Στον καθρέφτη των γερμανικών εκλογών

H ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι σαν το ποδόσφαιρο. Αν σου αρέσει η μπάλα, δεν βλέπεις
μόνο το εθνικό σου πρωτάθλημα, αλλά παρακολουθείς και Καμπιονάτο ή
Μπουντεσλίγκα.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο το ενδιαφέρον Χαριλάου Τρικούπη αλλά και Κουμουνδούρου
για το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών. H αλήθεια είναι πως το πενταπλό σκορ
Μέρκελ, Σρέντερ, Φιλελεύθερων, Πράσινων και Αριστερών έχει διδάγματα για
όλους, αλλά κυρίως για κόμματα της αντιπολίτευσης.

H Γερμανία είχε μια ιδιαιτερότητα. H αντιπαράθεση έγινε σύμφωνα με τους
κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Ούτε προσωπικές επιθέσεις, ούτε
σκανδαλολογία, ούτε βρώμικα κόλπα. Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες
αναμετρήθηκαν με βάση τα πολιτικά τους προγράμματα στο γήπεδο της οικονομίας.

Το γεγονός αυτό ήταν εις βάρος της γερμανικής Δεξιάς. Το ανάλγητο πρόγραμμά
της και ο ενιαίος φόρος 25% που εξισώνει βιομηχάνους και εργάτες απώθησαν
τελικά το εκλογικό σώμα. Το κοινωνικότερο προφίλ των Σοσιαλδημοκρατών κέρδισε
ψήφους στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα ήταν
σχεδόν ισόπαλο. H Μέρκελ είχε ένα-δυο έδρες παραπάνω, αλλά ουσιαστικά
κερδισμένος ήταν ο Σρέντερ.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, οι εν Ελλάδι πόλεμοι του δικομματισμού δεν έγιναν με τέτοιον
πολιτικό πολιτισμό. Από το 2000 και μετά ο Καραμανλής χτύπησε το ΠΑΣΟΚ ως
διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο. H ρητορική επεκράτησε συγκεκριμένων αποκαλύψεων.
H N.Δ. κατάφερε να ενοχοποιήσει τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με έμφαση στην οκταετία
Σημίτη.

H αναμέτρηση δεν έγινε στο γήπεδο της πολιτικής οικονομίας, αλλά της πολιτικής
ηθικής. Στον αγώνα αυτό Σημίτης και Παπανδρέου έπαιξαν το χαρτί της
αυτοκάθαρσης. Κορυφαία στιγμή η τροπολογία Πάχτα. Ωστόσο, η πλήρης απροθυμία
του Καραμανλή να θυσιάσει οποιονδήποτε δικό του για το αμάρτημα της πολιτικής
διαφθοράς – με μόνη εξαίρεση τον Τσιτουρίδη – κάνει την Πασοκική αυτοκάθαρση
να λειτουργεί ως πολιτική αυτοχειρία.

Την ίδια τακτική ακολουθεί η N.Δ. και ως κυβέρνηση, καλλιεργώντας συστηματικά
την εικόνα ενός διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ που ευθύνεται για τα πάσης φύσεως αδιέξοδα.
Τελευταίο παράδειγμα η περίπτωση της Ολυμπιακής. Μαξίμου και Ρηγίλλης εκτιμούν
σωστά πως, αν παίξουν στο πεδίο της οικονομίας, θα χάσουν. Είναι η περίπτωση
Μέρκελ. Εξ ου και προτιμούν την ηθικολογία.

H τοποθέτηση του Γιώργου Παπανδρέου στη ΔΕΘ – συγκεκριμένες θέσεις επί παντός
– δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι διατεθειμένο να βγεί από την παγίδα. Όπως ο
Σημίτης περιθωριοποίησε πολιτικά τη N.Δ. το 1996-2000 έχοντας σημαία την
οικονομία και στόχο την ΟΝΕ, έτσι και ο Παπανδρέου είπε ότι «υπάρχει άλλος
δρόμος» και πρόβαλε τις διαφορετικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ στα φορολογικά, την
κοινωνική πολιτική, την εκπαίδευση. Αν καταφέρει να επιβάλει στον Καραμανλή
μια πολιτικο-οικονομική ατζέντα, τότε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δίνει άλλη τροπή στο
παιχνίδι και θα πάει στις επόμενες εκλογές με αξιώσεις. Άλλωστε, η οικονομική
πολιτική της κυβέρνησης της N.Δ. είναι κοινωνικά ανάλγητη και θα έχει φθορά.

ΤΟ ΑΛΛΟ κεφάλαιο των γερμανικών εκλογών που έχει ελληνικό ενδιαφέρον,
είναι η επίδοση του «Λινκσπαρτάι» των Λαφοντέν και Γκίζι. Πρόκειται, όπως
ελέχθη, για μια «Αριστερά της Αριστεράς». Για ένα νέου τύπου κόμμα
διαμαρτυρίας που συσπειρώνει τους πάσης φύσεως δυσαρεστημένους: νοσταλγούς του
κομμουνισμού, ξενόφοβους ή απόκληρους της οικονομικής πολιτικής. Ένα κόμμα για
εκείνους που βλέπουν στον δικομματισμό Δεξιάς – Σοσιαλιστών διαφορετικές
εκφάνσεις του ίδιου, κατά βάσιν, οικονομικού μοντέλου.

H «Αριστερά της Αριστεράς» ανθεί στο αδιέξοδο του διπολισμού. Απορροφά ένα
κομμάτι των Σοσιαλιστών που λειτουργεί κεντρόφυγα. Και γίνεται τρίτος πόλος.
Στόχος δεν είναι η εξουσία, αλλά η διασφάλιση της ύπαρξης των δυνάμεων αυτών
στο Κοινοβούλιο. H περίπτωση Λαφοντέν έχει διεγείρει τη φαντασία ορισμένων
στελεχών του ΣΥΝ, που καλοβλέπουν πρόσωπα από την αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ
και φαντάζονται νέα σχήματα. Κινήσεις και ιδέες τέτοιες υπάρχουν.

Συμπέρασμα: Κάποιοι κοιτούν τις δυναμικές του ελληνικού πολιτικού σκηνικού
στον καθρέφτη της Γερμανίας. Ως γνωστόν, ο καθρέφτης αντιστρέφει αλλά και
παραμορφώνει.