ΣE ΠPΩTO ENIKO Πέντε κρίκοι ένα τάλιρο

Το είχα κι εγώ, αλλά το ‘χασα. Λευκό και εναντίον της φτώχειας. Το πιο
συγκινητικό και το πιο αθώο, είναι αλήθεια, από ολόκληρη τη σειρά με τα
βραχιολάκα που υπήρξαν το must του φετινού καλοκαιριού. Είμαι βεβαία πως
ξέρετε για τι πράγμα σας μιλώ. Κι αν όχι, ρωτήστε τα παιδιά σας. Σίγουρα έχουν
στολίσει τον καρπό τους με φιλανθρωπικά και ιδεολογικά logo σε φλούο χρώματα.
Κατά του καρκίνου, κατά του Αλτσχάιμερ, κατά του τσουνάμι, κατά του ρατσισμού.
Υπέρ της ειρήνης, υπέρ της θεραπείας του διαβήτη, υπέρ των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, υπέρ της διάσωσης του πλανήτη, υπέρ της θεραπείας της επιληψίας
κ.ο.κ.

Πόσες ενοχές μπορεί πια να χωρέσει ο πήχυς ενός ανθρώπου; Και το χέρι του
Καραγκιόζη να είχα, και πάλι δεν θα ‘φτανε για να κρεμάσω πάνω μου όσες
φράσεις διαμαρτυρίας έχουν νόημα.

Την έμφυτη επιφυλακτικότητά μου απέναντι στο αξιωματικά καλό καγαθό ήρθαν και
φούσκωσαν τα πρώτα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, που δειλά πλην πειστικά
ρίχνουν μπηχτές για γκρίζο μάρκετινγκ μεγάλων αθλητικών εταιρειών πίσω από τη
συγκινητική αυτή στράτευση.

Όχι πως δεν το ‘χα υποψιαστεί. Αλίμονο. Κάνει μπαμ η περίπτωση του Γάλλου
ποδηλάτη που νίκησε τον καρκίνο και λάνσαρε πρώτος το κίτρινο βραχιολάκι κατά
του καρκίνου κουκουλώνοντας έτσι, με τόνους αγαθοεργού σιλικόνης, την
καραμπινάτη εμπλοκή του σε υπόθεση ντόπινγκ. Κάνει μπαμ επίσης η ανάγκη ημών
όλων να κατασκευάσουμε μια συμβολική ταυτότητα και να συστρατευθούμε
φαντασιακά με καλούς συλλογικούς αγώνες. Αυτά…