ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Στο ποδόσφαιρο ό,τι λάμπει είναι χρυσός, αλλά για να λάμψει χρειάζονται αυτοί
που θα τραβάνε κουπί στο σκοτάδι. Το μυστικό μιας μεγάλης ομάδας είναι ο
συνδυασμός να φαίνεται φυσικός. Το έδειξε αυτή την εβδομάδα η Μπάρτσα και γι’
αυτό ίσως χρησιμοποιήθηκε – φευ, χωρίς αποτέλεσμα – ακόμα και από την ελληνική
κυβέρνηση. Μπορεί ο Ροναλντίνιο να είναι το ίνδαλμα μιας ολόκληρης πόλης, σε
σημείο που μόνο ο Μαραντόνα στη Νάπολι είχε ξαναφθάσει, αλλά πίσω από τη
μαγεία του γελαστού παιδιού βρίσκεται η σοβαρότητα ενός Ντέκο. Κι όταν αυτός
απουσιάζει, όπως την Τετάρτη, λίγο πιο πίσω βρίσκεται η παραπλήσια προσφορά
ενός Ινιέστα. Κι ούτω καθεξής.

Πάντα έτσι ήταν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ακόμα και στις εποχές που τα
πραγματικά αστέρια δεν μετρούνταν στα δάχτυλα ενός χεριού. Δίπλα στον Κρόιφ
υπήρχε ο Νέσκενς – έτοιμος να βάλει ανά πάσα στιγμή τα πόδια του στη φωτιά
όταν ο ιπτάμενος συνονόματός του ξεχνιόταν για λίγο στα σύννεφα. Πλάι στον
Μπεκεμπάουερ δούλευε αθόρυβα ο Σβάρτσενεμπεργκ – κι ήταν πάντα στη θέση του
όταν ο Κάιζερ αυτοσχεδίαζε νέες και καμιά φορά επικίνδυνες παραλλαγές στην
παρτιτούρα του λίμπερο. Όχι ακριβώς στο ίσκιο αλλά και όχι μέσα στα πόδια του
Γκούλιτ και του Φαν Μπάστεν βρισκόταν ο Ράικαρντ, αυτόν που θα κράταγε ο Σάκι,
όπως ομολόγησε αργότερα ο ίδιος, αν αναγκαζόταν να διαλέξει έναν από τους
τρεις Ολλανδούς του. Σφήνα ακόμα και στον διαδεδομένο μύθο που θέλει τον
Μαραντόνα να κέρδισε μόνος του το Μουντιάλ του Μεξικού μπαίνει η σχεδόν
ξεχασμένη μορφή του Χόρχε Μπουρουσάγκα, που όχι μόνο έβαλε το νικητήριο γκολ
αλλά και δεν σταμάτησε στιγμή να βάζει «έξυπνο» λάδι στη μηχανή της ομάδας.
Για τον Πελέ τα πράγματα ήταν διαφορετικά κι αυτό – μαζί με τη γοητεία της
αμαρτίας – είναι που κάνει σήμερα πολλούς να θεωρούν ότι τον ξεπέρασε ο
μεγάλος Αργεντινός: υπήρξε ο καλύτερος σε μια ομάδα μεγάλων, σε βαθμό που,
χωρίς καθόλου σκιά, το φως να μοιάζει λίγο πιο χλωμό.

Αλλά και στα δικά μας, παίκτες σαν τον Λιβαθηνό, τον Κουσουλάκη, τον Τάκη
Νικολούδη, σήμερα τον Στολτίδη, τον Κατσουράνη, αποδείχτηκαν εξίσου πολύτιμοι
για τις επιτυχίες των ομάδων τους με τα μεγάλα αστέρια του ποδοσφαίρου μας,
τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου, τον Κούδα, το Δεληκάρη, τον Χατζηπαναγή. H έφεση
στην ανιδιοτελή προσφορά, στην αφανή αλλά απαραίτητη δουλειά δεν μπορεί ποτέ
να μείνει χωρίς ανταμοιβή σ’ ένα άθλημα τόσο σκληρό και τόσο απαιτητικό. Κι
αυτό ισχύει ειδικά για τους γκολτζήδες ακόμα κι αν δεν τους περισσεύει η
κλάση, όπως μας (ξανα)θύμισε αυτό το Σαββατοκύριακο ο Κυπαρίσσης. Το πρόβλημα
στη σύγχρονη εκδοχή του παιχνιδιού είναι ότι, επιδιώκοντας το αποτέλεσμα, όλο
και περισσότεροι προπονητές προτιμούν να ξεκινήσουν χωρίς το… κυπαρίσσι τους
κι εμπιστεύονται μια σειρά Γκατούζους από έναν έστω Ριβάλντο (όσο κι αν οι
φίλαθλοι του Ολυμπιακού έχουν πια μάλλον δικαιώσει τον Ανσελότι για εκείνη την
επιλογή του).

Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου μια ολόκληρη ομάδα δουλεύει, χωρίς παίκτη-σταρ,
για τον εαυτό της. Τέτοια ήταν η Ελλάδα της Πορτογαλίας και η Ξάνθη του
περυσινού αλλά κυρίως του φετινού Πρωταθλήματος. Το έδειξε ασχέτως
αποτελέσματος και μέσα στο Καραϊσκάκη. Και γι’ αυτό αξίζει κάτι παραπάνω από
τη συμπάθειά μας.