ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Άσχημα άρχισε το Πρωτάθλημά μας. Με ομάδες απροετοίμαστες, παιχνίδια μιάμισης
φάσης και φασαρίες μέσα κι έξω από τα γήπεδα. Και με μία μόνο βεβαιότητα: ότι
το ποδόσφαιρό μας όχι απλώς απευθύνεται αλλά και είναι φτιαγμένο για να
παρακολουθείται αποκλειστικά από οπαδούς. Είναι σαν να μπήκε φέτος από την
αρχή η ταμπέλα: οι φίλαθλοι απαγορεύονται.

H διαφορά είναι εύκολο να θεμελιωθεί θεωρητικά: ο φίλαθλος βλέπει, ο οπαδός
ακολουθεί -ούτε καν παρακολουθεί. Ο φίλαθλος αξιολογεί, ο οπαδός ερμηνεύει
-αλλάζοντας, αν χρειαστεί, τους κανονισμούς από αγωνιστική σε αγωνιστική. Ο
φίλαθλος χαίρεται το ωραίο, ο οπαδός τη νίκη της ομάδας του -κι ακόμα
περισσότερο την ήττα του αντιπάλου. Ο φίλαθλος απαιτεί δέκα φάσεις κι ας είναι
μοιρασμένες, ο οπαδός αρκείται άνετα σε μία, αν καταλήξει στο βάθος της σωστής
εστίας. Ο φίλαθλος καθόλου δεν αποκλείεται, αντίθετα εξυπακούεται, να έχει
προτιμήσεις, δεν τις αφήνει όμως ούτε να τον τυφλώνουν ούτε να τον αποξενώνουν
από το παιχνίδι που αγαπά. Ο οπαδός αποκλείεται, με ποινή έκπτωσης στα μάτια
των ομοϊδεατών του, να είναι και φίλαθλος, δηλαδή να παραδέχεται ότι μπορεί
κάποια φορά οι αντίπαλοι να ήταν καλύτεροι ή η ομάδα του να μην άξιζε μια
νίκη. Ο φίλαθλος συγκροτεί τη σιωπηλή και ανίσχυρη πλειοψηφία. Ο οπαδός ξέρει
ότι ανεβάζει και κατεβάζει τις κυβερνήσεις του αθλητισμού.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Μια τέτοια «κυβέρνηση», όχι εκλεγμένη αλλά με τη νομιμοποίηση του μέχρι
στιγμής έργου της, επικεφαλής όχι ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά
ενός από τα πιο ιστορικά και αγαπητά σωματεία του, αποφάσισε να συγκρουστεί,
με το ξεκίνημα του Πρωταθλήματος, με τους ίδιους της τους οργανωμένους
οπαδούς. H κόντρα Ντέμη – Ορίτζιναλ μπορεί κατ’ αρχήν να αφορά την AEK, ωστόσο
εγκαλεί όλους τους Έλληνες φιλάθλους. Οι ρίζες της είναι αρκετά ασαφείς και
βαθιές, όμως αυτό που «παίζεται» (με μέσα, δυστυχώς, κάθε άλλο παρά αθλητικά)
είναι ξεκάθαρο: το κουμάντο σε μια ομάδα με λαϊκές ρίζες και υποστήριξη θα το
κάνουν οι οργανωμένοι (πάντα με την ανοχή και συχνά και με άμεση ενθάρρυνση
της ίδιας της Διοίκησης) οπαδοί ή η διοίκηση; Αν ξεπεραστούν κάποια όρια
συμπεριφοράς (που σήμερα έχουν σχέση με τη βία στα γήπεδα αλλά αύριο μπορεί να
φτάσουν ώς την ίδια την επιβίωση ενός συλλόγου), ποιος και με τι μέσα θα πάρει
τις αποφάσεις; Ποιος εντέλει θα εγγυηθεί ή θα προσπαθήσει να εγγυηθεί τα
δικαιώματα των φιλάθλων αλλά και του ίδιου τού, έστω «επαγγελματικού»,
αθλητισμού;

ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ

Επειδή τολμά με τον τρόπο του -τον τρόπο του κυνηγού-καμικάζι που ώς χθες
υπήρξε -να φανερώσει και να πάρει θέση σ’ αυτά τα ερωτήματα, επειδή δεν
φοβάται να αντιμετωπίσει κάποιους που τον λάτρεψαν και που γι’ αυτό είναι
ικανοί να τον πολεμήσουν με διπλή λύσσα, επειδή έχει δείξει ότι δεν αγαπά το
ποδόσφαιρο μόνο στα λόγια, γι’ αυτό, παρά τον εύλογο προβληματισμό που γεννά η
μέθοδός του και ιδίως το αστυνομικό – καταγγελτικό κομμάτι της, όσοι θέλουμε
ακόμα να λεγόμαστε φίλαθλοι στην Ελλάδα, όσοι θεωρούμε ότι αξίζουμε παιχνίδια
με λίγο περισσότερη μπάλα από αυτά της πρεμιέρας, έχουμε χρέος να αναφωνήσουμε
«είμαστε όλοι Ντέμηδες».

Εξάλλου, τώρα που ξέσπασε η σύγκρουση, μόνο να μας πάει μπρος μπορεί. Πιο πίσω
για το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν υπάρχει.