ΣE ΠPΩTO ENIKO H άλλη όψη του καλοκαιριού

Το καλοκαίρι, πιστεύω, είναι κινητή γιορτή, για την ακρίβεια πέφτει σε
διαφορετικές εποχές για τον καθένα. Είναι – να πω καλύτερα – customised,
δηλαδή στα μέτρα σου και στα γούστα σου. Και δεν είναι απαραίτητα μία φορά τον
χρόνο. Μπορεί ένας χρόνος να έχει πολλά καλοκαίρια, μπορεί μόνο χειμώνες. Και
μπορεί γενικά οι εποχές να έχουν χαθεί, αλλά δεν θέλω να ανοίξω οικολογική
συζήτηση τώρα.

Καμιά φορά είναι του χεριού σου να φτιάξεις ένα καλοκαίρι και να πέσεις μέσα
σε αυτό, σαν να βουτάς σε τιρκουάζ ακτή με άσπρη άμμο, αλλά και δεν είναι,
δηλαδή μακάρι να ήταν, να γυρίζαμε έναν διακόπτη και όλα να άλλαζαν. Προς το
καλό. Προς το καλύτερο. Προς το απόλυτα καλοκαιρινό.

Επίσης, δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση με τις διακοπές. Το καλοκαίρι δεν
χρειάζεται εισιτήρια, κρατήσεις, κατάστρωμα και βεράντα με θέα. Είναι η θέα
που κουβαλάμε. Όλοι, δηλαδή, έχουμε τη θέα μας – αρκεί να μπορούμε να τη
δούμε. Έτσι, ακόμη και εκείνοι που αγαπούν τον χειμώνα, τους αρέσει το τζάκι,
τα χιόνια, η θαλπωρή, το ζεστό ποπ-κορν και το τηλεοπτικό «πράιμ τάιμ», στην
πραγματικότητα μια άλλη όψη του καλοκαιριού θέλουν, αλλά κάτι – ποιος ξέρει
τι; – τους εμποδίζει να το δουν. Ένα καλοκαίρι στα μέτρα τους, ζητάνε, όπως
όταν κάνεις παραγγελία ένα ρούχο, ένα παπούτσι, κάτι, στο Ίντερνετ που
υπολογίζεις προσεκτικά τις διαστάσεις και προσεύχεσαι να φτάσει αυτό που
ζήτησες σωστά. Γι’ αυτό απορώ με το έκπληκτο βλέμμα που συναντά κάθε φορά η
ευχή μου «καλό καλοκαίρι» τέτοιες μέρες και ακόμη πιο πολύ αργότερα στην
ανηφόρα του Οκτώβρη και του Νοέμβρη – όταν το εύχομαι τα Χριστούγεννα, πρέπει
να ομολογήσω, βρίσκω μια κατανόηση – το αποδίδουν φαίνεται στο κλίμα των
εορτών. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται κανείς να δίνει βάση σε φραστικές προκλήσεις
με σκοτεινά υπονοούμενα του στυλ «καλό χειμώνα» και «ο κάθε κατεργάρης στον
πάγκο του» και άλλα τέτοια εχθρικά – ας θυμάται πως το καλοκαίρι αρχίζει
αύριο. Το πολύ μεθαύριο. Και αν πέρασε, εντάξει, δεν θα σκάσουμε κιόλας.