Kόκκινες κάλτσες, πράσινοι υπάλληλοι

ΓΙΑ NA θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι: ο
μακαρίτης ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, είχε φτάσει – στα πρώτα χρόνια του ’60,
λίγο πριν από την εκλογική νίκη της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου –
να αγορεύει με πάθος στη Βουλή για τις μαθήτριες Γυμνασίου της Νεολαίας
Λαμπράκη, ότι τάχα φορούσαν κόκκινες κάλτσες για να… υπονομεύσουν το ηθικό
των εθνικοφρόνων πολιτών…

Εν έτει 2005, μία δικτατορία και μία μεταπολίτευση αργότερα, ο κ. Γ.
Αλογοσκούφης τον ξεπέρασε – μέσα στην ίδια αίθουσα. Και σε πάθος, αλλά και σε
εφευρετικότητα. Δεν αγόρευσε απλώς, αλλά ούρλιαξε για τους «πράσινους»
υπαλλήλους του υπουργείου του, που τάχα διαρρέουν εισηγήσεις για τις
αντικειμενικές, με στόχο να τον υπονομεύσουν. Κι όλα αυτά τα σατανικά, γιατί;
Επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει… κρίση ηγεσίας. Και προφανώς – κατά τον κ. Αλογοσκούφη
– επιχειρεί να την ξεπεράσει, ανεβάζοντας τις αξίες των ακινήτων και την
αρτηριακή του πίεση!

Κάποιο άγαλμα που σ’ είδε…

KANONIKA, ο κ. Γ. Παπανδρέου θα έπρεπε να στήσει άγαλμα στον κ.
Αλογοσκούφη για το ξέσπασμά του. Πρώτον, επειδή τρομοκράτησε αρκούντως κάθε
αξιοπρεπή δημόσιο υπάλληλο – δεν είναι δα και λίγο να ανακαλύπτεις ότι ο
έλεγχος κομματικών φρονημάτων ξανάρχεται. Και, δεύτερον, επειδή ο κ.
Αλογοσκούφης εμφάνισε το ΠΑΣΟΚ – που αν πάσχει από κάτι το τελευταίο διάστημα,
αυτό είναι η οργάνωση – ως μια… γροθιά ορκισμένων στελεχών, που δεν
διστάζουν να οργανώνουν «μεγάλα κόλπα» μέσα στα υπουργεία. Σιγά τα αίματα, που
θα ‘λεγε κι ο κ. Θ. Πάγκαλος.

Βέβαια, το ζήτημα δεν έγκειται στη βοήθεια που – άθελά του, προφανώς – έδωσε ο
κ. Αλογοσκούφης στο ΠΑΣΟΚ. Το ζήτημα έγκειται στην επιστροφή στα ξορκισμένα
πρώτα χρόνια του ’60, που σηματοδότησε η «έκρηξη» του υπουργού Οικονομίας. Το
ζήτημα έγκειται στην αποκάλυψη της λεπτής, αλλά αδιάσπαστης γραμμής, που
ενώνει τη Νέα Δημοκρατία του 2005 με την EPE του ’63. Το ζήτημα έγκειται,
τελικά, στο μέχρι πότε η ελληνική κοινωνία θα εκλαμβάνει τέτοιες συμπεριφορές
ως γραφικά τηλεοπτικά στιγμιότυπα…