H μουσική ενώνει Iσραηλινούς και Παλαιστινίους
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
Ορχήστρα West-Estaren Divan: το όνομά της προέρχεται από μία συλλογή του |
H στιγμή είναι η κατάλληλη για να δείξει η μουσική την ειρηνευτική της δύναμη.
Την ώρα της αναστάτωσης με την αποχώρηση των Ισραηλινών από την περιοχή της
Γάζας, η Ορχήστρα West-Eastern Divan με μουσικούς αραβικής και ισραηλινής
καταγωγής ετοιμάζεται για συναυλία μεθαύριο (Κυριακή) στη Ραμάλα, πρωτεύουσα
της Παλαιστίνης. Για να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα με σπάνια έργα των Μότσαρτ,
Μάλερ, Καρλ Μαρία φον Βέμπερ υπό την μπαγκέτα του Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, του
δραστήριου και πολυπράγμονα μαέστρου και πιανίστα.
«Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η έλλειψη φόβου των μουσικών γι’ αυτή τη
συναυλία. H είδηση της συναυλίας δέχθηκε κριτική και από τις δύο πλευρές. Οι
Ισραηλινοί δεν θέλουν να παίξουμε για τους καμικάζι. Οι Παλαιστίνιοι αρνούνται
να ακούσουν μουσική από εκείνους που βρίσκονται μέσα στα τανκς. Όμως αυτές οι
φωνές», λέει ο Μπάρενμποϊμ, «είναι μειονότητα και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι
έχουν να κερδίσουν σε πολιτικό επίπεδο, επειδή η συναυλία θα μεταδοθεί
απευθείας από την ευρωπαϊκή τηλεόραση. Πάντως είμαστε οργανωμένοι για να μην
αντιμετωπίσουμε προβλήματα. Κάθε μέλος της ορχήστρας, ανεξάρτητα από την
υπηκοότητά του, θα μπει στην Παλαιστίνη με διπλωματικό ισπανικό διαβατήριο και
εκτός απροόπτου στη Γάζα πιστεύω ότι η συναυλία θα πραγματοποιηθεί».
H Ορχήστρα West-Eastern Divan γεννήθηκε το 1999, στη Βαϊμάρη της Γερμανίας,
στο πλαίσιο του θεσμού της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Ο Ντάνιελ
Μπάρενμποϊμ, ο Αργεντινοϊσραηλινός διευθυντής τής Staatskapelle του Βερολίνου,
έλαβε υπόψη του τη θέση της Γερμανίας στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής και
πρότεινε να δημιουργήσει μια ορχήστρα νέων οι οποίοι θα προέρχονταν από τις
αραβικές χώρες της περιοχής και το Ισραήλ.
Μετά τη Βαϊμάρη και τις εκδηλώσεις του εορτασμού για τα 250 χρόνια από τη
γέννηση του Γκαίτε, η Ορχήστρα West-Eastern Divan μεταφέρθηκε το 2003 στη
Σεβίλλη όπου ο μαέστρος βρήκε στο πρόσωπο του Παλαιστίνιου συγγραφέα και
μουσικολόγου, Έντουαρντ Σάιντ, έναν σύντροφο στο όραμά του η μουσική να φέρει
την ειρήνη στην περιοχή των συγκρούσεων. Έτσι, στις 29 Ιουλίου η Ορχήστρα
ξεκίνησε την περιοδεία της δίνοντας την πρώτη συναυλία στη Σεβίλλη, με 80
μουσικούς από τη Συρία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τον Λίβανο, την Ισπανία,
την Παλαιστίνη και το Ισραήλ.
«Το να κάθεσαι δίπλα στον “εχθρό” μέσα σε μια κατάσταση συνεργασίας ταυτόχρονα
δημιουργεί μια άμιλλα που εμποδίζει οποιαδήποτε αδυναμία. Γι’ αυτόν τον λόγο,
παίζουν με μια εσωτερική ένταση που δεν σταματάει καθόλου, ιδιαίτερα στις
στιγμές των μεγάλων παύσεων, όπως στην Πρώτη Συμφωνία του Μάλερ. Είμαι πολύ
σκληρός μαζί τους, λέει ο μαέστρος. Θέλω όταν οι ακροατές ακούνε τη μουσική
τους να ξεχνούν τους Ισραηλινούς και τους Άραβες. Τα μέλη της Ορχήστρας
γνωρίζουν ότι αυτό το εγχείρημα έγινε πρωταρχικό στοιχείο της ζωής μου. Και
ότι δεν πρόκειται για ένα πολιτικό, αλλά για ένα ανθρωπιστικό εγχείρημα».
«Ελπίδα και πρότυπο»
Ναμπίλ Αμπούντ Ασκάρ, βιολονίστας (Παλαιστίνη): «Αυτό που κάνουμε είναι
εξαιρετικό. Μοιάζει με ένα συνέδριο, όπου μιλάμε για την πολιτική, για τη
μουσική, για τη ζωή δηλαδή. Θεωρώ ότι η ομάδα μας δεν είναι μόνο μία ελπίδα,
αλλά ένα πρότυπο».
Καρίμ Χαμντί, σολίστ των κρουστών (Αίγυπτος, 24 ετών): «Αιγύπτιοι,
Άραβες, και Ισραηλινοί μιλάμε μεταξύ μας. Δεν υπάρχουν συγκρούσεις, αλλά
συζητήσεις, κάποιες φορές πιο έντονες. H μουσική επιτρέπει να ακούσουμε και να
καταλάβουμε ο ένας τον άλλον».
Ντορόν Αλπερίν, σολίστ της βιόλας (Ισραήλ, 26 ετών): «Φυσικά και είμαι
τρομαγμένος από την επικαιρότητα, αλλά οι νέοι δεν συμφωνούν πια με τους
πατεράδες τους. Δεν πιστεύουν ότι η πολιτική μπορεί να δώσει μια λύση στην
ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Θα πρέπει να επινοήσουν κάτι άλλο. Γιατί
όχι τη μουσική; Στο βάθος, οι μουσικοί είναι όλοι τους μια μικρή χώρα».
Ναντίμ Χουσνί, σολίστ της βιόλας (Συρία, 21 ετών): «Δεν έχω πολιτική
άποψη. Δεν καταλαβαίνω τίποτα από όλα αυτά. Βρίσκομαι εδώ για να κάνω μουσική».
Google news
