ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε ντεμί πρώτο συνθετικό, τι να περιμένεις;

Ντεμί σεζόν. Κομψή, εύηχη λέξη που μου θυμίζει τη μαμά μου να μιλάει στις
φίλες της για το καινούργιο της ταγιέρ… Εγώ, πάλι, κάτι είχα από τότε με το
γαλλικό. Ειδικά με το ντεμί σεζόν μού ερχόταν κάτι στο στομάχι, σαν μια μικρή
σπίθα ανησυχίας (μάλλον ψυλλιαζόμουν κάτι σκοτεινό, ένα τόσο δα ψεματάκι, που
ήταν αρκετό να μετατρέψει την αβρότητα του γαλλικού σε κάτι πέρα ώς πέρα
απεχθές).

Για να μην τα πολυλογώ, την έχω στο χέρι την εξήγηση. Όπως έβλεπα φέτος τον
Σεπτέμβρη να πλησιάζει, και όλη αυτή τη γλυκιά, κατευναστική αίσθηση να
αγκαλιάζει τις άδειες ξαπλώστρες στην παραλία ­ τι δύσεις Θεέ μου! Τι ζεστές
και φιλόξενες θάλασσες! ­ λέω μέσα μου, νάτο, το ντεμί φαίνεται διά γυμνού
οφθαλμού και όλη αυτή η ευδαιμονία που νιώθω, είναι η επιβεβαίωση ότι πίσω
έχει η αχλάδα την ουρά. Όσο ο «υπέροχος» Σεπτέμβρης φτάνει στο τέρμα του και
το θερμόμετρο παραμένει κολλημένο στους 30 τόσο πιο βαριά γίνεται η ανάσα μου
τα πρωινά, λες κι ο οργανισμός μου «χτυπάει καμπανάκι» στην επιμονή του
παρατεταμένου θέρους. Το λέω καθαρά. Κάθε φορά που μπαίνει Οκτώβρης κι εγώ
εξακολουθώ να βγάζω άμμους από τα παπούτσια μου, θέλω να πάρω μαύρη μπογιά και
να σβήσω όλα τα καλοκαιρινά τοπία από προσώπου γης. Γιατί κατάλαβες τι
γίνεται. Με την πλάτη ακόμα ξεφλουδισμένη και με τον ήλιο ντάλα, εσύ οφείλεις
να περάσεις στην επόμενη φάση, να καθαρίσεις από μέσα σου τα υπολείμματα…
θολούρας που σου έχει αφήσει η ηλιοθεραπεία, να προσαρμόσεις τα ποδαράκια σου
σε κλειστά παπουτσάκια (για εκγύμναση κυρίως) και να ξαναδώσεις ενέργεια στα
μέλη σου να μπουν σε τροχιά. Αμ δε! Όλη η κολλώδης, υγρή ζέστη τούτου του
άρρωστου ντεμί καλοκαιριού, διαπερνάει το δέρμα και λιμνάζει μέσα σου σαν υγρή
λάσπη. Διάθεση μηδέν. Και ούτε μπρος ούτε πίσω. Απαθής παρατηρητής μιας
καθημερινότητας που έχει μπει σε αυτόματο πιλότο και φεύγει. Ντεμί (fucking)
σεζόν ­ αυτό θα ήταν πιο σωστό. Αλλά το λέει και η ίδια η λέξη (χωρίς τις
δικές μας παρεμβάσεις): με ντεμί πρώτο συνθετικό, τι να περιμένεις;