MATIEΣ Tα καπίκια

Χρόνο με τον χρόνο, όλο και πιο δυσάρεστα αισθάνομαι, κάθε φορά που επιστρέφω
στην Αθήνα από τις διακοπές. Παλιά, με στρίμωχνε στα σκοινιά η σκέψη πως ενώ
εγώ θα είμαι στη δουλειά, το καλοκαίρι θα τρέχει, με τα μαλλιά του ξέπλεκα, ώς
και τον Οκτώβρη, στις αμμουδιές της Λέσβου, της Πάρου, της Τήνου, της
Σαντορίνης, της Σίφνου. Τώρα, δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και η ανάγκη μου –
μεγάλωσα πια… – για περισσότερη γαλήνη, για περισσότερο χαβαλέ, λιγότερη
ένταση απ’ αυτήν που απαιτεί, κάθε μέρα και κάθε ώρα, αυτό το υπέροχο, αλλά
και τόσο σκληρό επάγγελμα που κάνω.

Εφέτος, η δυσκολία παρατραβάει. Στο δίμηνο που πέρασε, έφυγαν για πάντα τρία
πρόσωπα, όχι μόνο σπουδαία, αλλά και πολύ κοντινά μου. Ο Τάσος Μήνης, πρώτα
πρώτα. Ύστερα από λίγο, ο Γιώργος Ζωγράφος. Και κατόπιν, η Βίκυ Μοσχολιού. Θα
γράψω ειδικά για Μήνη και Μοσχολιού τις μέρες που έρχονται. Και θα είναι η
στήλη, αυτές τις μέρες, με μαύρα κρέπια. Αλλά, γίνεται κι αλλιώς; Ελπίζω να με
συγχωρήσουν οι αναγνώστες. Που κι αυτοί, εν όψει του φθινοπώρου, θα βρίσκονται
στον προθάλαμο της μελαγχολίας.

Αλλά, πέρα απ’ αυτά τα τρία πρόσωπα, τα δικά μου και δικά σας, εν πολλοίς: δεν
είναι για σπαραγμό, για θλίψη και για κατήφεια, η αεροπορική τραγωδία στο
Γραμματικό με τα τόσα αθώα θύματα; Δεν επιθυμώ να βάλω κι εγώ ερωτήσεις για τα
αίτια που την προκάλεσαν. Αυτό το «χρέος» το έχουν αναλάβει εργολαβικά οι
τηλεοράσεις μας. Που όλο και κάτι καινούργιο «ανακαλύπτουν», για να
συντηρήσουν και να αυξήσουν, αν γίνεται, το ενδιαφέρον του κοινού. Απαράδεκτα
– για να μην πω άθλια – παιχνίδια. Κάθε «δόση θανάτου», δέκα, είκοσι, πενήντα
καπίκια.

Και παραπέρα: δεν είναι, επίσης, για σπαραγμό και για θλίψη, αλλά και οργή,
για τον Μπους και τα συνεταιράκια του, η φοβερή καταστροφή που έπληξε τη
Λουιζιάνα και τον Μισισιπή, ο κυκλώνας Κατρίνα; Τα δισεκατομμύρια για τον
πόλεμο στο Ιράκ άφησαν ανοχύρωτη τη Νέα Ορλεάνη! Και πού είμαστε ακόμη…

Μπήκαμε στο δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη. Καλώς σας βρήκα στο ραντεβού μας.
Έχουμε πολύ δρόμο, όπως πάντα, να διανύσουμε μαζί. Οκτώβρης, Νοέμβρης,
χειμώνας, άνοιξη… Κουράγιο. Θα το ανεβούμε κι αυτό το ανηφόρι. Και ας
ελπίσουμε ότι του χρόνου τέτοιον καιρό θα είναι καλύτερα τα πράγματα…