… στο «Varvakios»

Βρίσκω πάντα ωραία την ιδέα να ανοίξει κάποιος εστιατόριο κοντά στην
κεντρική αγορά μιας πόλης. Από τα καλύτερα φαγητά της ζωής μου τα έχω φάει έξω
από την ψαραγορά του Τόκιο, στην αγορά της Βαρκελώνης και κοντά στην παλιά
ψαραγορά της Νέας Υόρκης. Έτσι, λοιπόν, χάρηκα ιδιαιτέρως με το άνοιγμα φέτος
διαφόρων εστιατορίων κοντά στην Κεντρική Αγορά της Αθήνας. Τι πιο φρέσκο
μπορεί να σερβίρει κανείς όταν όλα όσα χρειάζεται είναι στα… πόδια του.

Εδώ και μήνες, κάθε φορά που κατεβαίνω στην αγορά, κυρίως για φρέσκο ψάρι,
βλέπω την πινακίδα της πρόσφατης προσθήκης στην εστίαση. «Varvakios», πάνω
ακριβώς στην πλατεία όπου κάποτε η μισή Αθήνα αγόραζε τα ζαρζαβατικά της.
Συνήθως δεν έχω χρόνο να σταματήσω. Προχθές αποφάσισα να το δοκιμάσω.

Ξαφνιάστηκα λίγο με τον χώρο, διότι τον βρήκα εκτός χρόνου και τόπου, εκτός
ατμόσφαιρας, δηλαδή, για μια τέτοια περιοχή. Μοιάζει με λαϊκή καφετέρια του
Περιστερίου ή κάποιας επαρχιακής πόλης. Έχω πάει σε δεκάδες παρόμοια
διακοσμημένα μαγαζιά στα Χανιά, στη Λάρισα και αλλού. Οι αποχρώσεις σε
ουδέτερο μπεζ και καφέ, με καφέ καρέκλες, πολυθρόνες και καναπέδες. Το μισό
εστιατόριο έχει αέρα lounge. Μια μεγάλη τοιχογραφία δείχνει την αγορά
απέναντι. Τη βλέπεις στην πραγματικότητα εάν καθήσεις μπροστά. Όταν πήγαμε,
ήταν 12.45 το μεσημέρι. Σερβίρουν από τη 1 και μετά. Το μαγαζί ήταν άδειο,
αλλά αναγκαστήκαμε να περιμένουμε. Κατά τη διάρκεια της αναμονής πήραμε μια
ρακί και ένα – και φρέσκο – μεζεδάκι, φτιαγμένο από μαριναρισμένο πορτοκάλι,
λεπτές λωρίδες από πιπεριά και κρεμμύδι και λίγο άνηθο.

Το μενού είναι απλό, και απ’ ό,τι φαίνεται ειδικεύεται στην κρητική κουζίνα. Ο
ντάκος, τα τηγανητά χορτοπιτάκια, οι χοχλιοί και άλλα της κρητικής μαγειρικής
είναι ο πυρήνας του καταλόγου.

Σε γενικές γραμμές φάγαμε καλά και σπιτικά. Για αρχή παραγγείλαμε σαλάτα
κλασική από ρόκα και παρμεζάνα, η οποία ήταν πλούσια σε χορτάρι με όλα τα
γνωστά καρυκεύματα – μπαλσάμικο, λάδι κ.λπ. Μια χαρά. Τα μικρά χορτοπιτάκια
ήταν επίσης συμπαθέστατα, απλά, καλοφτιαγμένα και ελαφρά. Το χόρτο από μέσα
ζωντανό, το χρώμα του φύλλου ξανθό και ωραίο. Δηλαδή δεν το παραψήσανε στο
τηγάνι, κάτι που γίνεται συχνά αλλού. Μας άρεσαν οι ντολμάδες γιαλαντζί, με το
λίγο καροτάκι από μέσα και το γιαουρτάκι σακούλας δίπλα. Ήταν αρκετά «σπιτικά»
και μπόλικη μερίδα (6 κομμάτια). Ο κόκορας με τράβηξε για κυρίως πιάτο και μου
άρεσε. Ήταν τρυφερός και ζουμερός και οι τηγανητές πατάτες που τον συνόδευαν
καλές και σπιτικές. Το κοτόπουλο σχάρας ήταν λιγότερο καλό, ένα πολύ άχρωμο
κοτόπουλο χωρίς σπιρτάδα.

Δεν ξέρω αν το «Varvakios» λειτουργεί καλύτερα το βράδυ, ως μπαρ. Ίσως το ύφος
αλλάζει τη νύχτα. Παρ’ όλο που βρήκα το φαγητό αξιοπρεπέστατο, το μέρος ως
σύνολο ήταν αταίριαστο με τη γειτονιά. Ούτε αρκετά cool και αρτίστικο, ώστε να
τραβήξει τον νυχτερινό κόσμο που συγκεντρώνεται στα κλαμπ της περιοχής, ούτε
αρκετά «εργατικό» ώστε να τραβήξει τους καθημερινούς πελάτες της αγοράς που
λαχταρούν ένα ζεστό φαγητό το μεσημέρι ή ένα ουζάκι με παρέα πριν να πάνε στα
σπίτια τους. Οι παλιές ταβέρνες της περιοχής, με την όμορφη πατίνα του χρόνου
και την ευχάριστη έλλειψη του «λούστρου», καλύπτουν την ανάγκη αυτή.

«Varvakios». Πλατεία Βαρβακείου Αγοράς. Τηλ. 210-3212.922.