TPITH AΠOΨH Kυβερνητικός αυταρχισμός

H χώρα μας δεν πλήττεται από τον κυκλώνα Κατρίνα. Αντίθετα, μαστίζεται από
έναν πρωτοφανή τυφώνα κυβερνητικού αυταρχισμού. Οι κυβερνητικές τούτες
«επελάσεις», σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις, θα μπορούσαν κάλλιστα να
εκληφθούν ως ισχυρή ένδειξη «πολιτειακής διαφθοράς». Πώς τεκμηριώνεται πιο
εξειδικευμένα μια τέτοια ιδεολογική κατηγορία;

Καταρχήν, η κυβέρνηση επιδεικνύει έναν απίστευτο θεσμικό αυταρχισμό στο πεδίο
της Δικαιοσύνης. Έτσι, καταργεί ύποπτα, μέσα στο καλοκαίρι, το «αυτοδιοίκητο
των δικαστηρίων», δηλαδή τη δυνατότητα των δικαστών να αυτοδιαχειρίζονται
ολοκληρωτικά τις τύχες τους (και να εκλέγουν τις διοικήσεις των δικαστηρίων
τους).

Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί προφανώς σταθμίζει ότι με το σημερινό «ανοικτό»
εκλογικό σύστημα δεν θα εκλεγούν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη οι προϊστάμενοι
της αρεσκείας της.

Εδώ, προφανώς, δεν έχουμε να κάνουμε με την περίφημη ιδέα της «ευγενούς
προδοσίας», την οποία είχε σκιαγραφήσει παλαιότερα ο Νίτσε. Με άλλα
λόγια: η κυβέρνηση δεν «προδίδει» το αυτοδιοίκητο των δικαστηρίων για να
υπηρετήσει το υψηλότερο ιδανικό της Δικαιοσύνης! Το κάνει απλώς αυτό για να
εντάξει τους δικαστές μέσα στις δικές της κομματικές στοχεύσεις.

Όμως, μια τέτοια επιλογή είναι επικίνδυνη, αφού η οποιαδήποτε ανισορροπία
ανάμεσα στην Εκτελεστική και τη Δικαστική εξουσία αποτελεί τρανταχτό σύμπτωμα
πολιτειακού εκφυλισμού (Hardt – Negri, «H αυτοκρατορία»). Παρόλα αυτά,
ο Πρωθυπουργός κ. K. Καραμανλής επαινεί ακατανόητα – πριν από λίγες ημέρες –
το θεάρεστο έργο που επιτελείται σε αυτό το υπουργείο!

Όμως, ο κατήφορος του κυβερνητικού αυταρχισμού δεν σταματάει μόνο εδώ. Μέσα
στον Αύγουστο (!) – και χωρίς κανέναν διάλογο – ο υπουργός Απασχόλησης και
Κοινωνικής Προστασίας περνάει έναν νόμο που ελαστικοποιεί επικίνδυνα το
εργασιακό πεδίο, αφού καθιερώνει ένα καινούργιο καθεστώς διευθέτησης του
χρόνου εργασίας, το οποίο ευνοεί σκανδαλωδώς την εργοδοτική πλευρά.

Σύμφωνα λοιπόν με τις ρυθμίσεις τούτες, καθιερώνεται η δυνατότητα να εργάζεται
νομίμως ένας εργαζόμενος με αυξημένες ώρες εργασίας σε ορισμένες περιόδους και
με μειωμένες – αντίστοιχα – σε άλλες.

Ουσιαστικά, με τις προκείμενες προβλέψεις καθιερώνεται το «διευθυντικό
δικαίωμα» στην πιο απόλυτη μορφή του (με άλλα λόγια, ο εργοδότης θα κάνει ό,τι
θέλει), αφού, αν διαφωνεί ο μισθωτός, η παραπάνω διευθέτηση θα
πραγματοποιείται – σε τελευταία ανάλυση – από μια Επιτροπή, της οποίας την
σύνθεση είχε κατακρίνει και το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, επειδή
μάλλον «υποπτευόταν», ότι οι αποφάσεις της θα ευνοούν την εργοδοσία (Διεύθυνση
Επιστημονικών Μελετών, 25 Ιουλίου 2005)

Δεν γνωρίζω αν ο υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας είχε διαβάσει
τις εφιαλτικές καταγραφές που κάνει Τζ. Ρίφκιν για τα
αποτελέσματα που είχαν τέτοιες επιλογές στη Αμερική. Όμως γνωρίζω ότι τέτοιοι
βασικοί νόμοι καταλήγουν πάντοτε σε οικτρή αποτυχία, όταν η ψήφισή τους
αποδοκιμάζεται από όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς (πλην, φυσικά, των
βιομηχάνων).

Τέλος, διαχέεται στην κοινωνική ατμόσφαιρα και μια μορφή ενός ιδιόμορφου
πρωθυπουργικού αυταρχισμού. Τι εννοώ; Ο K. Καραμανλής έπαψε πλέον να «ακούει»
τη φωνή της κοινωνίας των πολιτών.

Αλλιώς, δεν μπορεί να εξηγηθεί πειστικά το ότι δεν αντέδρασε καθόλου μέχρι
τώρα στις προκλητικές συμπεριφορές «εκλεκτών του», όπως ο νυν διοικητής της
Αγροτικής Τράπεζας, που είχε καταγγελθεί πριν από μήνες (σύμφωνα με τα
ρεπορτάζ των εφημερίδων) ότι ξόδευε αφειδώς χιλιάδες ευρώ τον μήνα, χωρίς να
υπολογίζει τη φτώχεια και την ακρίβεια που μαστίζει τη χώρα μας.

Επίσης, δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά το γιατί δεν είπε τίποτε, όταν
αποκαλύφθηκε από τον Τύπο ότι στήθηκε ένας ολόκληρος εξωθεσμικός μηχανισμός
στη Βουλή για να «προστατευθεί» το πόθεν έσχες συγγενικού του προσώπου.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H κυβέρνηση επιδεικνύει έναν πρωτόγνωρο
αυταρχισμό σε όλες τις επιλογές της. Όμως, έτσι, δεν εξασφαλίζεται η
ιδεολογική ηγεμονία στο πολιτικό γίγνεσθαι. Και υπ’ αυτήν την έννοια, ο
Πρωθυπουργός είναι απομονωμένος στον δικό του κόσμο. Σίγουρα για τον K.
Καραμανλή ισχύει αυτό που λέει ο Γερμανός φιλόσοφος Η-Μ.
Enzensberger: «Όσο περισσότερο ανέρχεται ένας πολιτικός στις βαθμίδες
της κρατικής ιεραρχίας τόσο περισσότερο αποκόπτεται από την κοινωνία»!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ