«Kαλύτερα ο φετφάς παρά οι παπαράτσι»

Στο στόχαστρο των παπαράτσι και για τον γάμο του με την ωραιοτάτη (φωτομοντέλο, άλλωστε) Πάντμα Λάκσμι έχει μπει ο συγγραφέας Σάλμαν Ρούσντι

Για μια δεκαετία ήταν το δαχτυλοδεικτούμενο υποψήφιο θύμα των φανατικών
μουσουλμάνων. Αναγκάστηκε να ζει υπό καθεστώς μυστικότητας επειδή με έναν
φετφά είχε καταδικαστεί σε θάνατο, επειδή βεβήλωσε με το έργο, αλλά και τους
έρωτές του, τους νόμους του Ισλάμ. Ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» Σάλμαν
Ρούσντι μέχρι πρόσφατα έχει παρατείνει τη ζωή του ζώντας υπό την προστασία της
Δύσης, αλλάζοντας διαμερίσματα, πόλεις, ακόμα και συντρόφους. Σήμερα όμως, ο
διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας δεν αισθάνεται να απειλείται τόσο από τον
φετφά – παρά το γεγονός ότι μόνο ο Αγιατολαχ Χομεϊνί είχε το δικαίωμα άρσης
του και εκείνος έχει πεθάνει, οπότε ο Ρούσντι βρίσκεται στο έλεος των
φανατικών κυνηγών του. Υποφέρει από τα δεινά μιας άλλης κατάρας: Της
διασημότητας.

«H λατρεία της δόξας έχει μετατραπεί σε μια από τις κατάρες της εποχής μας.
Είναι τόσο μεγάλη δε, όσο ο ισλαμικός ριζοσπαστισμός» λέει τώρα ο Σάλμαν
Ρούσντι από το Λονδίνο πια (μέχρι πρόσφατα ήταν στη Νέα Υόρκη), που βρέθηκε
κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας όχι μόνο για τον φετφά, αλλά και επειδή
παντρεύτηκε την κατά 20 χρόνια νεώτερή του εντυπωσιακή ηθοποιό και φωτομοντέλο
Πάντμα Λάκσμι, μία από τις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου σύμφωνα με τις
στήλες των γυναικείων περιοδικών.

«Το πρόβλημα είναι πως όταν είσαι ένα πρόσωπο γνωστό, τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης έχουν την ακόρεστη επιθυμία να αποκαλύπτουν πράγματα για την
προσωπική σου ζωή, παρά για τη δουλειά σου, με αποτέλεσμα πολλές φορές να
γράφουν έναν σωρό ανοησίες. Για παράδειγμα, όταν ένιωσα πως δεν απειλούμην πια
από τον φετφά και άρχισα να βγαίνω με τη σύζυγό μου, οι εφημερίδες με
περιέγραφαν ως γλεντζέ, κάποιον που σκέφτεται μόνο τις γιορτές και τα
πανηγύρια. Δεν θεώρησα ποτέ κακό το να διασκεδάζει κάποιος λιγάκι, αλλά η
εικόνα που βγαίνει για μένα μέσω του Τύπου είναι υπερβολική και εκτός
πραγματικότητας», προσθέτει ο συγγραφέας, ενώ προωθεί στο Λονδίνο το τελευταίο
του βιβλίο «Σαλιμάρ: Ο κλόουν». Οι σελίδες του οποίου ανοίγουν με τον φόνο
ενός Αμερικανού πρέσβη από το χέρι του ινδιάνικης καταγωγής οδηγού του. Και με
την ευκαιρία, θέτει θέματα όπως η διαφορετικότητα των πολιτισμών, η ισλαμική
τρομοκρατίας, αλλά και η στρατιωτική αγριότητα.