Zητείται – έστω και ολίγη – ελπίς…

TI ΛΕΙΠΕΙ από αυτή τη χώρα; Χρήματα; Σίγουρο. Επενδύσεις; Απολύτως.
Παιδεία; Ούτε να το συζητάτε. Αλλά πάνω απ’ όλα λείπει ένα πράγμα: η αισιοδοξία…

H «νέα διακυβέρνηση» της Νέας Δημοκρατίας το κατάφερε – και – αυτό: Έναν χρόνο
μετά την άσπιλη πραγματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων, η Ελλάδα τυραννιέται –
όχι τόσο από το κόστος για τα μπετά και τα τούβλα της διοργάνωσης, αλλά από
την έλλειψη του οποιουδήποτε σχεδίου για την «επόμενη μέρα».

Έναν χρόνο μετά την περιβόητη «απογραφή», η Ελλάδα υποφέρει από την – ελάχιστα
υποκρυπτόμενη – πρόθεση της κυβέρνησης να τα φορτώσει όλα στους προηγούμενους.

Έναν χρόνο μετά την ουσιαστική έναρξη της «νέας» διακυβέρνησης, η Ελλάδα
ψάχνει – αλλά δεν βρίσκει – έναν λόγο για να νιώσει αισιοδοξία για το μέλλον.
Επομένως, ζητείται ελπίς. Έστω και ολίγη. Έστω και εικονική…

Καλύτερα να μη μας πει κανένα

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, σαν άλλος Τσώρτσιλ, ετοιμάζεται να μεταβεί στη
Θεσσαλονίκη για να υποσχεθεί περισσότερα δάκρυα, περισσότερες άδειες τσέπες,
περισσότερους ανέργους. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, πάλι, σχεδιάζει να
ανέβει στη Θεσσαλονίκη για να υποσχεθεί κάτι παραπάνω από τον Πρωθυπουργό.
Δηλαδή, πρακτικά, μηδέν εις το πηλίκον για όλους εκείνους που δεν έχουν να
προσδοκούν τίποτα από την πρωθυπουργική παρέμβαση…

Αξίζει αυτή η μιζέρια στην Ελλάδα; Αντικειμενικά, όχι. Αλλά είναι επίσης
φανερό ότι της αξίζει η πολιτική της ηγεσία. Αυτούς ξέρουμε, αυτούς
εμπιστευόμαστε, όπως για τη χλωρίνη.

Ο κ. Καραμανλής θεωρεί τον τελευταίο καιρό ότι είναι για το καλό του τόπου να
βγαίνουν οι δήμαρχοι με 42%. Πολύ ωραίο, αλλά ένα τέτοιο ρηξικέλευθο μέτρο δεν
δίνει ψωμί σε κανέναν. Ο κ. Παπανδρέου πιστεύει ακράδαντα ότι το άπαν είναι η
διαβούλευση με την κοινωνία. Ωραιότατα, αλλά η διαβούλευση δεν έθρεψε ποτέ
καμία οικογένεια…

Εν ολίγοις, το στοίχημα είναι η ελπίδα. Όποιος προγραμματίζει να πάει στη
Θεσσαλονίκη, καλό θα είναι να έχει νέα ευχάριστα να πει. Αλλιώς, καλύτερα να
μη μας πει κανένα….