ANOIXTO ΜΒΑ Ίδια Kεφάλαια και Mακροπρόθεσμες Yποχρεώσεις

Τα ίδια κεφάλαια αποτελούν την πλέον ανώδυνη πηγή και μορφή κεφαλαίων για την
επιχείρηση, γιατί το κόστος τους είναι «εσωτερική» υπόθεση και δεν συγκρίνεται
ευθέως και απόλυτα με το συνολικό οικονομικό, αλλά και πολιτικό, κόστος άλλων
πηγών (δανειακών κεφαλαίων και επιχορηγήσεων). Επιπρόσθετα, η επιχείρηση δεν
έχει κανέναν συμβατικό και νομικό περιορισμό για την εξυπηρέτησή τους, είτε ως
μερίσματα προς τους μετόχους είτε ως επιστροφή τους στους δικαιούχους. Από την
άλλη πλευρά τα ξένα κεφάλαια απαιτούν αυστηρότερο υπολογισμό και αντιμετώπιση
του κόστους τους, αλλά και αναλυτικό χρονοδιάγραμμα για την πραγματοποίηση
ορισμένων εκροών, όπως τόκοι, επιστροφή κεφαλαίων, καθώς και για την
εξασφάλιση εγγυήσεων.

H ιδανική κεφαλαιακή διάρθρωση, που συνήθως εκφράζεται με τον λόγο των
μακροπρόθεσμων υποχρεώσεων προς τα συνολικά κεφάλαια, είναι σχετικά εύκολο να
υπολογιστεί, όμως χρειάζεται να ληφθούν υπ’ όψιν δύο παράμετροι. Πρώτον, η
ιδανική κεφαλαιακή διάρθρωση εξαρτάται από τον κλάδο που δραστηριοποιείται η
επιχείρηση. Και αυτό γιατί βιομηχανίες που είναι εντάσεως κεφαλαίου απαιτούν
μεγαλύτερες επενδύσεις σε στοιχεία πάγιου ενεργητικού (κτίρια, εγκαταστάσεις,
εξοπλισμοί) και κατά συνέπεια έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να προβούν σε
μακροπρόθεσμο δανεισμό. Άλλωστε και οι τράπεζες προτιμούν να χορηγούν δάνεια
σε τέτοιες επιχειρήσεις, παρά σε επιχειρήσεις παροχής άυλων αγαθών
(υπηρεσίες). Δεύτερον, η κεφαλαιακή διάρθρωση εξαρτάται από το στάδιο του
κύκλου ζωής που βρίσκεται η εξεταζόμενη επιχείρηση. Ταχέως αναπτυσσόμενες και
νεοεισηγμένες σε κλάδους επιχειρήσεις δείχνουν προτίμηση σε μετοχικά κεφάλαια,
καθότι οι επενδυτές επιδιώκουν γρήγορα μεγάλες αποδόσεις από την άνοδο της
τιμής των μετοχών. Σε αντίθεση οι αναπτυγμένες επιχειρήσεις που δεν έχουν το
κίνητρο να αποδώσουν σύντομα μετρητά στους μετόχους τους προτιμούν τον
μακροπρόθεσμο δανεισμό.

Σε περίπτωση που διαπιστωθεί σημαντική αύξηση του μακροπρόθεσμου δανεισμού, ο
αναλυτής δεν θα πρέπει να αρκείται σε αόριστες εξηγήσεις όπως «θα
χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση των επιχειρηματικών αναγκών γενικά». Όταν
η σύναψη νέων δανείων συνδέεται με τη χρηματοδότηση συγκεκριμένων επενδύσεων,
την επαναχρηματοδότηση παλαιότερων χρεών αποτελεί καλό σημάδι για την
οικονομική διαχείριση που ασκείται. H χρήση δανειακών κεφαλαίων για την
πληρωμή μερισμάτων ή την αγορά ενός μεριδίου του μετοχικού κεφαλαίου πρέπει να
εξετάζεται υπό το πρίσμα των στόχων της διοίκησης. Σε αντίθεση με τα παραπάνω,
η σύναψη δανείων για την πληρωμή λειτουργικών αναγκών της επιχείρησης αποτελεί
«κόκκινο πανί» για έναν αναλυτή και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς είναι το
αποτέλεσμα αρνητικών ταμειακών ροών της επιχείρησης.