[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

NA XAPOYME ή να… κλάψουμε; Να χαρούμε που στις 31 Οκτωβρίου θα έχουν
παραδοθεί έτοιμες όλες οι πέραν του οκταμήνου εκκρεμείς δικαστικές (αστικές)
υποθέσεις ή να κλάψουμε προκαταβολικά για το περιεχόμενο των αποφάσεων που θα
εκδοθούν με την… ψυχή στο στόμα; Οι αμέσως ενδιαφερόμενοι πολίτες, που
περιμένουν και περιμένουν μήνες ή ακόμη και χρόνια για μια απόφαση, είναι
βέβαιο ότι χειροκρότησαν στο άκουσμα της εγκυκλίου του νέου προέδρου του
Αρείου Πάγου. Ο κ. P. Κεδίκογλου – σε εφαρμογή πρόσφατης διάταξης – ζήτησε από
τους δικαστές που δεν έχουν εκδώσει αποφάσεις επί υποθέσεων οι οποίες
εκδικάστηκαν προ οκτώ μηνών και πλέον να τις παραδώσουν έτοιμες έως τις 31
Οκτωβρίου. Το μέτρο, που ούτως ή άλλως θα ισχύσει από εδώ και στο εξής, είναι
σωστό. Αλλά, αν υποτεθεί ότι θεσπίστηκε για να θεραπεύσει τις χρόνιες παθήσεις
της Δικαιοσύνης, εντελώς ανεπαρκές. Οι δικαστές που… βαρύνονται με
εκκρεμότητες θα σπεύσουν τώρα να εκδώσουν τις οφειλόμενες αποφάσεις.
Όπως-όπως. Αν μεν πρόκειται για ικανούς και έμπειρους, το αποτέλεσμα δεν
αποκλείεται να είναι και καλό. Αν όμως (όπερ και το πιθανότερο) πρόκειται για
δικαστικούς λειτουργούς με προβλήματα στην απόδοση, οι συνέπειες θα είναι έως
και ολέθριες. H Δικαιοσύνη πάσχει. Αν η διαφθορά (εκτεταμένη ή περιορισμένη)
διαπιστώθηκε πρόσφατα, οι τεράστιες ελλείψεις της σε ανθρώπινο δυναμικό, σε
κτιριακές υποδομές και σε μηχανοργάνωση, αγγίζουν πλέον τα όρια της
γραφικότητας. Όταν λόγω έλλειψης αιθουσών (ακόμη και σε Ειρηνοδικεία μικρών
περιοχών) προσδιορίζονται δίκες για το 2008, όταν ασθενείς δικαστικοί
λειτουργοί καταλαμβάνουν οργανικές θέσεις ενώ δεν παράγουν έργο και, αντί να
τους παρασχεθεί η δυνατότητα εθελουσίας εξόδου, χρεώνονται υποθέσεις, όταν οι
δικαστικές αποφάσεις μιας πολιτισμένης χώρας είναι ακόμη χειρόγραφες και,
τέλος, όταν οι ίδιοι (λίγοι) δικαστές που δικάζουν αστικές υποθέσεις δικάζουν
και ποινικές, το οκτάμηνο όριο συνιστά ειρωνεία. Και όχι δραστικό αντίδοτο…
Οι παθήσεις της Δικαιοσύνης δεν θεραπεύονται με παυσίπονα. Που συχνά
αποδεικνύονται επικίνδυνα. Αν ο ασθενής δεν εισαχθεί επειγόντως στο
χειρουργείο, θα αφήσει σύντομα την τελευταία του πνοή. Και είναι κρίμα!