Διαστάσεις Ο «καγκελάριος των μίντια» πέθανε

Χάρις στο πείσμα, το πάθος και την αισιοδοξία αυτού του ανθρώπου, η
Γερμανία γλιτώνει από έναν νεοφιλελεύθερο συνασπισμό που θα άλλαζε τις
ισορροπίες στην Ευρώπη. Αλλά η προχθεσινή του εμφάνιση στην τηλεόραση ήταν
απροσδόκητα προκλητική.

Νίκησε χάνοντας. Μήπως είναι ώρα να αποχωρήσει;

Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, γράφει ο Γερμανός συγγραφέας Αρνο
Βίντμαν στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας Μπερλίνερ Τσάιτουνγκ, υπάρχει
μια στιγμή όπου το ρομπότ, που υποκρινόταν ώς τότε πως είναι άνθρωπος,
επιτέλους αποκαλύπτεται. Μια τέτοια στιγμή έζησαν όσοι παρακολούθησαν τον
Γκέρχαρντ Σρέντερ στο στρογγυλό τραπέζι των πολιτικών αρχηγών που οργάνωσε το
κανάλι ARD το βράδυ της Κυριακής. Ξαφνικά, ο απερχόμενος καγκελάριος άρχισε να
ξετυλίγει την προεκλογική του ομιλία. Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να τον
σταματήσει. Δεν πρόφερε εκείνος τις προτάσεις – εκείνες τον πρόφεραν. Έμοιαζε
να έχει μεθύσει από τη νίκη του, και αυτή η νίκη να μην του φτάνει, αλλά να
θέλει να πατήσει και να λειώσει την αντίπαλό του, μαζί με όλους όσοι είχαν
τολμήσει να τον αμφισβητήσουν: τα ινστιτούτα δημοσκοπήσεων, τους
δημοσιογράφους, τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων. Κι όταν οι παρουσιαστές
της εκπομπής του επισήμαναν ότι το κόμμα του δεν είχε νικήσει, τους κατηγόρησε
ότι ήταν κι αυτοί μέρος της συνωμοσίας κατά της σοσιαλδημοκρατίας. Εκείνη τη
στιγμή, λέει ο Βίντμαν, ο άνθρωπος που ήταν γνωστός ως «καγκελάριος των
μίντια» πέθανε. Αν του έχουν μείνει φίλοι, θα πρέπει να τον οδηγήσουν σε καμιά
κλινική για αποτοξίνωση.

Παρόμοιες σκηνές είχε γνωρίσει παλιότερα η γερμανική τηλεόραση με τη συμμετοχή
στην ίδια εκπομπή του Φραντς Γιόζεφ Στράους. Ο τότε ακροδεξιός ηγέτης της
Βαυαρίας ήταν μεθυσμένος και ψέλλιζε. Ουσιαστικά, όμως, ήταν μια άλλη εκδοχή
του εαυτού του. Ήταν ο γνωστός εξτρεμιστής. Στην περίπτωση του Σρέντερ, τα
πράγματα ήταν διαφορετικά. Ίσως ο καγκελάριος να είχε μια πληροφορία. Ίσως η
άγρια χαρά του να οφειλόταν σε μια μυστική δημοσκόπηση, που τελικά δεν
επαληθεύτηκε. Αναρωτιέται όμως κανείς τι θα γινόταν αν επαληθευόταν, αν την
ώρα της συζήτησης κάποιος γλιστρούσε ένα χαρτάκι στους παρουσιαστές που έγραφε
ότι οι Σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν την πρώτη θέση. Θα σηκωνόταν άραγε ο Σρέντερ
και θα μοίραζε χαστούκια;

Ένα βράδυ του 1982, σε ηλικία 38 ετών, ο Σρέντερ είχε μεθύσει πραγματικά και
είχε συλληφθεί να κτυπά με μανία την πόρτα της καγκελαρίας στη Βόννη και να
φωνάζει: «Θέλω να μπω εδώ μέσα!» Δεκαέξι χρόνια αργότερα, τα κατάφερε. Όπως
συνήθιζε να λέει, για να κυβερνήσει του φτάνουν τρία πράγματα: η «Μπιλντ» (η
μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Γερμανίας, με 4 εκατομμύρια φύλλα), η
«Μπιλντ της Κυριακής» και το χαζοκούτι. Κυβέρνησε. Χόρτασε. Τώρα που πέτυχε
τον τελευταίο του στόχο – να γλιτώσει τη χώρα του από τους εξτρεμιστές – ίσως
είναι καιρός να «βγει από εκεί μέσα» και να χαρεί την οικογένειά του. Το κόμμα
του έχει ικανότατα στελέχη που μπορούν να τον διαδεχθούν.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com