαετίες ακολουθεί ο τόπος
τους προς την τουριστική ανάπτυξη, παράλληλα με τη βελτίωση της αγροτικής
παραγωγής και με την ελπίδα ότι κάποτε θα αποκτήσουν και δρόμο. Άλλοι, πάλι,
δηλώνουν έτοιμοι να κλείσουν κάθε δίοδο προς τον τόπο τους «για να τον
προστατεύσουν». Όλοι, όμως, συμφωνούσαν απολύτως σε ένα πράγμα: πως δεν είναι
δυνατόν να ανατρέπεται κάθε λογική και δεν μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις
καθοριστικές για τις ζωές τους χωρίς να ερωτώνται.